Διαστάσεις Mια προσοδοφόρα επιχείρηση

H παροχή βοήθειας προς τον αναπτυσσόμενο κόσμο αποτελεί μια τεράστια
επιχείρηση με έναν εντυπωσιακό τζίρο. Το ζήτημα είναι κατά πόσον οι οργανώσεις
που εμπλέκονται υπηρετούν τα συμφέροντα των φτωχών ή του εαυτού τους.

«H ζωή δεν είναι υποχρεωτική. Αναζητούνται εθελοντές» (του Αλτάν, από το «Εσπρέσσο»)

Τη δεκαετία του ’60 δεν ήταν παρά μερικές εκατοντάδες. Σήμερα υπερβαίνουν κατά
πολύ τις 25.000. Κάθε χρόνο υπολογίζεται ότι δαπανώνται 4 δισεκατομμύρια
δολάρια για τη στελέχωσή τους με 100.000 ανθρώπους, οι οποίοι βέβαια δεν είναι
ντόπιοι: αντίθετα, επειδή εκείνοι παίρνουν τις δουλειές, κάπου 70.000 ντόπιοι
αναγκάζονται κάθε χρόνο να μεταναστεύσουν. Ο λόγος για τις Μη Κυβερνητικές
Οργανώσεις που λειτουργούν στην Αφρική και βοηθούν στη διαχείριση των
βραχυπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων προβλημάτων, από τη διοίκηση των ορυχείων
μέχρι την καταπολέμηση της φτώχειας και τη διακυβέρνηση της χώρας. Από μια
πρώτη ματιά, πρόκειται για ευλογία, για τη φιλανθρωπία με την πιο ευγενή της
έννοια. Μια βαθύτερη ανάλυση, όμως, αναδεικνύει άγνωστες και ενδεχομένως
δυσάρεστες πλευρές. Γιατί υπάρχουν τόσες πολλές ΜΚΟ; Πώς συντονίζουν τη δράση
τους; Από ποιον χρηματοδοτούνται και πόσο αποτελεσματικά διαχειρίζονται τους
πόρους τους; Σε ποιον λογοδοτούν; M’ άλλα λόγια, μήπως διαθέτουν δύναμη και
επιρροή, αλλά όχι και ευθύνες; Εκτός από σύμπτωμα της κρίσης, μήπως αποτελούν
και μέρος του προβλήματος;

Σε άρθρο του στην ιστοσελίδα opendemocracy. net, ο Μάικλ Χόλμαν παραθέτει το
παράδειγμα της Κένυας, που κάποτε θεωρούνταν μια από τις ελάχιστες
επιτυχημένες χώρες της Αφρικής. Σήμερα, όλοι οι κοινωνικοί της δείκτες είναι
καταστροφικοί: το προσδόκιμο ζωής μειώνεται, ο αριθμός των κατοίκων που ζουν
με λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα αυξάνεται, τα δύο τρίτα του πληθυσμού
βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας. Ένας από τους κορυφαίους
αξιωματούχους κατά της διαφθοράς, ο Τζων Γκιτόνγκο, αναγκάστηκε εξαιτίας αυτής
της κατάστασης τον περασμένο Φεβρουάριο να παραιτηθεί και να μεταναστεύσει.
Αλλά καμιά από τις δεκάδες οργανώσεις του ΟΗΕ που λειτουργούν στη χώρα δεν
έχει αναλάβει κάποιο μερίδιο της ευθύνης. H διαφθορά είναι τεράστια, αλλά
κανείς δεν τολμά να μιλήσει. Τόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες, που έχουν συνάψει
σημαντικές στρατιωτικές συμφωνίες με το Ναϊρόμπι, όσο και η Βρετανία, που έχει
στη χώρα 30.000 υπηκόους της, αρκούνται να αυξάνουν σταθερά την «αναπτυξιακή»
βοήθεια, αδιαφορώντας για το πού καταλήγει.

Μια από τις πιο ενθαρρυντικές εξελίξεις των τελευταίων ετών στην Αφρική είναι
η ανάπτυξη της κοινωνίας των πολιτών. H φιλελευθεροποίηση των μέσων ενημέρωσης
και η αύξηση των κινητών τηλεφώνων έχουν δημιουργήσει νέους διαύλους
επικοινωνίας μεταξύ των πολιτών. Αλλά και εδώ, οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις
κρατούν μια επιφυλακτική έως αρνητική στάση, φοβούμενες μήπως χάσουν τα
προνόμιά τους. Αυτό που τις ενδιαφέρει, πάνω απ’ όλα, είναι η δημοσιότητα στη
δική τους πατρίδα. Μια αναφορά στην εφημερίδα, ένα λεπτό στο ραδιόφωνο, μπορεί
να μεταφραστούν σε εκατομμύρια δολάρια.

LINK:

http://diastaseis.blogspot.com