ΣE ΠPΩTO ENIKO Δίψα για κάτι… διαφορετικό

Το βλέπω παντού, στη νυχτερινή διασκέδαση, στα εστιατόρια, στα καταστήματα
ρούχων. Παντού πολυκοσμία, όλοι για τον ίδιο σκοπό, χωρίς καμία ιδιαιτερότητα
που να διαφοροποιεί τον έναν από τον άλλο.

H μέλλουσα νύφη θέλει να το «κάψει» με τις φίλες της μια «ανάσα» πριν από τον
γάμο. Ζητάει από τον μετρ το καλύτερο τραπέζι που μπορεί να της παραχωρήσει,
με το αζημίωτο φυσικά. Της κλείνει το μάτι υποσχόμενος πως θα κάνει το
καλύτερο δυνατόν. Προφανώς ξεπέρασε ακόμα και τον εαυτό του δίνοντας τον
τελευταίο καναπέ στο τέρμα «θεού». Ίσως να τον βάραιναν τα 100 ευρώ στην τσέπη
του τόσο, ώστε να μη μπορούσε να σκεφθεί καθαρά.

Με μια δεύτερη ματιά όλα αλλάζουν. Εκείνο το βράδυ όλοι να διασκεδάσουν
ήθελαν. Να ξεχάσουν. Να χαρούν. Να τραγουδήσουν. Να γλεντήσουν. Και όλα αυτά
διαλέγοντας τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Έναν τρόπο που τους μετατρέπει σε μία
μάζα, αλλοιώνοντας κάθε χαρακτηριστικό γνώρισμα του χαρακτήρα τους. E, δεν θα
αγχωθούμε και για τη νύφη, όλοι τα ίδια αναζητούν.

Θυμίζει τα ρούχα μαζικής παραγωγής που τα φορούν, στην κυριολεξία, όλοι. H
δύναμη του συγκεκριμένου τζιν είναι πως κάνει τον αγοραστή να αισθάνεται πολύ
καλά και πολύ ξεχωριστά, σαν να είναι ο μοναδικός που το κατέκτησε κι ας το
φοράει και η «κουτσή Μαρία».

Το στοίχημα είναι να σε προσέξει ο μπάρμαν, ο μετρ ή το γκαρσόν γιατί έτσι θα
εξυπηρετηθείς πιο γρήγορα. Κι ας είναι αυτή η δουλειά τους. Να όμως που εκείνη
τη στιγμή που θα σου χαμογελάσει και θα «σκιστεί» να σου βάλει ένα ποτήρι
κρασί, είναι τα μοναδικά δευτερόλεπτα που παίρνεις το μήνυμα πως είσαι
ξεχωριστός. Κατά τ’ άλλα, το βράδυ το περνάς στοιβαγμένος ανάμεσα σε άλλους
που διψούν για κάτι διαφορετικό.