ΣE ΠPΩTO ENIKO Tο έπος, του έπους

Το ξέρω ότι θα με μισήσουν οι φίλοι μου που στη συντριπτική τους πλειονότητα
υποστηρίζουν τον Παναθηναϊκό, είμαι όμως έτοιμη να υποστώ τις συνέπειες. Στο
κάτω κάτω, νομίζω ότι και σ’ αυτούς θα έβγαινε σε καλό εάν περιόριζαν
λιγουλάκι τα ενιαύσια memorial για το «έπος του Γουέμπλεϊ». Εν τοιαύτη
περιπτώσει τι να πει και η Ρεάλ; Άπαξ και το αποφάσιζε να γιορτάσει όλες τις
ευρωπαϊκές νίκες του βιογραφικού της, η ζωή των Μαδριλένων θα είχε μετατραπεί
σε μια αέναη φιέστα και το τράφικ θα είχε φτάσει ίσαμε τα Πυρηναία.

Έλεος, δεν αμφισβητώ το κατόρθωμα αλλά την επαναληπτικότητα των επινικίων, το
πολύ το «Κύριε ελέησον», την απόλυτη εξάρτηση της ζωής μας από το πείσμα των
αναμνήσεων. Σε πείσμα όσων διαδίδονται, όσον αφορά εμένα τουλάχιστον, κανένα
μαυρόασπρο τρικ δεν έχει λειτουργήσει όπως θα όφειλε. Κάθε φορά που βλέπω
νεανικές φωτογραφίες, κιτρινισμένα γράμματα και ανυπόληπτα διπλώματα, αντί να
νιώσω για «πάντα νέα» νιώθω για «πάντα ηλίθια»… Δύο φορές ηλίθια που πέραν
τούτων δεν έχω τι άλλο ανάλογο να προσθέσω, λες και η ζωή σταματάει με την
ανακάλυψη του πρώτου έγχρωμου ίνσταντ φιλμ και του χόουμ βίντεο. Κι όμως…
Πιο πολύ κι από τη σεβάσμια φιγούρα του Αριστείδη Καμάρα με ενδιαφέρει σήμερα
το μετέωρο βήμα του Άγγελου Μπασινά καθώς και το δικό μου μετέωρο βήμα που δεν
ολοκληρώνει κανέναν διασκελισμό από φόβο μην «την πατήσει».