ANAΛΩΣIMA Προλαβαίνουμε να χαμογελάσουμε;

Οι εφημερίδες δεν γράφουν τα καλά νέα, ωστόσο χθες υπήρχαν στην πρώτη σελίδα
δύο καλές ειδήσεις, πράγμα τόσο σπάνιο που θα μπορούσε να περάσει η ημέρα στην
Ιστορία. Πρώτον, η δημοσιογράφος της «Λιμπερασιόν» Φλοράνς Ομπενάς και ο
οδηγός της Χουσεΐν Χανούν, οι οποίοι κρατούνταν όμηροι πέντε μήνες στο Ιράκ,
αφέθησαν ελεύθεροι. Κάθε ημέρα, όλους αυτούς τους μήνες οι εφημερίδες έγραφαν
γι’ αυτούς, γίνονταν διαδηλώσεις, διαβήματα, επίμονα, ακούραστα, με πίστη και
πείσμα. Φαίνεται λοιπόν ότι κάτι αποδίδουν όλα αυτά τα πράγματα, δεν είναι
μάταια, όπως μπορεί κανείς να νιώσει ώρες ώρες. Και το άλλο καλό νέο είναι ότι
τα οκτώ πλουσιότερα κράτη του κόσμου, που είχαν κανονίσει να βλέπονται πού και
πού σαν πλουσιότερα που είναι και να ανταλλάσσουν τις πλούσιες απόψεις τους,
αποφάσισαν να σβήσουν τα χρέη των δεκαοκτώ φτωχότερων κρατών του κόσμου. Επί
χρόνια γινόταν η συζήτηση, είχαν συχνά αναλυθεί τα υπέρ και τα κατά, υπήρχε
μάλιστα και η άποψη ότι αν χαριστούν τα χρέη στις φτωχές χώρες δεν θα μπορούν
μετά να δανείζονται και τι θα κάνουν. Πολλά ακούγονταν, σαν ουτοπικές ιδέες
όμως, γιατί όλοι ήταν σίγουροι ότι οι πλούσιοι δεν χαρίζουν χρέη. Ωστόσο, να
που κάτι άλλαξε. Πριν να βιαστούν οι ειδικοί να μας εξηγήσουν ότι σίγουρα
κάποιο όφελος θα έχουν οι πλούσιοι από το δώρο που κάνουν, ενώ οι φτωχοί
μπορεί και να μην καταφέρουν να επωφεληθούν, πριν οι διεθνολόγοι μάς πείσουν
ότι ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη, μία απελευθέρωση δεν φέρνει το τέλος
της βίας – ήταν όμως δύο οι άνθρωποι που ελευθερώθηκαν, αυτό κάπως
αποσυντονίζει την παροιμία -, μήπως προλαβαίνουμε να χαμογελάσουμε, να
αρχίσουμε μια γουρλίδικη εβδομάδα;