ΣE ΠPΩTO ENIKO Yπογραφή συνείδησης

Το νερό είναι εκεί μπροστά μου. Διάφανο με μια υποψία τιρκουάζ, παγωμένο και
προκλητικό. Είναι απλό. Δίνεις μια μικρή ώθηση στο σώμα και μετά χωρίς να
σκεφτείς, πέφτεις. Οι υπόλοιποι βουτάνε ως συνήθως αμέσως. Τους βλέπω από
μακριά και κάνω ό,τι μπορώ για να το αποφύγω. Αλλάζω φιλμ στη φωτογραφική μου
μηχανή, σκουπίζω τα γυαλιά ηλίου, πίνω μια γουλιά νερό. Οτιδήποτε. Οι
υπόλοιποι απομακρύνονται σιγά σιγά προς τη σπηλιά στο Μακρονήσι. Ο γνωστός
φόβος καθηλώνει τα πόδια επάνω στο καΐκι. Ας κοροϊδεύουν. Αρνούμαι να βουτήξω.
Προτιμώ την ταπεινωτική κάθοδο από τη μικρή σκάλα στο πλάι. Μια χαρά είναι.
Αρκεί να μη βρεθώ αντιμέτωπη με τη φοβία κάτω από το νερό. Την αίσθηση να
χάνεται ο αέρας, η μύτη και το στόμα να είναι μέσα στο υγρό στοιχείο κι εγώ να
μην είμαι ψάρι.

Παράξενο πράγμα οι φοβίες. Ποτέ δεν ξέρεις πού θα σε συναντήσουν.

Μέσα στο νερό. Στο αεροπλάνο. Στο σκοτάδι ή στην άκρη της ταράτσας. Τα
αεροπλάνα για κάποιο περίεργο λόγο μού φαίνονται ασφαλή. Περισσότερο κι από το
πέρασμα του Μαλιακού με I.X., με πλοίο ή τρένο. Ίσως φταίνε οι ατελείωτες ώρες
συζητήσεων με μηχανικούς αεροσκαφών. Ξέρω ανθρώπους που δεν κοιμούνται με
ησυχία αν δεν φτάσει με ασφάλεια στον προορισμό του το αεροπλάνο που
υπέγραψαν. Γιατί σε ορισμένες εταιρείες οι μηχανικοί που τσεκάρουν το
αεροπλάνο πριν απογειωθεί βάζουν φαρδιά πλατιά την υπογραφή τους. Μπορεί ακόμα
να είναι και δημόσιοι υπάλληλοι. Όμως υπογράφουν. H υπογραφή τους είναι
υπογραφή συνείδησης. Για καθετί που έκαναν ή παρέλειψαν να κάνουν.

Το τελευταίο είναι και η χειρότερη φοβία. Γιατί είναι βέβαιο πως θα σε βρει
εντελώς απροετοίμαστο… Όπως απροετοίμαστο σε βρίσκει μια βίαιη τρομοκρατική ενέργεια.