ΓNΩMH Ο καλός ο καπετάνιος…

Δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν ότι οι μεγάλες ομάδες προκύπτουν
ύστερα από μία μεγάλη ήττα. Συχνά το χρησιμοποιούν βέβαια και ως άλλοθι, αλλά
υπάρχουν και παραδείγματα που μπορούν να τεκμηριώσουν το συγκεκριμένο δόγμα.
Και εντάξει, τη νίκη και τη μεγάλη επιτυχία τη διαχειρίζονται όλοι με τον
καλύτερο δυνατό τρόπο. Κανονίζουν τις υποδοχές των ηρώων, φωτογραφίζονται μαζί
τους, βγάζουν λόγους, υπόσχονται τρελά λεφτά. H διαχείριση της ήττας είναι
σίγουρα πιο δύσκολη. Και γίνεται από πολύ λιγότερα άτομα. Στην περίπτωση της
εθνικής μας ομάδας ποδοσφαίρου το θέμα θα το κανονίσουν ο Ρεχάγκελ και οι
παίκτες του. Άντε και ένας ή δύο ακόμη από την ποδοσφαιρική ομοσπονδία.

Από το 0-1 της Ουκρανίας μπορούν να κρατήσουν το χειροκρότημα του κόσμου
στο Καραϊσκάκη μετά το τελευταίο σφύριγμα του Τέμινγκ. Αυτό σημαίνει ότι έχουν
το άσυλο (το κέρδισαν άλλωστε και με το παραπάνω με την κατάκτηση του
Ευρωπαϊκού Κυπέλλου) για να συνεχίσουν την προσπάθεια. Να προβληματιστούν, να
πάρουν ανάσες, να φτάσουν ξανά στο επίπεδο των επιτυχιών.

Αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι ο Ρεχάγκελ έχει τον ρόλο της
μέλισσας. Προσπαθεί να μαζέψει δηλαδή το καλύτερο υλικό από τα γήπεδα της
χώρας ή όπου αλλού παίζουν Έλληνες ώστε να φτιάξει το δικό του γλυκό. Τι θα
προσφέρει το ελληνικό ποδόσφαιρο στον ομοσπονδιακό προπονητή είναι σίγουρα
υπόθεση όλων αυτών που ασχολούνται μαζί του. Απλώς και ο Ρεχάγκελ ας ρίξει
καμιά ματιά και στην ομάδα των Ελπίδων. Τα μηνύματα δεν είναι ευχάριστα. Ας
κάνει και καμιά κουβέντα με τους προπονητές των ομάδων. Τις κατευθύνσεις για
το αύριο τις δίνει πάντα ο στρατηγός. Για να δικαιολογήσει και τα γαλόνια του.