Tραγούδια ευφρόσυνα κι ένα «καπνισμένο τσουκάλι»

Το γέμισε το Ηρώδειο ο Χρήστος Λεοντής! Παραμονές Δεκαπενταύγουστου, άδεια
η Αθήνα κι όμως βρέθηκαν γύρω στα τεσσερισήμισι χιλιάδες άτομα που ξεκίνησαν
και πήγαν στην πολλοστή στη σειρά φέτος συναυλία του Φεστιβάλ Αθηνών με
τραγούδια. Τονίστηκε η σχέση αυτή με το θέατρο στη συναυλία του Ηρωδείου, που
είχε τον – καθόλου, μάλιστα, λαϊκίστικο… – τίτλο «Χελιδών ηδομένη…! και
τραγούδια ευφρόσυνα». Και πολύ καλώς τονίστηκε. Διότι ακριβώς το πρώτο μέρος,
που πήρε τη μορφή παράστασης μουσικοχορευτικής, αποκλειστικά στις μουσικές που
έγραψε ο Λεοντής για παραστάσεις του Αριστοφάνη, κυρίως του «Θεάτρου Τέχνης»,
ήταν αφιερωμένο.

Το παν είναι το ξεκίνημα… Και η βραδιά ξεκίνησε από… τη δεξιά
πάροδο του θεάτρου, με τα παιδιά της Μεικτής Χορωδίας του Πολιτιστικού Κέντρου
του Δήμου Κηφισιάς, με «κορυφαίο» τον ηθοποιό – τραγουδιστή Πέτρο Δαμουλή, να
ξεχύνονται στην ορχήστρα του θεάτρου – αιφνιδιασμός! – μ’ ένα τραγούδι,
ελεύθερα, χαρούμενα, θεατρικότατα, και να το λένε σε μια κυκλική κίνηση, γύρω
απ’ τη σκηνή. Το παιχνίδι κερδισμένο απ’ την αρχή.

Ανέβηκαν στη σκηνή, στη σκηνή και η λαϊκή ορχήστρα, και αμέσως μετά,
στα λευκά, ο Σπύρος Παπαδόπουλος. Συμπαθέστατος, άμεσος, με χιούμορ, με τα
άμεσα, ζεστά κείμενα του Γιώργη Γιατρομανωλάκη απλωμένα στο αναλόγιο μπροστά
του, ξεκίνησε «ψάχνοντας» τον – συνήθως κρυμμένο… – Χρήστο Λεοντή. Ώσπου να
τον… βρουν, ακούσαμε μια ηχογράφηση του 1977 – ένα κομμάτι μουσικής του από
τους «Αχαρνείς» του Κάρολου Κουν και του «Θεάτρου Τέχνης».

Ο Λεοντής στο πόντιουμ πια και η συναυλία πήρε τον δρόμο της. Με τον
Σπύρο Παπαδόπουλο να μη χάνει στιγμή το μέτρο και με τον Κωνσταντίνο Ρήγο που
υπέγραφε τη σκηνοθεσία και τις χορογραφίες και τα παιδιά του Χοροθεάτρου του
ΚΘΒΕ να δίνουν μια πληρωμένη απάντηση στο χορογραφικό «ατύχημα» του Μπαλέτου
της Λυρικής που «ξενέρωσε» και «εικονοποίησε» γλυκερά το «Canto General» του
Μίκη Θεοδωράκη: μουσικές στιβαρές και οι μουσικές του Λεοντή, αρσενικές,
χορογραφήθηκαν αδρά, «αρσενικά», με κινήσεις πλατιές, με τους χορευτές να
φέρουν ανεπαισθήτως αρώματα των αριστοφάνειων κωμωδιών με τη βοήθεια της
εξαιρετικής, διακριτικής ενδυματολογικής παρέμβασης της Σοφίας Παντουβάκη.

Τέσσερα, πέντε, έξι τραγούδια από κάθε κωμωδία και ο Γιάννης Κούτρας, η
πάντα εξαίρετη Μαρία Σουλτάτου, ο Δώρος Δημοσθένους, η Ιωάννα Φόρτη, ο Πέτρος
Δαμουλής, οι μουσικοί, οι χορωδοί να δίνουν όλοι τον καλύτερο εαυτό τους.

Στο δεύτερο μέρος οι χοροί και η θεατρικότητα και ο Σπύρος Παπαδόπουλος
μας τελείωσαν. Τραγούδι καθαρό και ξάστερο. Και τα γερά χαρτιά της συναυλίας:
οι «all time classics» Μανώλης Μητσιάς και – σε μεγάλη φόρμα – Δημήτρης
Μητροπάνος. Οι οποίοι εναλλάσσονταν στη σκηνή με τους τραγουδιστές του πρώτου
μέρους. Πού να τελειώσει όμως το σύμφυτο με τον Λεοντή θέατρο…: «Μαριάννα
Πινέδα», και «Ισαβέλλα, τρεις καραβέλες κι ένας παραμυθάς» – ο Δώρος
Δημοσθένους τα έδωσε όλα στα τραγούδια από το έργο του Ντάριο Φο -, και
«Προστάτες»… Και μνήμες Υπογείου, Κουν, «Βεάκη», Λαζάνη…

Στη σκηνή όλοι – πλην Μανώλη Μητσιά – στο τέλος, έκλεισαν με
«Καπνισμένο τσουκάλι» σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου – «Και να αδελφέ μου».