ΣE ΠPΩTO ENIKO Οι στίχοι αυτοί

Διαλέγω να γράψω για τον Μανόλη Αναγνωστάκη δεκαπέντε λεπτά αφότου
πληροφορήθηκα τον θάνατό του από τα πρωινά ραδιοφωνικά δελτία ειδήσεων.
Βιάζομαι να το κάνω προτού αρχίσουν τα αναστατωμένα τηλεφωνήματα των φίλων,
πριν να προφθάσει και με καταπιεί η δημόσια οδύνη και οι πανελλήνιες τιμές.
Αυτό ακριβώς είναι που θα ‘θελα να μην πάθει ο αγαπημένος μας. Να μην υποστεί
τον ισοπεδωτικό τρόπο που έχουν οι Έλληνες όταν πενθούν τους ποιητές τους. Να
τον προλάβω στο τσακ πριν να ονομαστεί κι αυτός Χριστός πάσχων σαν τον Γιώργο
Σεφέρη ή Ζευς νεφεληγερέτης σαν τον Οδυσσέα Ελύτη ή και αριστερόχειρας
μουσηγέτης Φοίβος σαν τον Γιάννη Ρίτσο. Πριν να γίνει κι αυτός Θεός με το
ζόρι.

Ένας ψηλός, πανύψηλος άνθρωπος, που έγραφε από το περίσσευμά του. Αυτό
κατάλαβα όταν πρωτοέσκυψα στην απέριττη και «αξιωματική» ποίησή του και δεν
βρήκα ίχνος από την επιδεικτική πάλη του ποιητή με τη λέξη, την έννοια και τη
φόρμα.

Δεν είμαι φιλόλογος, μπορώ όμως να διακρίνω το πάτημα του ανθρώπου από το
πάτημα του Νάρκισσου στην Τέχνη και τη ζωή. Θα τολμούσα μάλιστα να συνοψίσω τη
διαφορά τους ως εξής: ο άνθρωπος ζει άρα έχει χιούμορ, ενώ ο «Θεός» υπάρχει
άρα πλήττει θανάσιμα. Από αυτής της απόψεως, ο ακριβός μας, που μόλις χάσαμε,
ήταν ένας πραγματικός ποιητής, δηλαδή ένας πάμπλουτος άνθρωπος. Τώρα λοιπόν
που ξέρει ότι τον αγαπάμε, ας θρηνήσουν τα ελληνικά γράμματα και ας αρχίσει το
δημόσιο πένθος.