Aμόλυβδη – φωτιά από φθινόπωρο

Σε δυσθεώρητα ύψη αναμένεται να φθάσουν από το φθινόπωρο οι λιανικές τιμές
καυσίμων στη χώρα μας -όταν θα αναγκασθούμε να εναρμονίσουμε τους φόρους μ’
αυτούς που επιβάλλονται στις άλλες χώρες της E.E.

Την τρίτη θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση με την υψηλότερη τιμή προ φόρων και δασμών
στην αμόλυβδη βενζίνη κατέχει η Ελλάδα, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της
Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το γεγονός προκαλεί ερωτηματικά για το πού θα φτάσουν οι λιανικές τιμές της
βενζίνης, όταν θα αυξηθούν οι φόροι στα καύσιμα, όπως οφείλει να κάνει η χώρα
μας ώστε να προσαρμοσθεί με τις απαιτήσεις της σχετικής κοινοτικής οδηγίας
(και όπως προγραμματίζει, σύμφωνα με πληροφορίες, η κυβέρνηση για το
φθινόπωρο).

H σύγκριση

Τα πιο πρόσφατα στοιχεία της Κομισιόν (18/7/2005) δείχνουν ότι η Ελλάδα έχει
την τρίτη υψηλότερη τιμή προ φόρων στους «25» (πίσω από την Ολλανδία και το
Λουξεμβούργο). H τιμή αυτή ήταν 48,7 λεπτά το λίτρο, έναντι 44,3 λεπτών του
μέσου κοινοτικού όρου, ακριβότερη δηλαδή κατά 10%. Ανάλογη εικόνα επικρατεί
περίπου και με το ντίζελ κίνησης, όπου κατέχουμε τη 2η θέση. Ο μόνος λόγος για
τον οποίο συγκρατούνται οι τελικές λιανικές τιμές στα καύσιμα (η βενζίνη είναι
στα 93,3 λεπτά, πολύ κάτω του ευρωπαϊκού μέσου όρου) είναι η χαμηλή φορολογία.
Όμως η κυβέρνηση θα υποχρεωθεί να προχωρήσει σταδιακά στην αύξηση του ειδικού
φόρου στα καύσιμα κατά περίπου 25% (50 ευρώ στο χιλιόλιτρο) έως το 2010,
προκειμένου να συμμορφωθεί με σχετική κοινοτική οδηγία. Μέχρι τώρα ανέβαλε την
προσαρμογή, λόγω των υψηλών τιμών του πετρελαίου, τώρα όμως, υπό την πίεση της
υστέρησης των φορολογικών εσόδων, εξετάζει το ενδεχόμενο να κάνει την αρχή. Σε
μια τέτοια περίπτωση, η μέση τιμή της αμόλυβδης, από 93 λεπτά που είναι
σήμερα, θα μπορούσε να διαμορφωθεί τα επόμενα χρόνια στα επίπεδα της Γερμανίας
και της M. Βρετανίας, δηλαδή στα 1,25-1,28 ευρώ το λίτρο.

Πού οφείλονται οι υψηλές προ φόρων τιμές

ΠΟΛΛΟΙ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ευθύνονται για τις υψηλές τιμές προ φόρων της
βενζίνης. Το αργό πετρέλαιο που αγοράζουμε ακριβότερα από άλλες χώρες, ο
τομέας της διύλισης όπου οι δομές είναι μονοπωλιακές, ο μεγάλος αριθμός των
πρατηρίων, πολλά εκ των οποίων δεν είναι βιώσιμα.

Όσον αφορά την πρώτη ύλη, τα διυλιστήρια των χωρών της NA Μεσογείου, όπως η
Ελλάδα, προμηθεύονται τον ίδιο τύπο αργού πετρελαίου, αυτόν της NA Μεσογείου.
Εντούτοις η αμόλυβδη βενζίνη, στην Κύπρο, την Ιταλία και τη Μάλτα, μετά και
την αφαίρεση των φόρων, είναι 1 με 5 λεπτά φθηνότερη απ’ ό,τι στην Ελλάδα.
Στον τομέα της διύλισης, πράγματι οι δομές είναι μονοπωλιακές. Το 77% της
παραγωγικής δυναμικότητας των εγχώριων διυλιστηρίων ελέγχεται από μία και
μοναδική επιχείρηση, τα Ελληνικά Πετρέλαια, και το υπόλοιπο 23% από την
ιδιωτική Μότορ Όιλ. Τα ελληνικά διυλιστήρια πάνω στην τιμή του αργού που
αγοράζουν, προσθέτουν ένα «καπέλο» που κυμαίνεται από 20-22 δολάρια τον τόνο,
που στρεβλώνει τον ανταγωνισμό, όπως καταγγέλλουν εταιρείες και πρατηριούχοι.
Οι τελευταίοι ξεπερνούν τους 8.000 (!!) σε όλη την Ελλάδα, αριθμός υπερβολικά
μεγάλος για μια χώρα 10 εκατομμυρίων. H Γερμανία, με 8πλάσιο πληθυσμό, έχει
μόνο 17.000 πρατήρια. H σχέση οχημάτων ανά πρατήριο στην Ελλάδα είναι από τις
χειρότερες στην Ευρώπη, μια και πωλούν πολύ μικρούς όγκους καυσίμων. Έτσι, για
να επιβιώσουν πολλοί πρατηριούχοι είτε αυξάνουν τις τιμές είτε ασκούν το
«σπορ» της νοθείας. Οι πρατηριούχοι πάντως κατηγορούν τις εταιρείες ότι με την
πολιτική που επιβάλλουν στα πρατήρια τα οδηγούν σε απόλυτη εξάρτηση από αυτές,
περιορίζοντας τον ανταγωνισμό ως προς τις τιμές,