Tα… εφόδια

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΑ – και συνέπασχα – όλον αυτόν τον καιρό την αγωνία φίλων και
γνωστών για τις εισαγωγικές των παιδιών τους. Ποιος θα μπει, πού θα μπει, τι
μονάδες συγκεντρώνει, πού πήγε καλά, πού την πάτησε, πού ήθελε και πού του
έλαχε τελικώς να φοιτήσει…

Γονείς και παιδιά. Άνθρωποι κουρασμένοι, ξενυχτισμένοι, αγκαζέ με τους καφέδες
και τις βιταμίνες, μαντρωμένοι στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού γιατί «το
παιδί μελετάει». Το παιδί διαβάζει. Το παιδί θα «δώσει». Δεν φεύγουμε για
Πάσχα, δεν το κουνάμε Σαββατοκύριακα. Και το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος άντε
να πάμε μέχρι το περίπτερο, έτσι, για να διευρύνουμε τους ορίζοντές μας.

Κάποιοι τα κατάφεραν άριστα. Άλλοι μέτρια. Άλλοι καθόλου. Του χρόνου πάλι; Ή
να τον στείλουμε στο εξωτερικό; Ή να κάνει, πρώτα, το στρατιωτικό του; Ή να
μπει σε καμιά σχολή υποδεέστερη; Να ρισκάρουμε; Ή να ποντάρουμε στα σίγουρα –
εάν υπάρχουν πλέον σίγουρα – και να κουτσουρέψουμε τα όνειρά του; Άλλο θέλει η
μάνα. Άλλο ο πατέρας. Άλλο το ίδιο το παιδί. Άλλο ο καλοπροαίρετος περίγυρος
που «συνδράμει» – καθείς με το μακρύ του και το κοντό του.

Παρακολουθούσα. Συνέπασχα. Ανησυχούσα. Φοβόμουνα. Ο γιος μου δώδεκα και κάτι –
αλλά ο καιρός περνάει γρήγορα, ο άτιμος. Από τα δώδεκα στα δεκαοχτώ – κοντός
ψαλμός αλληλούια. Καλομελέτα κι έρχεται το πρόβλημα. Το δίλημμα. Και σου
χτυπάει την πόρτα. Και εσύ την ανοίγεις. Και μπουκάρει μέσα. Και το πρόβλημα.
Και το δίλημμα…

Όποιος – εκτός από κουτσομπολίστικα έντυπα με τα βαφτίσια της κόρης της Βανδή
– διαβάζει και μια εφημερίδα πιο σοβαρή (έτσι για να «σπάσει» η κιτρινίλα) του
κόβονται τα ήπατα από τις στατιστικές μελέτες. Ανατριχιαστικά ποσοστά για τα
«παιδιά με τα εφόδια». Νέοι άνθρωποι με λαμπρές σπουδές, με μεταπτυχιακά, με
ντοκτορά, με υψηλές βαθμολογίες κινδυνεύουν να μείνουν άνεργοι για χρόνια.
Κάποιοι θα αλλάξουν επάγγελμα. Και κάποιοι δεν θα εργαστούν ποτέ. Αλλά ποτέ
στη ζωή τους!

H δική μου γενιά είναι ίσως η τελευταία που – κουτσά, στραβά – τη βόλεψε τη
ζωούλα της. Περισσότερες θέσεις εργασίας. Επαγγέλματα που δεν είχαν κορεστεί
ακόμα. Και, στην τελική, πάντα ο γονιός. Που θα έκανε το σκατό του παξιμάδι
και θα έστηνε μια δουλίτσα. Ένα συμβολαιογραφείο. Φαρμακείο. Σουβλατζήδικο.
Την άδεια για μισό ταξί. Κάπως θα τα βόλευε. Και κάπως τα βολέψαμε. H δική μας
γενιά. H τελευταία γενιά…

Έπειτα, το πράγμα χόντρυνε. H ψαλίδα μεγάλωσε. Από τη μια, οι λίγοι. Οι πολύ
πλούσιοι. Από την άλλη, οι φτωχοί. Οι «κάτω του ορίου». Με τη δαμόκλειο σπάθη
τραπεζικών δανείων και κατασχέσεων. H ψαλίδα μεγάλωσε. H αστική τάξη
κονιορτοποιήθηκε. Και οδεύουμε αισίως προς το 5% των πατρικίων. Το 95% των
πληβείων. Των σκλάβων. Των ειλώτων. Που μαζεύουνε τα χίλια μύρια διπλώματα.
Που στοιβάζουν τα βιογραφικά τους πάνω σε γραφεία προσλήψεως προσωπικού,
εκλιπαρώντας για 700 ευρώ. Που τρώνε τη ζωή τους στα θρανία. Για να
καταντήσουν παρίες ενός νιτσεϊκού συστήματος. Ορδές πτυχιούχων. Χωρίς όνομα,
χωρίς πρόσωπο, χωρίς αξιοπρέπεια. Στίφη «νέων με καλάς συστάσεις». Με
«εφόδια». Παιδιά που ξεκίνησαν για να πετάξουν ψηλά. Και βρέθηκαν, από τους
αιθέρες των οραμάτων τους, στα έγκατα της γης. Στα ανθρακωρυχεία μιας «νέας»
μορφής κοινωνίας.

Μαζί με φίλους και γνωστούς, παρακολουθούσα. Συνέπασχα. Ανησυχούσα. Φοβόμουνα.
Για το δικό μου παιδί. Για τα δικά μας παιδιά. Και για όλα εκείνα τα κλισέ με
τα οποία τα ντοπάρουμε: «Να σπουδάσεις, να προκόψεις, να γίνεις άνθρωπος
χρήσιμος στην κοινωνία!» Χρήσιμος σε μια κοινωνία που μόνο χρήσιμους δεν
χρειάζεται πια!

Κλισέ με τη σέσουλα: «Το μέλλον ανήκει στα παιδιά»…

Ναι! Μόνο που τα παιδιά δεν ανήκουν στο μέλλον!