Δρόμοι

Τη σύγκρουση…

… δυο θεών είδε μια φορά ο συγγραφέας Ρεζά Ασλάν, σε ένα νυχτερινό τρένο για
το Μαρακές. Το ανελέητο βουητό των τροχών πάνω στις ράγες και τα αστέρια, τα
μοναδικά φωτεινά σημάδια πάνω από την απέραντη και βουβή έρημο που περνούσε
μπροστά από το παράθυρο, δεν άφηναν να τον πάρει ο ύπνος στην κουκέτα. Κι
εκείνες οι δυνατές φωνές. Ήταν στα βερβερίνικα, τη διάλεκτο που συνήθως
χρησιμοποιούν οι αρχές όταν θέλουν να φοβερίσουν κάποιον ξένο. «Περλεβού
ανγκλέ; Παρλεβού φρανσέ;» προσπαθούσε να βγάλει άκρη ο ξένος, που η προφορά
του έδειχνε Αμερικανό. Ο Μαροκινός ελεγκτής τού ζητούσε το διαβατήριό του.

Ο συγγραφέας μας…

… βγήκε από το κουπέ του και μισάνοιξε αθόρυβα την πόρτα του διπλανού.
«Σαλαμαλέκουμ» είπε. Κατακόκκινος, ο ελεγκτής ανταπέδωσε τον χαιρετισμό. Ήταν
αναμαλλιασμένος και οι ζάρες στη μαυροκόκκινη στολή του έδειχναν πως μόλις
είχε ξυπνήσει. «Κύριέ μου», εξήγησε στον Ρεζά Ασλάν με καθαρά αραβικά. «Εδώ
δεν είναι νάιτ κλαμπ. Έχει παιδιά εδώ. Δεν είναι νάιτ κλαμπ». Ο συγγραφέας δεν
είχε ιδέα τι του έλεγε. Ο Αμερικανός τον άρπαξε από τους ώμους και τον
τράνταξε. «Θα του πεις, σε παρακαλώ, πως κοιμόμασταν; Θα του εξηγήσεις πως δεν
κάναμε τίποτα;». Ο Μαροκινός ξανάπιασε τα βερβερίνικα. Έλεγε πως έχει παιδιά,
πως είναι πατέρας, πως είναι μουσουλμάνος. Τα μάτια του συγγραφέα έπεσαν στο
άλλο άτομο που ήταν μέσα στο κουπέ. H νεαρή γυναίκα είχε ανακαθήσει πάνω στην
κουκέτα. Τα μάγουλά της ήταν κατακόκκινα. «Του είπες πως κοιμόμασταν;» ρώτησε
ο Αμερικανός. «Δεν δείχνει να το πίστεψε» αποκρίθηκε ο συγγραφέας. «Ωραία»
ξεφύσηξε ο Αμερικανός. «Ρώτησε τον πόσα θέλει για να φύγει». Και έβαλε το χέρι
στην τσέπη του. Ο συγγραφέας τον πρόλαβε πριν βγάλει τα λεφτά και στράφηκε
στον ελεγκτή. «Ο Αμερικανός ζητάει συγγνώμη».

Ο Μαροκινός…

… ξανάπιασε να λέει πως ήταν πατέρας και μουσουλμάνος και ενάρετος άνθρωπος.
Ο συγγραφέας τού υποσχέθηκε πως δεν θα άφηνε από τα μάτια του το ζευγάρι,
ώσπου το τρένο να φτάσει στο Μαρακές. Βγαίνοντας, ο ελεγκτής κούνησε το
δάχτυλό του προς το μέρος του ζευγαριού και είπε περιφρονητικά στα αγγλικά:
«Χριστιανοί!»

Για λίγο…

… δεν μίλησε κανείς. «Είμαι η Τζένιφερ» είπε η γυναίκα. «Και ο σύζυγός μου ο
Μάλκομ. Ευχαριστούμε για τη βοήθεια. Τα πράγματα είχαν αρχίσει να ξεφεύγουν».
«Δεν το νομίζω, θα το έχει κιόλας ξεχάσει». Ο Μάλκομ πετάχτηκε οργισμένος.
«Αυτός ο άνθρωπος μάς τριγυρίζει από τότε που πατήσαμε το πόδι μας στο τρένο».
«Για ποιον λόγο;» ρώτησε ο συγγραφέας. «Τον άκουσες. Επειδή είμαστε
Χριστιανοί». «Είμαστε ιεραπόστολοι» εξήγησε η Τζένιφερ. «Πηγαίνουμε στη Δυτική
Σαχάρα να κηρύξουμε το Ευαγγέλιο». Τα μάτια τού συγγραφέα έπεσαν σε ένα
ανοιχτό χαρτονένιο κουτί δίπλα στις βαλίτσες. Ήταν γεμάτο Βίβλους στα αραβικά.
Έλειπαν μερικές. «Θέλεις κι εσύ μια;» ρώτησε η Τζένιφερ. «Τις μοιράζουμε».