[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΚΛΕΙΝΕΙ απόψε στο ορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων ο κύκλος των
προτάσεων για «νέο Πατριάρχη». Αύριο τα ονόματα των υποψηφίων θα ανακοινωθούν
και επισήμως – προς τις αρμόδιες αρχές της Μέσης Ανατολής – για να αρχίσει και
πάλι ο γύρος των… διαπραγματεύσεων, των… διαβουλεύσεων και των…
παρακλήσεων για αναγνώριση και αποδοχή του καταλόγου των υποψηφιοτήτων.

Ωστόσο, πολλά ζητήματα έμειναν αδιευκρίνιστα και ίσως – εάν (και) η Βουλή των
Ελλήνων δεν ευαισθητοποιηθεί – να αποτελέσουν τον βρόχο που θα πνίξει κάθε
υγιή προσπάθεια να ξεπερασθεί το αδιέξοδο σε ένα Πατριαρχείο όπου, λόγω της
ιστορικής και «γεωπολιτικής» θέσης του, συγκρούονται τεράστια διεθνή αλλά και
μικρά «τοπικά» συμφέροντα.

Κανένας Έλληνας πολίτης δεν έμαθε μέχρι σήμερα μέσα από κοινοβουλευτικές και
διαφανείς διαδικασίες (και όχι μέσα από περίεργες και… υπόπτως
διοχετευόμενες πληροφορίες) τι ήταν, ποιος τον έστειλε, ποιο ρόλο έπαιξε ο
σίφουνας πρακτόρων που ενέσκηψε στα Ιεροσόλυμα.

Ο Έλληνας πολίτης δεν έμαθε ακόμη – αν και όφειλαν κυβέρνηση και αντιπολίτευση
να τον ενημερώσουν – ποιο ρόλο έπαιξαν στην υπόθεση ξένες δυνάμεις. Και δεν
πληροφορήθηκε αρμοδίως αν και πού υπάρχουν στο Ισραήλ, την Ιορδανία, την
Παλαιστίνη, την Ουάσιγκτον, τις Βρυξέλλες και τη Μόσχα φιλικές ομάδες όχι μόνο
για την ομαλοποίηση της ζωής του Πατριαρχείου, αλλά και για την προώθηση της
υπόθεσης της ειρήνης και της δικαιοσύνης στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης
Ανατολής. Αντιθέτως, τέτοιες υγιείς δυνάμεις αγνοήθηκαν ή παραμερίσθηκαν, με
στόχους και σκοπούς τουλάχιστον αδιευκρίνιστους.

Και ενώ αύριο αρχίζει ένας νέος Γολγοθάς για το Πατριαρχείο – αλλά και για τον
Ελληνισμό και την ασφάλεια στην περιοχή -, συνεχίζεται ένα περίεργο κρυφτούλι
για το οποίο μόνο η Βουλή των Ελλήνων, ο ελληνικός λαός, αλλά και οι λαοί της
Μέσης Ανατολής δεν γνωρίζουν.

H υπόθεση αυτή εκτυλίσσεται σε μία εποχή κατά την οποία η Ελλάδα – δυστυχώς
(μεταξύ πολλών άλλων) και με τη συνενοχή δήμων ακριτικών και ιστορικών
περιοχών – χρησιμοποιείται ως «πλυντήριο», είτε για την «κάθαρση» της Τουρκίας
που συνεχίζει να καταπατά, και στο εσωτερικό της και στην Κύπρο, τα ανθρώπινα
δικαιώματα είτε για την αντιστροφή της πραγματικότητας και της Ιστορίας στα
Βαλκάνια με προφανή στόχο την περαιτέρω… μπακλαβαδοποίησή τους.