Kοκκινέλι σε… σκηνοθεσία Kόπολα

Όλα άρχισαν με τον Φράνσις Φορντ Κόπολα. Σήμερα πια δεν είσαι τίποτα, αν
δεν έχεις δικό σου αμπέλι. Ο Μπομπ Ντίλαν έχει χαρίσει το όνομά του σε ένα
κοκκινέλι και ο Βινς Νιλ του συγκροτήματος Μέτλι Κρου μπαίνει κι αυτός στην οινοπαραγωγή.

Λένε κάτι σε αυτή τη δουλειά: πως αν θέλεις να κάνεις μια μικρή περιουσία από
το κρασί, πρέπει να ξεκινήσεις με μια μεγάλη περιουσία. Για να αρχίσει κανείς
μια οινοποιία από το μηδέν, μπορεί να χρειαστεί εκατομμύρια. Αν είναι να
φυτέψει τα κλήματα από την αρχή, θα πρέπει να περιμένει κάμποσα χρόνια ώσπου
να πάρει εισόδημα (τα σταφύλια που δίνουν τα νεαρά κλήματα δεν είναι τέτοιας
ποιότητας που να μπορεί κανείς να πιάσει καλή τιμή).

Παρ’ όλες τις δυσκολίες, μια νέα γενιά οινοπαραγωγών ξεπροβάλλει. Γι’ αυτούς,
το όνομα δεν είναι πρόβλημα. Το έχουν ήδη. Μερικά από αυτά τα ονόματα είναι ο
Στινγκ, ο Κλιφ Ρίτσαρντ και ο Ζερέρ Ντεπαρντιέ. Ο Μπομπ Ντίλαν έχει δώσει το
όνομά του σε ένα κόκκινο από το Le Marche (τιμή 60 ευρώ). Ακόμη και ο Βινς Νιλ
του χέβι μέταλ συγκροτήματος Μέτλι Κρου ανακοίνωσε ότι θέλει να γίνει
οινοπαραγωγός.

Τι είναι εκείνο που τραβάει όλους αυτούς τους ανθρώπους στο κρασί; Σίγουρα το
χρήμα έχει κάποια σχέση. Κι αν βγάζουν καλό κρασί, κανένα πρόβλημα. Σε μερικές
περιπτώσεις, όμως, φαίνεται πως το κάνουν επειδή έτσι τους αρέσει. Και το πιο
εντυπωσιακό με όλα αυτά τα κρασιά των διασημοτήτων είναι πως φαίνονται καλά,
πολύ καλά σε μερικές περιπτώσεις και σε κάποιες εξαιρετικά.

Οι παππούδες του σκηνοθέτη Φράνσις Φορντ Κόπολα, όπως πολλοί Ιταλοί, έφτιαχναν
δικό τους κρασί για οικιακή κατανάλωση. Όταν ο σκηνοθέτης αναζήτησε έναν τόπο
για να συνεχίσει την παράδοσή τους, βρέθηκε στο κτήμα Ίνγκλνουκ στην κοιλάδα
της Νάπα, όπου υπάρχουν αμπελώνες από το 1880. Ο Κόπολα πήγε σε αυτό το κτήμα
το 1975, αναζητώντας ένα μέρος στην εξοχή για να περνάει τα Σαββατοκύριακα με
την οικογένειά του – και να φτιάχνει και λίγο κρασί.

Μεγάλη ποικιλία. Όπως θα περίμενε κανείς από κάποιον που κινδύνεψε
πολλές φορές με καταστροφή εξαιτίας των εξαιρετικά τολμηρών κινηματογραφικών
παραγωγών του, τα σχέδια του Κόπολα για το κρασί γρήγορα έγιναν μεγαλεπήβολα.
Θα μπορούσε να φανταστεί κανείς τον άνθρωπο που σκηνοθέτησε την ταινία
«Αποκάλυψη τώρα» (230 ημέρες γυρισμάτων και 30 εκατομμύρια δολάρια υπέρβαση
προϋπολογισμού) να περιορίζεται σε μερικά βαρέλια κρασί για τον ίδιο και την
κυρά του; Στις μάρκες του Κόπολα περιλαμβάνονται τώρα, εκτός από τη ναυαρχίδα
του Rubicon (τσουχτερή γεύση, τσουχτερή τιμή), μια μεγάλη ποικιλία εμπορικών
κρασιών τα οποία προέρχονται από αμπέλια που βρίσκονται πολύ πέρα από τα όρια
του δικού του κτήματος. Σε πολλά από αυτά έχει δώσει το όνομα της κόρης του
Σοφίας, που είναι και αυτή σκηνοθέτης.

Για… φωτογράφιση. Άλλοι που ακολούθησαν το παράδειγμα του Κόπολα
περιορίστηκαν σε πολύ μικρότερη κλίμακα. Φυσικά, ελάχιστοι από αυτούς θα το
παραδεχτούν πως η προσωπική τους συμμετοχή περιορίζεται στη δοκιμή μερικών
δειγμάτων, στο ποζάρισμα για μερικές φωτογραφίες και κατόπιν στην επιβίβαση
στο ιδιωτικό αεροπλάνο με μια ωραία επιταγή στην τσέπη. Ωστόσο, μερικοί είναι
πράγματι παθιασμένοι με το κρασί. Ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ φωτογραφίζεται να
κλαδεύει κλήματα σε έναν από τους αμπελώνες του – και κανείς δεν μπορεί να πει
ότι δεν δείχνει αυθεντικός.

Σύμφωνοι, είναι σαφές πως το κρασί είναι ένα παιχνίδι για πλούσιους. Όμως, αν
αυτό το κρασί είναι καλό, δεν είναι προτιμότερο να παίζουν με αυτό παρά με ένα
στόλο από Μαζεράτι; Είναι επίσης σαφές ότι μερικές διασημότητες σπεύδουν να
αγκαλιάσουν οτιδήποτε πέφτει στον δρόμο τους. Όμως, και πάλι, αν το κρασί
είναι καλό και το όνομά τους βοηθάει να πουληθεί, κανείς δεν πρόκειται να βγει
χαμένος.

Συνεταιρισμός. Άραγε, πότε θα δούμε έναν συνεταιρισμό οινοποιών που θα
επιγράφεται «Κρασιά ποδοσφαιριστών»; Θα με καλέσουν στα εγκαίνια όταν
λανσαριστεί το «Κοκκινέλι του σπιτιού του Μπιγκ Μπράδερ»; Περιμένω πώς και
πώς. Όπως είπαμε, αν η ποιότητα είναι τόσο καλή όσο διαπίστωσα μέχρι τώρα,
τότε ευχαρίστως να ποζάρω με ένα ποτήρι Shiraz στο ένα χέρι και μια παχυλή
επιταγή στο άλλο.

Επιμέλεια: Ρούσσος Βρανάς