Oι άγονες μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης

T. Χριστοδούλου. Ωρύεται για τα ΕΛΠΕ, αλλά δεν αποδέχεται πως διαχειρίζεται μια επιχείρηση με υψηλές υπεραξίες

ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΜΗΝΕΣ από την ανάληψη της εξουσίας και αφού γεύθηκε πλήθος
αποτυχιών, ο Πρωθυπουργός κ. K. Καραμανλής νιώθει τώρα πως βρήκε το αντίδοτο
της απραξίας, πιστεύει ότι ανακάλυψε την οδό της πολιτικής αναγέννησης.

H σημαία της «ήπιας προσαρμογής» απεδείχθη ανεπαρκής και υπεστάλη για να
υψωθεί αυτή των «μεταρρυθμίσεων», η οποία για την ώρα φαντάζει αποδοτική,
καθώς διχάζει το ΠΑΣΟΚ και δίνει περιεχόμενο στη «νέα διακυβέρνηση» που έπνεε
τα λοίσθια.

Το νεοδημοκρατικό στρατόπεδο, από εκεί που έμοιαζε με στρατιά ατάκτων και
επιζητούσε μόνο την κατάληψη του κράτους, δείχνει πλέον προσανατολισμένο, έχει
ανακαλύψει νέο εχθρό και εκστρατεύει με όλες τις δυνάμεις.

Οι συκοφαντημένες ΔΕΚΟ

Προσφέρονται γι’ αυτό οι κατασυκοφαντημένες ΔΕΚΟ, τα «ρετιρέ», ο «αμαρτωλός»
ΟΤΕ, η «μονοπωλιακή» ΔΕΗ, οι «κακοί» τραπεζοϋπάλληλοι, οι «πλούσιοι»
λιμενεργάτες, οι επίγονοι του Κολλά και το «σύστημα» ΠΑΣΟΚ που υποτίθεται
διαμόρφωσε συνθήκες λεηλασίας.

Λέγονται κουβέντες εύκολες, αλλά κανείς δεν σημειώνει ότι ο αυτός ο
«αμαρτωλός» ΟΤΕ αποτέλεσε βάση τα προηγούμενα χρόνια για την υπερανάπτυξη του
τομέα των τηλεπικοινωνιών και τη δημιουργία χιλιάδων νέων θέσεων εργασίας.
Επιτίθενται στη μονοπωλιακή ΔΕΗ, αλλά δεν αναγνωρίζουν πως εισήλθε στις
τηλεπικοινωνίες, ότι κατέστη ισχυρή και κερδοφόρος, για να κάνουν τώρα αυτοί
παιχνίδι.

Ωρύεται ο κ. Χριστοδούλου για τα ΕΛΠΕ, αλλά δεν αποδέχεται πως διαχειρίζεται
μια επιχείρηση με έτοιμη μονάδα ηλεκτροπαραγωγής, συμμετοχές στη ΔΕΠΑ και
υπεραξίες υψηλές. Πετάνε κουβέντες για τις συγκοινωνίες, συζητούν για το
Αττικό Μετρό, τον Αερολιμένα Αθηνών, την Αττική Οδό, τη γέφυρα Ρίου –
Αντιρρίου και δεν εξηγούν πώς προέκυψαν αυτές οι αξίες, τις οποίες σε λίγο θα
διαπραγματεύονται να μοσχοπουλήσουν.

Δρα περιφερειακά

Κοιτώντας λοιπόν το «μεταρρυθμιστικό» εγχείρημα με διεισδυτικότερο βλέμμα,
κατανοεί κανείς πως και πάλι η νεοδημοκρατική κυβέρνηση δρα περιφερειακά, δεν
υπεισέρχεται στον πυρήνα του οικονομικού προβλήματος της χώρας. Δημιουργεί
εντυπώσεις, βρίσκει την αντιπολίτευση πελαγοδρομούσα και επί της ουσίας
εκμεταλλεύεται προηγούμενες υπεραξίες των ΔΕΚΟ, προκειμένου να καταστήσει
αποδοτικότερη την ιδιωτικοποίηση.

Απ’ όσα μεταρρυθμιστικά έχει αναγγείλει η κυβέρνηση το πιο ενδιαφέρον είναι το
νομοσχέδιο για τις συμπράξεις μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Είναι το
μόνο που αλλάζει πραγματικά τους όρους διεξαγωγής του οικονομικού παιγνίου,
αλλά η αξιοποίησή του θα πάρει χρόνο, δεν πρόκειται αποδώσει πριν περάσουν
ένα-δυο χρόνια.

Από εκεί και πέρα ουδέν συζητείται πια για το αναδειχθέν δημοσιονομικό
πρόβλημα, ουδεμία αναφορά γίνεται για την πτώση του φοροελεγκτικού μηχανισμού,
για το εμπόριο διευθυντικών θέσεων στις Εφορίες, ουδέν μέτρο λαμβάνεται κατά
της νέας διαφθοράς, κατά της ανθούσας βιομηχανίας γνωμοδοτήσεων υπέρ ιδιωτικών
συμφερόντων στο υπουργείο Οικονομικών, ουδεμία ουσιαστική αλλαγή επήλθε στον
έλεγχο των δαπανών και της σπατάλης, ουδεμία νέα προσπάθεια δημιουργίας
σταθερών δημοσιονομικών πεδίων εκδηλώθηκε, ώστε να ατενίζουμε με ασφάλεια το
μέλλον.

Ίσες… ευκαιρίες;

Και η παρέμβαση στην πραγματική οικονομία, η συμβολή στην ανάπτυξη, τα μέτρα
ανακοπής των συνθηκών ύφεσης, οι περίφημες ίσες ευκαιρίες, πού είναι; Ο κόσμος
δεν τις βλέπει, δεν τις αισθάνεται. Για την ώρα βιώνει μόνο δυσχέρειες, κρίση
στην αγορά, υποχώρηση εισοδημάτων, περισσότερη ανεργία και περιβάλλον που δεν
υπόσχεται παρά χειρότερες μέρες.

Αλλά και αυτές οι πομπωδώς προβαλλόμενες «μεταρρυθμιστικές» κινήσεις στις ΔΕΚΟ
ουδέν προσθέτουν στην οικονομική δραστηριότητα. Επί του παρόντος μεταθέτουν
μόνον βάρη στο IKA και μέσω αυτού στο κοινωνικό σύνολο. Τα υπόλοιπα, τα
αναπτυξιακά, οι αγοραστές, οι ξένοι και οι εγχώριοι, δεν φαίνονται. Ίσως
περιμένουν κρυμμένοι αναμένοντας την κυβέρνηση να τελειώσει τη βρώμικη
δουλειά.

Αλλά σε τι μπορεί να ελπίζει ο ελληνικός λαός απ’ αυτές τις κινήσεις; Μήπως
φθηνότερες υπηρεσίες; Μήπως καλύτερες ή περισσότερες; Τίποτε δεν εγγυάται τα
παραπάνω.