BIKΥ ΓEΩPΓIAΔOΥ «Tο θέατρο έγινε βαρετό για τον κόσμο»

Βίκυ Γεωργιάδου: «Άλλοτε σκεφτόμουν ότι αυτά είναι φεμινιστικές ανοησίες. Αλλά ανακάλυψα πως το ότι είμαι γυναίκα, τριάντα χρόνων και επιπλέον είμαι κοντή και φαίνομαι μικρή, ναι, επηρεάζει και μπορεί να δημιουργήσει ζήτημα στη δουλειά μου. Μεταφέρονται στη θεατρική διαδικασία κοινωνικά φαινόμενα τα οποία κάνοντας θέατρο θα έπρεπε να τα ακυρώνουμε. Υπάρχουν όμως και στιγμές συνεργασίας μαγικές»

Πρωτοσκηνοθέτησε το 2000 στα είκοσι έξι της – ένα δύσκολο μονόλογο, τον
«Πυρετό» του Γουάλας Σον. Ο ξύπνιος Γιάννης Χουβαρδάς αμέσως την «άρπαξε» και
την ενέταξε στο «φυτώριο» του «Αμόρε» – την πήρε πρώτα βοηθό του, κατόπιν της
έδωσε σκηνοθεσία. Τον έβγαλε ασπροπρόσωπο. Πολύ σύντομα εντάχθηκε ως
«καλλιτεχνική συνεργάτις» στο «Θέατρο του Νότου».

Σήμερα, στα τριάντα ένα της, η Βίκυ Γεωργιάδου μετράει επτά παραστάσεις. Οι
δύο τον περασμένο χειμώνα: «Πιο μακριά» της Κάριλ Τσέρτσιλ στο «Αμόρε» και με
την ομάδα «Θεατρομηχανή», που αποτελούσαν κυρίως μαθητές της, απόφοιτοι της
δραματικής σχολής «Αρχή» της Νέλλης Καρρά στην οποία διδάσκει από το 1999, «Το
πιστοποιητικό» του Νικολάι Έρντμαν – μια παράσταση εξαιρετικά ενδιαφέρουσα,
από τις πολύ καλές της σεζόν.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καβάλα. «Δεν είχα σχέση με το θέατρο», εξηγεί. «Με
τον αθλητισμό είχα σχέση. Έκανα στίβο. Μέσα από τις παραστάσεις του σχολείου
ήρθα σε επαφή. Πλάκα με ηθοποιό έπαθα όταν είδα στους Φιλίππους τη Λυδία
Φωτοπούλου στη “Μήδεια”. Είχα μαγνητιστεί».

Σπουδές στο Τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών – στο Πανεπιστήμιο της
Θεσσαλονίκης -, βοηθός σκηνοθέτη του Κύπριου Νικ Φιλίππου στο Δουβλίνο στην
αρχή, θα περάσει δυόμισι χρόνια πλάι στον Λευτέρη Βογιατζή ως βοηθός του πριν
συνεχίσει στο «Αμόρε». «Ήταν η πιο συμπυκνωμένη εμπειρία που είχα. Το μισό της
αντίληψής μου για τα πράγματα στον Λευτέρη το οφείλω».

Ενώ δεν ξεχνάει τι οφείλει στον Γιάννη Χουβαρδά και στον μεταφραστή Γιώργο
Δεπάστα – «θεατρικό μπαμπά» της τον χαρακτηρίζει και γελάει.

Τι παίζει βασικό ρόλο σε ένα έργο για να αποφασίσετε να το σκηνοθετήσετε;

«Έχω κάνει παράξενα έργα. Στα περισσότερα, όταν τα πρωτοδιάβασα, είχα λίγο
τρομάξει. Είναι ίσως έργα που βοηθάνε τη σκέψη μου σε σχέση με τη συγκεκριμένη
στιγμή μου. Και έτσι ελευθερώνομαι περισσότερο στην καλλιτεχνική διαδικασία.
Όταν νιώθω ότι με “καίει” το ζήτημα διοχετεύω περισσότερα στη δουλειά μου.
Γιατί προσπαθώ να καταλάβω. Από την άλλη είναι κείμενα που βασίζονται πολύ
στον λόγο.

