Zούμε τους μύθους μας

HTAN ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ του 1975, τέτοιες μέρες πριν από 30 χρόνια, όταν όλος ο
κόσμος έτρεχε σινεμά να δει την ιστορία ενός καρχαρία που τρομοκρατούσε τους
παραθεριστές σε μια παραλία του Λονγκ Άιλαντ. H ιστορία όμως αρχίζει χιλιάδες
χρόνια πριν από τα «Σαγόνια του καρχαρία». Τότε που η ανθρωπότητα άρχισε να
φτιάχνει μύθους. Και όπως λέει ο Κρίστοφερ Μπούκερ, συγγραφεύς και καθηγητής
εξέχων εξ Αμερικής, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα όλες οι διηγήσεις της
ανθρωπότητας βασίζονται σε 7 βασικά είδη πλοκής:

NUMBER 1: «H αντιμετώπιση του τέρατος». Από το έπος του Γκιλγκαμές
μέχρι την Κοκκινοσκουφίτσα, τον Κακό Λύκο και τον προαναφερθέντα καρχαρία, η
ανθρωπότητα βρίθει ηρώων με παλιοχαρακτήρα, καταστάσεων υπερβολικά δύσκολων
και επιτυχημένων τρόπων αντιμετώπισής τους. Εμείς ευχαριστούμε, πήραμε
Ολυμπιακούς.

NUMBER 2: «Από τη φτώχεια στα πλούτη». Ο Αμερικανός συγγραφέας, τέκνο
της περήφανης γης του Λούκι Λουκ και του Ντόναλντ Τραμπ, δεν διευκρινίζει εάν
αυτός ο μύθος ισχύει και στο αντίστροφό του. Διότι τότε έχουμε να επιδείξουμε
πρωταθλητές και ρέκορντμεν παγκοσμίου εμβέλειας, χωρίς ούτε αμυδρά υποψία
ντόπινγκ – για να μη ξεχνάμε και τι ζήσαμε ως έθνος πέρσι τέτοιο καιρό…
Ευχαριστούμε, πήραμε Χρηματιστήριο.

NUMBER 3: «H αναζήτηση». Ο ήρωας ταξιδεύει παντού, αντιμάχεται το κακό
και εξασφαλίζει έναν ανεκτίμητο θησαυρό. Τι να μας πείτε τώρα, κύριε Μπούκερ
μου; Ένα ΣΔΟΕ τό ‘χετε ακουστά, που εφεξής θα πραγματοποιεί εφόδους και στα
σπίτια μας, ακόμα και σε ώρες ιδιαίτερων συνευρέσεων; Εκεί να δείτε
ανεκτίμητους θησαυρούς…

NUMBER 4: «Ταξίδι και επιστροφή». Σχετικό με το προηγούμενο, με
χαρακτηριστικά παραδείγματα τον Ροβινσώνα Κρούσο και την Αλίκη στη Χώρα των
Θαυμάτων. Ο πρωταγωνιστής αφήνει τις καθημερινές του εμπειρίες για να μπει σ’
έναν άγνωστο κόσμο και – συνήθως – να επιστρέψει πιο σοφός. Ρωτήστε τον
Ζαγοράκη που είδε τους τρελαμένους ΠΑΟΚτζήδες να τον αποθεώνουν στο αεροδρόμιο
– «Πρωτάθλημα θα πάρουμε με τον Τεό αρχηγό»…

NUMBER 5: «Κωμωδία». Εδώ συμβαίνουν διάφορα τραγελαφικά μέχρι,
επιτέλους, ο ήρωας και η ηρωίδα να ενωθούν από έρωτα, τα πουλάκια να
τιτιβίζουν χαρούμενα και οι τίτλοι του τέλους να πέφτουν με τη μουσική
υπόκρουση από τα «Σύνορα της αγάπης». Όποιος δεν έχει δει – για σας τους
ελάχιστους ομιλώ – τις ελληνοτουρκικές περιπέτειες αγάπης της Ναζλί, του Νίκου
και του Καντίρ το φετεινό καλοκαίρι, δεν ξέρει τι εστί μπακλαβάς. Αφερίμ, τσοκ
γκιουζέλ…

NUMBER 6: «Τραγωδία». Ο ήρωας ξεπερνά τον εαυτό του και δέχεται τις
τρομερές συνέπειες. Ποιος Οιδίποδας και ποιος Ορέστης; Έναν υπουργό Άμυνας που
πανηγύρισε για την αγορά 40 αμερικανικών μαχητικών, κάνοντας έξαλλους τους
μισούς Ευρωπαίους μόνο και μόνο για να μάθει την άλλη μέρα ότι οι ΗΠΑ θα
αναβαθμίσουν 80 τουρκικά F16, για να μην ανατραπεί η ισορροπία, τον έχετε
ακουστά, κ. Μπούκερ μου; Ελπίζω να ακούσετε και τις συνέπειες…

NUMBER 7: «Αναγέννηση». Από τον Ρασκόλνικοφ του Ντοστογιέφσκι έως τη
Χιονάτη η διαδρομή είναι μακρά και ο δρόμος με πολλές στροφές. Εμείς πάλι
έχουμε πιο σύγχρονες ιστορίες να διηγηθούμε. Από το περσινό Euro της εθνικής
ποδοσφαίρου μέχρι την ανακήρυξη του Νίκου Κατέλη σε εθνικό σταρ, ζούμε τον
μύθο μας, διαρκώς. Πού αλλού, ο Αίσωπος και ο Άντερσεν κάνουν τέτοιο δυναμικό
comeback, μονοπωλώντας την πολιτική ζωή της χώρας;

Ο φίλτατος κύριος Μπούκερ, ύστερα από όλα αυτά, διαπίστωσε ότι η θεωρία του
Καρλ Γιουνγκ για τα αρχέτυπα ζει και βασιλεύει ανά τους αιώνες. Όλους τους
αιώνες; Όχι. H άποψή του είναι ότι στη σύγχρονη τέχνη «η πλοκή έχει χαθεί».
Στην πατρίδα μας, πάντως, που είναι οι κάμποι της και τ’ άπαρτα ψηλά βουνά,
δεν έχει χαθεί τίποτα. Στην Ελλάδα ζούμε τους μύθους μας. No matter, what…