Yπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

«Αγαπητέ “Υπάρχουμε, Συνυπάρχουμε;”. Γεννήθηκα εκεί και ζω εδώ.

Είμαι μετανάστης.

Έμαθα τη γλώσσα του τόπου όπου ζω. Αλλά δεν προσπάθησα να προσαρμόσω τον τρόπο
σκέψης μου σ’ αυτόν της νέας μου πατρίδας. Ο δικός μου είναι καλός και
δοκιμασμένος. Είχα διαβάσει και είχα μάθει ν’ αμφισβητώ πριν φύγω…

Γιατί να τον αλλάξω άλλωστε; Σ’ όλον τον κόσμο οι διαφορετικοί, εξ ορισμού,
είναι μειοψηφία, οπότε βρήκα κι εδώ φίλους κι ομοϊδεάτες.

Ανεπαίσθητα αλλάζω βέβαια. Συνήθισα να πίνω αλλιώς τον καφέ μου, τα
λογοπαίγνια της μητρικής μου γλώσσας είναι ακατανόητα εδώ, η περιγραφή του
κόσμου σύμφωνα με τον πατέρα μου μπάζει νερά…

***

Μαθαίνω καινούργια πράματα, άγνωστοι δρόμοι γίνονται κομμάτι της προσωπικής
μου γεωγραφίας. Όσο και να μην το έβαλα σκοπό να προσαρμοστώ, αλλάζω – και το
απολαμβάνω. Τα παιδιά μου πάνε σχολείο. Εγώ τους μιλάω στη γλώσσα μου – όσο
καλά και να έμαθα την καινούργια γλώσσα, ποτέ δεν θα αντικαταστήσει τις
χαραγμένες μέσα μου μνήμες. Ας μάθει το παιδί από μικρό μια γλώσσα παραπάνω,
σκέφτομαι – ούτως ή άλλως στο σχολείο τα ντόπια θα τα μάθει…

Συχνά, όταν κάποιοι μου κάνουν φιλοφρονήσεις για το πόσο καλά έμαθα την
καινούργια γλώσσα, μού ‘ρχεται κακοκεφιά γιατί διαβλέπω μέσα από τα καλά τους
λόγια πόσο πολύ υποτιμούν όσους μετανάστες δεν τα καταφέρνουν σαν κι εμένα.
(Μου ήρθε κάποιες φορές να πω: δεν έμαθα τη γλώσσα σου για να σου κάνω τη
χάρη, για την πάρτη μου το έκανα).

Ακούγεται σκληρό; Δεν είναι όμως. H κοινωνία υποδοχής πρέπει να προσαρμοστεί
στην ύπαρξή μας. Όχι να γίνει σαν και μας τους ξένους, αλλά να συνηθίσει στην
ιδέα ότι ο καφές πίνεται κι αλλιώς, ότι η περιγραφή του κόσμου σύμφωνα με τον
μπαμπά σηκώνει επανερμηνεία, γιατί εμείς οι μέτοικοι φέρνουμε ένα καινούργιο
πρίσμα που δείχνει τον κόσμο από άλλη σκοπιά…

***

Μπορεί ο ρατσισμός να είναι κατά βάθος συνέπεια οικονομικών αιτιών, αλλά σε
ένα πρώτο επίπεδο νομίζω ότι είναι συνδυασμός της ζήλειας για κάποιον που
καταφέρνει να ζει σε άλλον τόπο απ’ αυτόν όπου γεννήθηκε. Εγώ, σκέφτεται ο
ξενόφοβος, είμαι ακόμα στον αυλόγυρο της μάνας μου, κι αυτός ο ξεβράκωτος
διάλεξε ζωή. Είναι επίσης απόρροια της δυσπιστίας για κάποιον που ξέρει να
μιλάει και αλλιώς (ποιος μας διαβεβαιώνει ότι δεν μας βρίζει;)

Εν πάση περιπτώσει είναι χρήσιμος ο διαχωρισμός ανάμεσα σε ρατσιστές και
ξενόφοβους.

Ας μη γενικεύουμε: ούτε όλα τα βιβλία είναι καλοί φίλοι του ανθρώπου, ούτε όλα
τα ναρκωτικά σκοτώνουν.

Πιστεύω ότι μ’ ένα στοιχειώδες γνώθι σαυτόν των ξένων και με λίγη μελέτη του
«ξένου» από τη μεριά των ντόπιων, θα εξέλιπε πολλή από την κατανυκτική μιζέρια
που προκαλεί την ξενοφοβία.

Αν μπορούσαν οι Έλληνες να μάθουν ένα βασικό λεξιλόγιο αλβανικών, είμαι
σίγουρος ότι θα ήταν πολύ πιο εύκολη η προσέγγιση (πώς έμαθαν οι Έλληνες
αγγλικά δηλαδή; Από την ανάγκη επικοινωνίας. Κι άλλωστε η αλβανική είναι πολύ
αρχαιότερη της αλβιωνικής ή της γαλλικής, έτσι δεν είναι καλέ μου
αρχαιολάτρη;)

Και αν ο σημερινός ελληνικός πολιτισμός ήταν υπαρκτός στην καθημερινότητα, (αν
η τηλεόραση π.χ. είχε κάποιο επίπεδο), τότε δεν θα χρειαζόταν να ανατρέξει
κανείς σε αναδρομές χιλιετιών για να περιγραφεί το πόσο αξιοζήλευτο πράμα
είναι η ελληνικότητα. Εδώ σταματώ και θα κλείσω απλώς με μια ερώτηση: πόσο
διαφορετικά ακούγονται στ’ αυτιά σας αυτά που μόλις έγραψα, ανάλογα με το αν
είμαι εν Ελλάδι Αλβανός ή εν Γαλλία Έλληνας;

Με εκτίμηση Κωνσταντίνος Γεωργίου»

Γκαζμέντ Καπλάνι για την αντιγραφή

LINK:

* www.gkapllani.com