ANAΛΩΣIMA Eίναι αφύσικοι οι αριστούχοι;

Πρώτα τα ζηλεύω αυτά τα αγόρια που ποζάρουν στις φωτογραφίες με το χαμόγελο
του θριάμβου. Ζηλεύω τους γονείς και τους παππούδες τους, την ξεγνοιασιά και
το καμάρι τους, τα… φτύνω κιόλας μην τα ματιάσω. Τους αριστούχους, τους
λίγους που δεν πανικοβλήθηκαν από το δύσκολο θέμα της Φυσικής, αποδεικνύοντας
ότι άδικα φώναζαν οι φροντιστές και οι σύλλογοι πως δεν διδάχθηκε ποτέ το
θέμα. Πρώτα τα ζηλεύω, ύστερα σκέπτομαι: Άντε, πάλι αγόρια πρώτα στη Φυσική.
Πού είναι τα κορίτσια; Αλήθεια είναι ότι τα περισσότερα στρέφονται στη
Θεωρητική Κατεύθυνση; Και αφού περάσει κι αυτός ο προβληματισμός, διαβάζω για
την αγάπη τους στη Φυσική ή στα Μαθηματικά, για τους στόχους της ζωής τους και
με πιάνει κάτι σαν θλίψη. Αυτά τα μυαλά που αναμετρήθηκαν με την πρόκληση των
Εξετάσεων και κέρδισαν, πόσες άλλες ευκαιρίες θα έχουν στη ζωή τους να
διακριθούν και να κερδίσουν; Τι θα απογίνει η ενδιαφέρουσα σχέση τους με τη
γνώση, μέσα στην καθημερινότητα των Πανεπιστημίων και αργότερα στις φτωχές
ευκαιρίες που προσφέρει στην επιστήμη η ελληνική πραγματικότητα; Πόσες
πιθανότητες υπάρχουν όταν σπουδάζεις στην Ελλάδα να βγει κάτι δημιουργικό από
τη σχέση αυτή, να έχει αντίκρυσμα επιστημονικό και κοινωνικό; Σε συμπαθούν οι
συμφοιτήτριες όταν είσαι άριστος, το εκτιμούν οι παρέες; Φυσικά, πρέπει να
ταξιδέψουν έξω, να κυνηγήσουν υποτροφίες, να αντέξουν χρόνια πολλά σε
καταστάσεις που δεν αναδεικνύουν τους αρίστους. Βάσανο μου φαίνεται τελικά να
έχεις τέτοιο μυαλό που καταφέρνει, παρά την παπαγαλία που επί δώδεκα χρόνια
σού επιβάλλει το εκπαιδευτικό σύστημα, να σκέπτεσαι ακόμα. Να αναγνωρίζει το
μυαλουδάκι σου τους κώδικες και να τους χρησιμοποιεί. Μήπως είναι καλύτερα να
είσαι με τους πολλούς και με την γκρίνια…