MATIEΣ Eπανάσταση!

Τον Γιώργο Νταλάρα τον γνωρίζω από τα εφηβικά του χρόνια. Δικά μου ήταν τα
πρώτα τραγούδια που είπε. Στο σπίτι μου και στο σπίτι του Λοΐζου περνούσε τις
περισσότερες ώρες του. Δεν θυμάμαι, όλ’ αυτά τα χρόνια, να τον είδα ποτέ να
κλαίει. Και υπήρξαν λόγοι, για να το κάνει. Βούρκωσε, όμως και έκλαψε, στο
Λουντβισχάφεν, στο 24ο Φεστιβάλ Ποντιακών Χορών. Το ίδιο και η γυναίκα του.

Είναι συγκλονιστικό αυτό που συμβαίνει στο ποντιακό φεστιβάλ! Χίλια διακόσια
παιδιά, με τις παραδοσιακές στολές τους, μπαίνουν στην αίθουσα των εκδηλώσεων,
απ’ όλες τις μεριές, ενώ παίζουν οι κεμετζέδες και ξεσηκώνουν τον κόσμο οι
«νταουλιέρηδες». Τα παιδιά, πιασμένα χέρι – χέρι, κυκλώνουν όλη την αίθουσα κι
αρχίζουν να χορεύουν έναν ομαδικό, κυκλικό χορό, που διαρκεί μισή ώρα! Ύστερα,
με την ίδια τάξη, αποσύρονται, για ν’ αρχίσει κάθε σύλλογος, με το λάβαρό του,
να παρουσιάζει το – μη διαγωνιστικό – πρόγραμμά του. Πρόγραμμα που
περιλαμβάνει χορούς εκατοντάδων ετών, με κανένα «νεωτεριστικό» – διάβαζε
«ψεύτικο» – στοιχείο! Πέντε, έξι ώρες, χορεύουν τα Ποντιόπουλα, που όλα πια
έχουν γεννηθεί στη Γερμανία. Και στο τέλος, κατεβαίνουν από τις κερκίδες οι
γονείς και οι καλεσμένοι και πιάνουν το δικό τους γλέντι, που διαρκεί ώς τις 6
το πρωί!

Τα οικονομικά της Ομοσπονδίας Ποντιακών Συλλόγων Ευρώπης δεν πάνε καλά. Ο
κόσμος δεν έχει λεφτά. Σκέφτηκαν, λοιπόν, οι αρμόδιοι, να οργανώνουν το
φεστιβάλ κάθε δυο χρόνια. Και τότε τα παιδιά επαναστάτησαν. Αναγκάζοντας την
Ομοσπονδία να αφήσει τα πράγματα όπως είχαν: φεστιβάλ κάθε χρόνο!

Δεν μπορούμε να φαντασθούμε, εμείς οι «απέξω», τι σημαίνει γι’ αυτά τα παιδιά
το αντάμωμα, για 2- 3 μέρες, με άλλα παιδιά, από το Μόναχο, τη Νυρεμβέργη, τη
Φρανκφούρτη, το Έσσεν, τη Στουτγάρδη, το Αμβούργο. Μεμιάς, ξεχνιούνται τα
γερμανικά του σχολείου και ξυπνάει η ποντιακή ψυχή, η ράτσα, με τη δική της
γλώσσα, με τους δικούς της ρυθμούς.

H Ομοσπονδία προσφέρει σημαντικό εθνικό έργο. Το ξέρουμε όλοι μας. Το ξέρει
και η Πολιτεία. Αλλά ούτε παλαιότερα βοηθούσε ούτε τώρα βοηθάει: 20.000 ευρώ
δίνει! Και αυτά, με καθυστέρηση. Και η αίθουσα, μόνο, όπου γίνεται το
φεστιβάλ, κοστίζει για μια βραδιά από 12 μέχρι 30 χιλιάδες ευρώ! Όλα τα
πληρώνουν οι Πόντιοι, από την τσέπη τους. Για να διασωθεί η γλώσσα μας, να
διασωθούν τα τραγούδια και τα έθιμά μας. Αντίθετα, η Τουρκία «τα σκάει»
κανονικά, εδώ και δεκαετίες. H Τουρκία η ανήμπορη, η εκτός Ευρώπης…

Κύριε Σκανδαλάκη, τι θα γίνει;