Tα μωρά φέρνουν… εξουσία

Οπωσδήποτε μωρό, με κάθε κόστος, αυτό διαπραγματεύθηκε το «Φως του φεγγαριού»

Εγκυμοσύνες που ενώνουν, άλλες που χωρίζουν, τρίτες που μπερδεύουν συγγένειες,
τέταρτες που είναι μυστικές και όταν αποκαλύπτονται είναι καταλυτικές, πέμπτες
που είναι επιθυμητές πλην δεν συμβαίνουν, όλων των ειδών οι εγκυμοσύνες
εφευρίσκονται στα σιριαλικά μας σενάρια αναγορεύοντας την ενδιαφέρουσα αυτή
γυναικεία κατάσταση σε ένα είδος μυστικιστικού τελετουργικού που κινεί μοιραία
νήματα στις ανθρώπινες σχέσεις.

Στο «Βέρα στο δεξί» όλη την ιστορία τη γράφουν οι εγκυμοσύνες και τα
μωρά, νόμιμα και παράνομα. H παράνομη εγκυμοσύνη της Αλίκης, της ερωμένης του
Αντώνη, συζύγου της Δώρας, η οποία ως παράνομη καταλήγει σε τραγωδία, σε
αποβολή. Αποτέλεσμα βιασμού από τον Αμιρά η εγκυμοσύνη τής πρώην καταδίκου
Ράνιας, αλλά κατά βάθος υπάρχει έρως μεταξύ τους. Επειδή όμως το κορίτσι
αποδεικνύεται καλού χαρακτήρος, απλώς οι αδικίες της ζωής την έριξαν στα
σίδερα της φυλακής και επειδή άλλωστε ούτε αυτή η εγκυμοσύνη είναι ευλογημένη,
επίσης καταλήγει σε τραγωδία, σε έκτρωση. H εγκυμοσύνη της Έλσας, που όμως
ευλογείται με παπά και κουμπάρο, καταλήγει σε γέννα. Όσο για τον καταχθόνιο
Στράτο, αν και ορφανό στην αρχή της σειράς, αποδεικνύεται υιός Αμιράς από
παράνομη εγκυμοσύνη.

Μάλε-βράσε με τις εγκυμοσύνες. Για μια εγκυμοσύνη ράγισαν καρδιές στο «Φως του
φεγγαριού» και βρέθηκαν δύο γυναίκες να διεκδικούν ένα μωρό, αφού η μία είχε
δανείσει την μήτρα της στην άλλη. Μέχρι και η σύζυγος του βουλευτή, πρώην
συζύγου της Ζιώγα στο «Μετράω στιγμές» που υποτίθεται δεν μπορούσε να κάνει
παιδιά, βρέθηκε στο τελευταίο επεισόδιο με την κοιλιά φουσκωμένη, όχι από τον
επίσημο σύζυγο, αλλά από τον εραστή – η εκδίκηση για έναν μωροφιλόδοξο άνδρα.

Μετά έχουμε και την εγκυμοσύνη της Κούρδης (Νίνα Λοτσάρη) στο
«Αρχιπέλαγος» (Alpha), η οποία παντρεύτηκε τον πατέρα (Γιώργος Βογιατζής),
αλλά το μωρό είναι του γιου (Μήτσος Ευθυμιάδης) με τον οποίο είναι και
ερωτευμένη. Και εδώ όμως μοιάζει το μωρό σαν θεία δίκη του συζύγου, ο οποίος
μετήλθε μεθόδους ανήθικες για να κερδίσει την όμορφη Κούρδη, αφού απείλησε τον
φυγάδα Κούρδο σύζυγό της και τον πλήρωσε να εξαφανιστεί.

Στη σειρά «Μυστικά και λάθη» (Alpha, σε επανάληψη) ένα μωρό είναι ο
καταλύτης, καθώς εκείνη το θέλει, εκείνος δεν μπορεί με ιατρική βούλα, αλλά
δεν της το λέει, εκείνη όμως μένει έγκυος από τον εραστή τής μιας νύχτας και
εκείνος που ξέρει, αλλά δεν έχει πει, ζει ένα δράμα.

Στο «Καφέ της Χαράς» (ANT1) μία παράνομη εγκυμοσύνη μπορεί να ευθύνεται για
μια τραγωδία αιμομιξίας μεταξύ της αδελφής τού Πόπωτα Σταυρούλας και του
συζύγου της Φατσέα, ο οποίος μπορεί να είναι και αδελφός της.

Ανάμεσα σε μέσον εξουσίας και μέσον εκβιασμού, σε μέσον επίδειξης
δύναμης και μέσον επιβεβαίωσης της γυναικείας ύπαρξης, οι εγκυμοσύνες στην
εγχώρια τηλεόραση αποδεικνύονται εμβληματικές μιας, θα λέγαμε, ιντριγκαδόρικης
κοινωνικής οργάνωσης. Στο «Βέρα στο δεξί» είναι το μέσον με το οποίο οι
γυναίκες επιβεβαιώνουν την εξουσία τους επί των ανδρών, είναι η απόδειξη της
σχέσης που αποκτούν με αυτούς. Φυσικά, οφείλουν να έχουν την κοινωνική
αποδοχή, να είναι εγκυμοσύνες σύμφωνες με τον μικροαστικό κανόνα ηθικής, γι’
αυτό και όσες τον παραβαίνουν πληρώνουν, χάνοντας τα μωρά τους. Όσα
γεννιούνται γίνονται ένα είδος βραβείου των συμβατών ερώτων.

Αντικείμενα ίντριγκας ή «γυναικεία όπλα»;

Πάντως σε καμία περίπτωση οι εγκυμοσύνες δεν μοιάζουν σαν φυσική απόρροια
μιας σχέσης αγάπης. Τα μωρά έρχονται για να ανατρέψουν ισορροπίες, γίνονται
αντικείμενα ίντριγκας, προκαλούν ένα είδος στρες της μητρότητας, όπως αυτό της
Λίνας Σακκά και της Γωγώς Μπρέμπου που βρέθηκαν να διεκδικούν τη μητρότητα του
ίδιου μωρού στο «Φως του φεγγαριού». Χάρη σε αυτά οι γυναίκες εκβιάζουν για
προσοχή ή γάμο. Και πουθενά οι άνδρες δεν επιδεικνύουν την παραμικρή
υπευθυνότητα, απλώς τους συμβαίνει, κάτι σαν δορυφόροι μιας γυναικείας
κατάστασης που την επικροτούν ή την απορρίπτουν.

Αλίμονο, σε μια εποχή κατά την οποία η γυναίκα έχει βρει έναν ισορροπημένο
βηματισμό ανάμεσα στην κοινωνική υποταγή της και τον πολεμικό, ευνουχιστικό
φεμινισμό, η εγχώρια τηλεόραση τη θέλει καθηλωμένη στα αρνητικά κλισέ τής
εξαρτημένης, με το κορμί και τη γονιμότητά της να γίνονται όπλα, όπως την
ανάγκαζε η επιβίωση σε καιρούς άγριους για την ύπαρξή της. Φρίκη!