Εκ προοιμίου πάντως μου αρέσουν έργα που διαδραματίζονται σε δημόσιους χώρους
– σε χώρο εργασίας, σε μια πλατεία, σε ένα ξενοδοχείο… Τελευταία δεν θέλω
έργα που εξελίσσονται μέσα σε σπίτια – σαλόνια, κρεβατοκάμαρες… Έχω την
εντύπωση ότι με την επιλογή αυτή προσπαθώ να κάνω ένα “άνοιγμα”. Έχουμε πολύ
κλειστεί στο διαπροσωπικό. Και αρχίζουμε πια να κάνουμε απλώς ασκήσεις ύφους
και στυλ… Θεωρώ πολύ σημαντικό ότι άρχισα πια να διαβάζω την εφημερίδα
κανονικά, ολόκληρη, και όχι να πηγαίνω κατευθείαν και μόνο στις καλλιτεχνικές
σελίδες».

Πώς δουλεύετε με τους ηθοποιούς;

«H αρχή είναι το κείμενο. Δεν δουλεύω με αυτοσχεδιασμούς. Δουλειά με
αυτοσχεδιασμούς νομίζω ότι σημαίνει να νομιμοποιούμε το περίπου. H διαδικασία
που πατάει τόσο πολύ πάνω σ’ αυτό μπορεί και να μεταβάλει το κείμενο σε
τραμπολίνο…».

Πώς βλέπετε τα θεατρικά πράγματα;

«Από πέρυσι το καλοκαίρι πολύ σκοτεινά… Βιώνουμε ως έθνος μία επηρμένη
εξωστρέφεια που δεν έχει αντίκρυσμα. Από τη μια το θέατρο λόγω οικονομικής
πολιτικής δείχνει να χάνει τη στήριξη της Πολιτείας. Από την άλλη το κοινό
βρίσκεται επίσης σε δύσκολη οικονομική κατάσταση. Πού μπορούμε να
ξανασυναντηθούμε με το κοινό; Μπορεί όμως και να βγει κάτι μέσα από τις
δυσκολίες. Μπορεί να αποφασίσουν να συνυπάρξουν θεατρικά και άνθρωποι που ποτέ
δεν θα το σκεφτόντουσαν. Και πέρα από την καλλιτεχνική σκοπιμότητα να
προκύψουν άλλες δυναμικές».

Οι εικοσάρηδες, οι τριαντάρηδες δεν βλέπουν πια θέατρο. Τι μπορεί και
πρέπει να κάνει το θέατρο για να τους κερδίσει;

«Όταν πάω στο σινεμά ή σε συναυλίες και βλέπω τα παιδιά που είναι εκεί
σκέφτομαι: “μα, αυτοί οι άνθρωποι στο θέατρο δεν πάνε;”. Νομίζω, τελικά, πως
ό,τι συμβαίνει στους χώρους αυτούς έχει μεγαλύτερη σχέση μαζί τους. Στο θέατρο
δεν υπάρχει πια αληθινή σχέση με το κοινό. Κι αυτό το κάνει βαρετό στον κόσμο.
Πρέπει κάτι άλλο να προσπαθήσουμε για να τους κερδίσουμε».

«Το φλερτ μετά τον γάμο…»

Πώς νιώθετε τη σχέση σας με το «Θέατρο του Νότου»;

«Το “Αμόρε” είναι, κατά κάποιον τρόπο, το δεύτερο σπίτι μου. Αισθάνομαι και
τρομερά οικεία αλλά και τρομερά υπεύθυνα απέναντι στη σχέση αυτή που μετράει
τόσα χρόνια. Βεβαίως, κάθε σχέση έχει και τις δυσκολίες της κατά στιγμές».

Δεν φοβάστε ότι μπορεί να εξελιχθεί σε σχέση γάμου, άρα και εφησυχασμού και
πλήξης και αποτελμάτωσης;

«Μπορεί. Αλλά το αντιμετωπίζω όπως και τις παραστάσεις. Με το που ανεβαίνει
μια παράσταση νομίζουμε ότι “παντρευόμαστε” και ησυχάζουμε. Προσπαθώ να έχω
στο μυαλό μου ότι από ‘κεί και πέρα είναι που αρχίζει το μεγάλο φλερτ. Έτσι
προσπαθώ να είναι τα πράγματα και στη ζωή μου».

INFO

Τον επόμενο χειμώνα, η Βίκυ Γεωργιάδου θα σκηνοθετήσει στον Εξώστη του «Αμόρε»
το έργο του Μάρτιν ΜακΝτόνα «Ο Πουπουλένιος».