Eις τα πάτρια…

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ από την Κύπρο. Σήμερα. Σκέφτομαι το χτες. Το προχτές. Τη
Λευκωσία. Τη λιακάδα. Του ταξιδιού το χαρμόσυνο «αλέ» και το καταθλιπτικό
«ρετούρ».

Αφορμή της επιστροφής εις τα πάτρια ένας τηλεμαραθώνιος αγάπης που οργάνωσε το
Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής Κύπρου σε συνεργασία με τον Σύνδεσμό
Μυοπαθών Κύπρου. Μη κερδοσκοπικές οργανώσεις. Προσπαθούν να ενημερώσουν. Να
ευαισθητοποιήσουν. Να συγκεντρώσουν χρήματα. Να στηρίξουν οικονομικά, ψυχικά,
ηθικά τα άτομα με μυϊκή δυστροφία και τις οικογένειές τους. Χωρίς κορόνες.
Χωρίς κρεσέντο. Χωρίς στοιχεία ριάλιτι. Με χαμηλούς τόνους και υψηλή
αξιοπρέπεια.

Μας ζητήσανε να πάμε. Να βάλουμε ένα χεράκι. Και πήγαμε. Μια παρέα από την
Ελλάδα. H βραδιά του τηλεμαραθωνίου στο PIK δεν είχε δάκρυα, μελό ιστορίες και
μαύρα δράματα. Είχε χαμόγελο, ζωντάνια, καλή καρδιά. Ούτε μεγαλοστομίες, ούτε
καρακιτσαριά – εκτός ίσως από τα ψηλοτάκουνα πέδιλά μου. Αλλά τι να κάνω η
γυναίκα με το 1,65 ύψος; Όταν δίπλα μου η κολλητή μου η Κάτια Δανδουλάκη –
εκτός από καρακουκλάρα – είναι και δίμετρη; (H Κάτια κι εγώ το έχουμε
υπογράψει με το αίμα μας. Όποτε βγαίνουμε παρέα – εκείνη αθλητικό φλατ
παπουτσάκι εγώ ψηλοτάκουνο. Μια φορά τα φορέσαμε ανάποδα και γέλασε κάθε
πικραμένος).

Κακά τα ψέματα. Οι περισσότεροι από μας είμαστε εγωπαθείς. Αναίσθητοι.
Μουλάρια. Μουρόχαβλοι. Ο πλανήτης γη περιορίζεται στους τέσσερις τοίχους του
σπιτιού μας. Στάχτη και μπούρμπερη η ανθρωπότης. Για μας. Τους
«περισσότερους».

Γιατί υπάρχουν και οι «λιγότεροι». Οι παράφρονες. Που δουλεύουν σαν τα σκυλιά
σε τέτοιες εκδηλώσεις. Οι σχιζοφρενείς. Που αφιερώνουν τη ζωή τους σε ύψιστους
στόχους. Δίνουν χωρίς να παίρνουν. Προσφέρουν χωρίς να διεκδικούν. Μοιράζουνε
ψυχή, καρδιά και χρόνο, χωρίς τα μπακαλοτέφτερα και τα φραγκοδίφραγκα της
συναλλαγής.

Υπάρχουν οι «λιγότεροι». Τους συναντώ, κάθε φορά, σε τέτοια ραντεβού αγάπης.
Εύκολα τους αναγνωρίζεις. Πανομοιότυπα μπλουζάκια, πλατιά χαμόγελα και μαύροι
κύκλοι κάτω από τα μάτια. Ξάγρυπνοι μερόνυχτα. Τρέχουν, τσακίζονται,
ξεροσταλιάζουν κάτω από τη βροχή ή τον καυτό ήλιο. Μοιράζουν φυλλάδια. Πουλάνε
κουπόνια. Βοηθάνε στα πάντα. Φροντίζουν τους πάντες.

Υπάρχουν οι «περισσότεροι». Και οι «λιγότεροι». Αυτή η αλλόκοτη συνομοταξία
ανθρώπων που ονομάζονται «εθελοντές». Αφανείς ήρωες ενός οράματος. Καμιά
ιστορία δεν τους μνημονεύει. Τα ονόματά τους δεν θα αποτυπωθούν με χρυσά
γράμματα. Οι επώνυμοι θα πιστωθούν τη δόξα. Οι εθελοντές θα τραβήξουν το
κουπί. Για να επιτευχθεί ο στόχος. Και τότε – μόνον τότε – θα βγάλουν από πάνω
τους το ιδρωμένο Τ-shirt με το λογότυπο και θα καταρρεύσουν στο κρεβάτι τους.

ΟΙ «περισσότεροι» στρέφουν το βλέμμα μακριά από τον ανθρώπινο πόνο. Τους
ενοχλεί αισθητικά η θέα του παιδιού στο αναπηρικό καροτσάκι. Προσπερνάνε τον
σπαραγμό με μια αβάσταχτη ελαφρότητα:

– Το καημένο το παιδάκι, μωρέ. Ψυχοπλακώθηκα. Κάνε ζάπινγκ να δούμε κάτι πιο
αλέγκρο!

Οι «περισσότεροι»! Οχυρωμένοι σε ένα κουκούλι που δεν θα σκάσει ποτέ.
Εγκλωβισμένοι σε ένα όστρακο – ισόβια δεσμά: H πάρτη μας, το σπίτι μας, το
παιδί μας.

Οι «περισσότεροι». Και οι «λιγότεροι». Που, τελικά, είναι περισσότεροι απ’
όσοι νομίζουμε. Ευτυχώς για μας. Τους «περισσότερους».

Γιατί όταν το πρόβλημα χτυπήσει την πόρτα των «περισσότερων» – οι «λιγότεροι»
είναι εκείνοι που θα τους σταθούν. Οι «λιγότεροι» θα τους κρατήσουν σφιχτά το
χέρι.

Οι «λιγότεροι»: Αυτοί θα ξελασπώσουν τους «περισσότερους».