Φεστιβαλικό ανέκδοτο…

Ήταν καλή η ιδέα που εφαρμόζεται εδώ και μερικά χρόνια από το Ελληνικό
Φεστιβάλ: να καλυφθεί, να «μακιγιαριστεί» αυτή η άχαρη «μάντρα» που περιβάλλει
τα καμαρίνια και τους βοηθητικούς χώρους του Ηρωδείου. Με γιγαντοφωτογραφίες
που αφορούν την ιστορία του Φεστιβάλ Αθηνών – αφίσες του, μνήμες από
παραστάσεις και συναυλίες του παρελθόντος… Και φέτος, κορυφαία πρόσωπα και
γεγονότα από τα πενήντα χρόνια που γιορτάζει το Φεστιβάλ: Μαρία Κάλλας,
Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, Μάνος Χατζιδάκις, «Oedipus Rex» του Καρλ Ορφ, «Θέατρο
Νο»… Και Ρούντολφ Νουρέγιεφ – γραμμένο το όνομα, όπως και των υπολοίπων, με
λατινικά στοιχεία για να μπορούν να τα διαβάζουν και οι ξένοι. 50 Χρόνια
Φεστιβάλ Αθηνών – 50 Years Athens Festival από πάνω, Ελληνικό Φεστιβάλ A.E. –
Hellenic Festival S.Α. από κάτω και, ανάμεσα, ΧΟΡΟΣ – DANCE, Rudolf Nureyev –
1984 έως και φαρδιά – πλατιά η υπογραφή του – από κάπου έχουν ξεπατικώσει και
τις υπογραφές των εικονιζομένων.

Άψογα όλα. Και αξιοθαύμαστα. Μεγαλεία, σας λέω. Αρκεί στη φωτογραφία να ήταν
και ο Νουρέγιεφ… Διότι – αν έχετε τον Θεό σας! – στη φωτογραφία ΔΕΝ EINAI
ο Νουρέγιεφ. Έντονα ζυγωματικά α λα Νουρέγιεφ έχει βέβαια ο χορευτής. Αλλά
ο Νουρέγιεφ ΔΕΝ EINAI, παιδιά. Ο Σαρλ Ζιντ είναι. Πρώτος χορευτής του Μπαλέτου
της Όπερας του Παρισιού που είχε χορέψει τότε, το ’84, όταν εμφανίστηκε στο
Ηρώδειο το συγκρότημα, στην πρώτη διανομή, Ζαν Ντε Μπριέν στη «Ραϊμόντα» του
Γκλαζούνοφ σε χορογραφία Νουρέγιεφ, ο οποίος χόρεψε Αμπντεράμ στην πρώτη
διανομή και Ζαν ντε Μπριέν στη δεύτερη. Καλά, ανέκδοτο, ε; Μόνο στο Φεστιβάλ
Αθηνών θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο. Έτσι και μας πήρε – ή μας πάρει –
μυρουδιά κανένας ξένος θα γελάσει και το παρδαλό ευρωπαϊκό κατσίκι…