ΣE ΠPΩTO ENIKO Rock ‘n’ roll nigger

Μια επετειακή αγοραφοβία με κράτησε δυστυχώς μακριά από τον Λυκαβηττό, ο
οποίος ούτως ή αλλέως σαν συναυλιακός χώρος δεν μου λέει τίποτα. Έτσι, την
περασμένη Τετάρτη έχασα για άλλη μια φορά την ευκαιρία να δω την Πάτι Σμιθ.
Μικρό το κακό, αφού το αγαπημένο μου «Rock ‘n’ roll nigger» το σιγομουρμουρίζω
αυθορμήτως κάθε φορά που τη συναντώ να αλητεύει στους δρόμους του Παλιού
Φαλήρου. H γριά σκύλα Μπέιμπ -έτσι τη φωνάζουν οι γείτονες -μού το επιβάλλει
σχεδόν, με το απαράμιλλο στυλ που έχει να το σκυλοφιλοσοφεί.

Το χαρισματικό αυτό αδέσποτο, ράτσας «μ’ έκαψες», με κομπλάρει με τη ροκάδικη
συμπεριφορά του. Περιφέρει τις συστοιχίες των μαραμένων μαστών της σε δυο το
πολύ οικοδομικά τετράγωνα, σιτίζεται από το διπλανό σουβλατζίδικο, κάνει
σιέστα στον εγκαταλελειμμένο ημιώροφο του απέναντι εμπορικού κέντρου και
αντιμετωπίζει με σκεπτικισμό παλαίμαχης τα περιστασιακά όργια των αδέσποτων
της γειτονιάς μας. Σπανίως μπαίνει στον κόπο να γαβγίσει, και δεν χαλάει τη
ζαχαρένια της ακόμη και όταν αναγκάζομαι να την πηδήξω κάθε που τη βρίσκω
ξαπλωμένη κι ασάλευτη στο χαλάκι της εισόδου. Τα ζεστά βράδια του καλοκαιριού
όταν την ακούω να ξύνει την άσφαλτο με τις γαμψές νυχάρες της, λέω, δεν
μπορεί, την Μπέιμπ θα είχε στο μυαλό της η Πάτι Σμιθ όταν έγραφε « Baby was a
whore, baby was a rock and roll nigger». Έξω από την κοινωνία με περιμένει,
έξω από την κοινωνία, εκεί θέλω να είμαι. «Those who have suffered understand
suffering». Ψέματα;