ANAΛΩΣIMA Ορφανός πύργος

Καινούργιες φωτογραφίες της Νέας Υόρκης δημοσιεύθηκαν τις προάλλες. Ανάμεσα
στους ουρανοξύστες της δεσπόζει ένα πανύψηλο λευκό κτίριο, το οποίο δεν έχει
ακόμα χτιστεί. Είναι ψηφιακή απεικόνιση του μέλλοντος στο Μανχάταν, όταν θα
τελειώσει το κτίριο που αποφάσισαν να φτιάξουν στη θέση των διδύμων πύργων.
Και είναι απαίσιο. Πώς το αποφάσισαν, δεν καταλαβαίνω. Φαίνεται ότι μόνο δύο
πύργους μπορούσε το μάτι να συνηθίσει στο ύψος αυτό και στη συγκεκριμένη θέση.
Αυτό το μοναχικό και απελπιστικά πολύ υψωμένο φαλλικό σύμβολο είναι αβάστακτο.
Με τα δύο φαλλικά σύμβολα το αποτέλεσμα ήταν κάτι σαν ισορροπία, γιατί
μοιραζόταν το βάρος, το ύψος, η ύβρις. Θα μου πείτε, ίσως, τι με νοιάζει
εμένα; Σάμπως πάω κάθε άνοιξη εκεί να παρακολουθήσω τις καινούργιες όπερες ή
να ψωνίσω; Όχι, ποτέ μου δεν έχω πάει, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα. H Νέα
Υόρκη ανήκει στην ανθρωπότητα. Είναι εκτός από τα τοπικά όρια, από τη
δικαιοδοσία των ανθρώπων που έτυχε να ζουν μια συγκεκριμένη στιγμή, σε κάποιο
συγκεκριμένο τόπο. Εμείς μάλιστα που, εκτός από το ότι έχουμε πολλούς
ομογενείς, έχουμε δει και πολλές ταινίες του Γούντι Άλεν κι έχουμε γενικώς
αντικρύσει το Μανχάταν από ψηλά άπειρες φορές στο σινεμά ή στις σελίδες με
φωτογραφίες, είμαστε περισσότερο αρμόδιοι να έχουμε γνώμη από κάποιον που
μένει εκεί κοντά, ας πούμε, και κρίνει τα πράγματα με την οπτική τού απέναντι
τοίχου. Ζούμε στην εποχή της εικόνας. Κανονικά θα έπρεπε να γίνει δημοψήφισμα
και σε αυτό τουλάχιστον θα απαντούσαμε με πολύ περισσότερη σιγουριά και άποψη
από ό,τι στο άλλο, που δεν έγινε, αλλά κάναμε ότι ξέρουμε, για το Σύνταγμα της
Ευρώπης.