TPITH AΠOΨH Mε τη γλώσσα… του Aισώπου

Πριν από ένα χρόνο, τον Αύγουστο του 2004, το υπουργείο Παιδείας, προσπαθώντας
να απαντήσει στην κριτική των εκπαιδευτικών φορέων και των κομμάτων της
αντιπολίτευσης, για τον διορισμό κυριολεκτικά από το «παράθυρο» εκατοντάδων
διευθυντών της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, επισήμανε
λακωνικά: «Οι τοποθετήσεις είναι προσωρινές και σε κάθε περίπτωση λήγουν
την 31η Αυγούστου του 2005». Σήμερα, αποκαλύπτεται ότι οι ίδιοι
διορισμένοι διευθυντές θα είναι κανονικά στη θέση τους και μετά την 31η
Αυγούστου 2005, και βεβαίως για τη νέα σχολική χρονιά 2005/06.

Ωστόσο, ας μη θεωρήσει κανείς ότι στον χώρο της παιδείας η υποκριτική τακτική,
η παραπλάνηση και η αναξιοπιστία αρχίζει και τελειώνει με το παραπάνω. Ένα
κοίταγμα προς τα πίσω, στις διακηρύξεις και τις υποσχέσεις που έδωσε το
κυβερνών κόμμα την περίοδο της προεκλογικής αναμέτρησης, αποκαλύπτει ότι δεν
υπάρχει σήμερα (δεκαπέντε μήνες μετά την έναρξη της διακυβέρνησης)
εκπαιδευτική βαθμίδα, από το Νηπιαγωγείο έως το Πανεπιστήμιο, δεν υπάρχει
μαθητής ή φοιτητής, δεν υπάρχει εκπαιδευτικός, που να μην αναρωτιέται τι
έγιναν όλες εκείνες οι «υποσχετικές» που τον αφορούσαν. Γιατί, πράγματι, στο
προεκλογικό του πρόγραμμα το κυβερνών κόμμα, την περίοδο του μέλιτος, «έδωσε
τα ρέστα του» φροντίζοντας να έχει υποσχέσεις για όλους. Για επαρκή δημόσια
χρηματοδότηση, για βελτίωση της θέσης των χιλιάδων εκπαιδευτικών, για επέκταση
της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, για Νηπιαγωγεία που δεν θα αφήνουν κανένα παιδί
έξω από αυτά, για ενίσχυση των AEI – TEI, για τις ξένες γλώσσες, τα σχολικά
βιβλία και τις σχολικές βιβλιοθήκες, την αξιοκρατική στελέχωση των σχολείων
και άλλα πολλά…

H πρώτη υποσχετική της κυβέρνησης αφορούσε την αύξηση του ποσοστού των
κρατικών δαπανών για την εκπαίδευση στο ύψος του 5% από 3,4% -3,6% που ήταν τα
τελευταία δέκα χρόνια. Όμως ο προϋπολογισμός για την παιδεία για το 2005 ήταν
3,58%, δηλαδή μικρότερος και από αυτόν του 2004 (3,61%), κατατάσσοντας τη χώρα
μας στις τελευταίες θέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στις ελληνικές καλένδες έχουν παραπεμφθεί οι προεκλογικές υποσχέσεις για
«στήριξη των σχολείων ειδικής εκπαιδευτικής αγωγής», για «σταδιακή
λειτουργία ψηφιακής βιβλιοθήκης σε όλα τα Γυμνάσια και τα Λύκεια», για
τη «συγγραφή διδακτικών εγχειριδίων, τουλάχιστον δύο για κάθε
γνωστικό αντικείμενο (πολλαπλό βιβλίο)» και για την αναμόρφωση της
διδασκαλίας ξένων γλωσσών στο δημόσιο σχολείο «με νέα προγράμματα και
βιβλία, με σύγχρονες μεθόδους και μέσα διδασκαλίας, με σχετική
επιμόρφωση των καθηγητών ξένης γλώσσας ώστε να μην καταφεύγουν οι μαθητές στα
φροντιστήρια».

Σε «σαβούρα δεδομένων» του προεκλογικού προγράμματος, «για μια χούφτα ψήφους»,
έχουν μετατραπεί πλέον και οι υποσχετικές για «ελαχιστοποίηση του ποσοστού
των μαθητών που εγκαταλείπει πρόωρα το υποχρεωτικό σχολείο», για
«ικανοποιητικές συνθήκες εργασίας και καλύτερες αποδοχές στους
εκπαιδευτικούς», για «δυνατότητα εξ αποστάσεως επιμόρφωσής τους (με τη
χρήση τηλεματικής κ.ά.)» όταν είναι γνωστό από τη μια ότι οι
εκπαιδευτικοί, ως κλάδος, βρίσκονται στη χειρότερη οικονομική θέση των
τελευταίων είκοσι χρόνων ενώ δεν υπάρχει ούτε «ίχνος» μέτρων για την
επιμόρφωσή τους ή για την αντιμετώπιση της διαρροής των μαθητών από το
εννιάχρονο υποχρεωτικό σχολείο.

Στο προεκλογικό της πρόγραμμα η κυβέρνηση υποσχέθηκε «μείωση του ανώτατου
κατά τμήμα αριθμού φοιτώντων μαθητών», θεωρώντας πολύ σωστά ότι «αυτό
θα βοηθήσει ουσιαστικά την παιδαγωγική και εκπαιδευτική διαδικασία στα
σχολεία». H «υποσχετική» αυτή που απαντούσε στα αιτήματα χιλιάδων
εκπαιδευτικών και γονέων ξεχάστηκε μαζί με τις άλλες.

Παράλληλα, η υπόσχεση ότι η ενισχυτική διδασκαλία θα ενισχυθεί και «θα
συμπεριλάβει και τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού» όχι μόνο δεν τηρήθηκε αλλά,
αντίθετα, φέτος είχαμε υπολειτουργία του θεσμού της Ενισχυτικής, η οποία σε
αρκετές περιπτώσεις άγγιξε τα όρια της σιωπηλής κατάργησής της.

Και ενώ δεν έχει γίνει το παραμικρό βήμα για «κάλυψη των αναγκών φοίτησης
όλων των νηπίων στο νηπιαγωγείο», «εξοπλισμό τους με σύγχρονα μέσα,
βιβλιοθήκες και οπτικοακουστικό υλικό», «συνεχή επιμόρφωση των
νηπιαγωγών», όπως είχε διακηρυχθεί, αντίθετα αυξήθηκε ο αριθμός των
παιδικών σταθμών που εισπράττουν τροφεία, (το 63% σύμφωνα με την έρευνα της
Ελληνικής Εταιρείας Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης που διενεργήθηκε σε
1.346 σταθμούς που λειτουργούν σε 565 δήμους της χώρας).

Κι αν η κυβέρνηση υποσχέθηκε πριν από ένα χρόνο «αύξηση του αριθμού των
υποτροφιών (με ταυτόχρονη αύξηση του ποσού) τόσο σε προπτυχιακό όσο και σε
μεταπτυχιακό επίπεδο», η πραγματικότητα στον τομέα αυτόν φανερώνει ότι οι
υπότροφοι φοιτητές ζητιανεύουν τα όσα στοιχειώδη δικαιούνται, ώστε να
μπορέσουν να εξασφαλίσουν τη συνέχιση των σπουδών τους και τη δυνατότητα
διαβίωσής τους, καθώς ο κρατικός φορέας υποτροφιών (IKY) που εποπτεύεται από
το υπουργείο Παιδείας καθυστερεί μήνες ολόκληρους την εξόφληση των υποχρεώσεών του.