ΣE ΠPΩTO ENIKO Ένα ηθικό δίλημμα…

«Είσαι τυχερή» είπε. «Είμαι υπόδειγμα ηθικής. Δεν υπάρχουν πλέον πολλοί
άνθρωποι σαν κι εμένα» συμπλήρωσε φουσκωμένος από περηφάνια για τον ψυχικό του
πλούτο και την ανθρώπινη συμπεριφορά του.

Και εγώ τον πίστεψα, κι ας έφταιγε αυτός. «Ούτε που κατάλαβα πώς έπεσα επάνω
στο αυτοκίνητό σου. Χίλια συγγνώμη», έτσι απολογήθηκε.

Αυτός δεν ξέρω πώς με κοστολόγησε: ίσως όχι τόσο θερμή οπαδό της ηθικής όπως
εκείνος. Τώρα που το σκέφτομαι, στο ύφος του διέκρινα ένα ίχνος υπεροψίας.
Ίσως πάλι να διάβασε στο κούτελό μου πως είμαι αφελής καθώς αντί να τον περάσω
από γενεές δεκατέσσερις όπως θα έκανε κάθε σώφρων οδηγός, απλώς τού ζήτησα να
είναι προσεκτικός.

Υπάρχει και η πιθανότητα να με πέρασε για αναιδέστατη! Τόσα χρόνια στο τιμόνι
– μπορεί να σκέφτηκε – και θα έρθει τώρα αυτή να μου κάνει υποδείξεις για τον
τρόπο που οδηγώ. «Θα το πληρώσεις…» ορκίστηκε στον εαυτό του – θεία δίκη!

Όταν ήρθε όμως η ώρα της πληρωμής – γιατί την έκανε τη ζημιά του, και τα
σπασμένα κάποιος πρέπει να τα πληρώσει – τότε ξέχασε τα περί ηθικής και
ευγένειας. H γνωστή τακτική: «στρίβειν διά του αρραβώνος!» ή «ο τελευταίος
πληρώνει τον λογαριασμό» δεν συνάδει και ιδιαίτερα με το ήθος που τον
χαρακτηρίζει. Γιατί άραγε; Πάντως η λαϊκή σοφία «όπου ακούς πολλά κεράσια
κράτα και μικρό καλάθι» ισχύει και σ’ αυτή την περίπτωση.

Μετά τα κηρύγματα περί ηθικής, ακολούθησαν δικαιολογίες όπως «είμαι ένας απλός
μεροκαματιάρης». Λες και του ζήτησα τη φορολογική του δήλωση. Κι αν απαντήσω
αυτό που πραγματικά σκέφτομαι, ότι δηλαδή ποσώς με ενδιαφέρει, τότε
θεωρούμαι… ανήθικη;

Αυτό κι αν είναι ηθικό δίλημμα!