ANAΛΩΣIMA Mπουγέλο

H ζέστη ήρθε ακριβώς την ημέρα που χρειαζόταν, την ημέρα που τα μαθήματα
τέλειωσαν κι οι μαθητές το γιόρτασαν με το παραδοσιακό μπουγέλο. Τους κράτησε
η επιείκεια του Ιουνίου μέχρι να τελειώσουν οι εξετάσεις κι αμέσως ανέβασε το
τριαντάρι, για να βγουν έξω – σε δρόμους και σε πλατείες – με το μόνο
μαθησιακό εργαλείο που τους είχε απομείνει: μπουκάλια νερού – για πιο
οικονομικά – και μικρά ειδικά μπαλονάκια που γίνονται θαυμάσιες υγρές μπόμπες!
Πόσο παραδοσιακό είναι, όμως, το μπουγέλο; Μέχρι πού απλώνονται οι ρίζες αυτού
του εθίμου; Οι δύο γυναίκες προχωρημένης ηλικίας, που κάθονταν στο παγκάκι
και… διαμαρτύρονταν με βραχνές φωνές για τα νερά που ίσως θα έφτασαν να τις
πιτσιλίσουν, το έχουν προλάβει; «Μα, είμαστε παιδιά!» τους απάντησε με δροσερή
φωνή το κορίτσι της παρέας, μούσκεμα από την κορυφή μέχρι τα νύχια, αλλά με
πλήρη συνείδηση των δικαιωμάτων της ηλικίας της. Οι ηλικιωμένες, όμως, καθόλου
δεν πτοήθηκαν και συνέχισαν τον… εξάψαλμο. Μάλλον προπολεμικά θα είχαν
αποφοιτήσει αν είχαν κάπου φοιτήσει κι ίσως δεν σκέφτηκαν ποτέ στη ζωή τους να
μπουγελωθούν, ούτε σαν παιδιά ούτε σαν τίποτα! Κι όπως περνούσα και ζήλεψα τη
δροσιά τού μπουγελώματος, με έπιασε αγωνία: εμείς, άραγε, είχαμε μπουγελωθεί
καθόλου; Αδύνατον να θυμηθώ παρόμοιες σκηνές. Κάνω έκκληση στις συμμαθήτριές
μου, αν έχουν αναμνήσεις, να με πληροφορήσουν. Πρέπει επειγόντως να θυμηθώ· να
ξέρω αν θα μπορώ μελλοντικά να συνεχίσω να ζηλεύω τα παιδιά ή θα γίνω κάποτε
γριά γκρινιάρα. Κι αν δεν το κάναμε τότε που έπρεπε, μας παίρνει, άραγε, τώρα
να οργανώσουμε ένα πιο… κυριλέ και ήρεμο ή πρέπει απλώς να νοθεύσουμε τις
αναμνήσεις μας λιγάκι;