ANAΛΩΣIMA Mέτρα ασφαλείας

Τα μέτρα ασφαλείας ενισχύονται. Αυτή ήταν η πρώτη παρηγορητική φράση που
ακούστηκε, μαζί με τις σειρήνες των ασθενοφόρων, μόλις μεταδόθηκαν τα νέα για
την επίθεση στο Λονδίνο. Πιο δύσκολο να μπεις σε αεροπλάνο, πιο δύσκολο να
πάρεις το Μετρό, πιο δύσκολο να κυκλοφορήσεις στους δρόμους του κόσμου που δεν
λειτουργούν πια σαν δρόμοι. Το δηλητήριο της δυσπιστίας έναντι των πάντων
απλώνεται παντού.

Έχετε δει γριούλες να τις κάνουν φύλλο και φτερό πριν τις αφήσουν να
ταξιδέψουν σε εσωτερική πτήση; Μικρά παιδιά να τα ψαχουλεύουν με τρόπο που σε
άλλες περιστάσεις θα οδηγούσε τους ερευνητές στον εισαγγελέα; Αυτά όλα όμως
δεν άρκεσαν και τα μέτρα ασφαλείας θα ενισχυθούν. H καχυποψία και η κατάθλιψη
θα βαραίνουν ακόμη περισσότερο τις πολυτέλειες της καθημερινής ζωής των
πλούσιων πόλεων.

Χάρηκαν οι Λονδρέζοι για τους Αγώνες, ξεχάστηκαν, άφησαν διάφορα συναισθήματα
θριάμβου να τους πλημμυρίσουν, μαζί με οινοπνευματώδη ποτά διπλής απόσταξης,
αλλά δεν πρόλαβαν να ξεμεθύσουν, να το καλοσκεφτούν. Τους βρήκαν οι αυτόκλητοι
τιμωροί πάνω στο χανγκόβερ. Και μάτωσαν όλοι ανάκατα: οι Παριζιάνοι που είχαν
απογοητευτεί γιατί δεν είχαν πάρει αυτοί τους Αγώνες (τι τρελοί Γαλάτες κι
αυτοί, τι τους ήθελε τους Αγώνες μια πόλη σαν το Παρίσι;), οι Νεοϋορκέζοι που
δεν έχουν ακόμα συνέλθει από τον Σεπτέμβρη του 2001, οι Μαδριλένιοι και οι
Μοσχοβίτες που συμμετείχαν κι αυτοί στην τελική κούρσα. Γιατί όλοι έχουν
Μετρό, αεροδρόμια και σταθμούς και φιλοδοξίες, φιλαυτίες και περηφάνιες, κι
όλοι αυτοί – κι εμείς μαζί τους – έχουν δυνατότητες να χειροτερέψουν τη ζωή
τους με αυξημένα μέτρα ασφαλείας. Όχι, κάτι άλλο χρειάζεται, πιο δυνατό και
βαθύ, πιο ριζικό και άμεσο, που να εκφράζει αληθινά την άμυνα της λογικής, το
πρόσωπο της ανθρωπότητας, από τα αυξημένα μέτρα ασφαλείας.