Παίζουν τα ρέστα τους…

O OTE και οι αναδιαρθρώσεις είναι το τελευταίο χαρτί του υπουργού Οικονομίας

H διακυβέρνηση Καραμανλή είναι ένα θεατρικό έργο σε τρεις πράξεις.
Πρωταγωνιστής, φύσει και θέσει, είναι ο Πρωθυπουργός. Ωστόσο, την παράσταση
τείνει να κλέψει ο Γιώργος Αλογοσκούφης. Ο υπουργός Οικονομίας είναι ο
εμπνευστής τριών κινήσεων που έχουν σφραγίσει την τύχη της κυβέρνησης.

Πράξη πρώτη: η απογραφή. Την έχει συμφωνήσει προεκλογικά ο Καραμανλής με τον
Αλογοσκούφη. Ξεκινάει στις 10 Μαρτίου όταν ο νέος υπουργός Οικονομίας
αναλαμβάνει τα καθήκοντά του. H έκβαση είναι γνωστή. Εκτίναξη δημοσιονομικών
μεγεθών πάνω από το πλαφόν του Συμφώνου Σταθερότητας, κάτι που θέτει την
Ελλάδα υπό την επιτήρηση των Βρυξελλών. Καραμανλής και Αλογοσκούφης επαίρονται
γιατί «είπαν την αλήθεια». H γραμμή προκαλούσε εδώ και καιρό κρυφή θυμηδία στο
εξωτερικό. Την εξέφρασε τελικά ο «Εκόνομιστ», που ειρωνεύεται Πορτογαλία και
Ελλάδα για τα αποτελέσματα της απογραφής.

Πράξη δεύτερη: ήπια προσαρμογή. Ύστερα από ένδεκα χρόνια στην αντιπολίτευση, η
N.Δ. δεν θέλει να ξαναζήσει το 1990-93. Σε ραντεβού στη Φρανκφούρτη, ο
Αλογοσκούφης εξασφαλίζει από τον επίτροπο Αλμούνια δύο χρόνια για να πέσει το
έλλειμμα κάτω από το 3%. H προσέγγιση δεν έχει οικονομική, αλλά πολιτική
λογική. Αντί για συνταγές σοκ, περιστολή κρατικών δαπανών. Ο Κωνσταντίνος
Μητσοτάκης ζητάει κάθε τρεις και λίγο δημοσίως σκληρά μέτρα και ρεαλιστική
εκτίμηση της κατάστασης. Το ίδιο εισηγείται διακριτικά στον Καραμανλή και ο
Γιώργος Σουφλιάς. Μαξίμου και υπουργείο Οικονομίας είναι σε γραμμή:
«απεταξάμην τον νεοφιλελευθερισμόν». Ωστόσο, η κοινωνική Δεξιά έχει ημερομηνία
λήξης. Τα δημόσια έσοδα πέφτουν έξω – με ευθύνη του υφυπουργού Ρεγκούζα – και
η κυβέρνηση πίνει το πικρό ποτήρι των έκτακτων φορολογικών μέτρων.

Πράξη τρίτη: ώρα για μεταρρυθμίσεις. Με τις Βρυξέλλες να περνούν από κόσκινο
κάθε βήμα της Αθήνας και ορατό τον κίνδυνο «να κάτσει η Οικονομία», ο
Αλογοσκούφης αλλάζει γραμμή. Ανοίγει δειλά δειλά το Ασφαλιστικό, σπρώχνει τον
Παναγιωτόπουλο για αλλαγές στο Εργασιακό και βάζει μπροστά διαρθρωτικές
αλλαγές. Τα αποτελέσματα φαίνονται σε λίγες εβδομάδες. Συμφωνία στον ΟΤΕ,
πίεση για λύση στο Ασφαλιστικό τραπεζών. Άρωμα ιδιωτικοποιήσεων στην
ατμόσφαιρα και στον ορίζοντα κινήσεις σε ΟΠΑΠ και Ολυμπιακή. Οι εξελίξεις
«αρέσουν» στην αγορά – εγχώρια και ξένη – και διχάζουν το ΠΑΣΟΚ. Έχουν επίσης
αποκαταστήσει την πολιτική αυτοπεποίθηση του Καραμανλή. Λέγεται πως στο Μέγαρο
Μαξίμου υπερισχύει πάλι το σενάριο ενός «αλαζονικού ανασχηματισμού», όπερ
σημαίνει ότι ενδέχεται να μη μετακινηθούν υπουργοί που έχουν απαξιωθεί.

ΓΙΑΤΙ πληρώνει τόσο ακριβά την εθελουσία έξοδο στον ΟΤΕ η κυβέρνηση;
Κυρίως για να μπορεί να λέει ότι ο νεο-φιλελευθερισμός της έχει ανθρώπινο
πρόσωπο. «Θα ήταν προτιμότερες οι απολύσεις;», ρωτάνε με νόημα στο υπουργείο
Οικονομίας, υπαινισσόμενοι ότι αυτή θα ήταν η κλασική νεοφιλελεύθερη
προσέγγιση. Παρόλα αυτά, το υψηλό κόστος είναι ρίσκο, αφού ενδέχεται να μη
μπορεί να το απορροφήσει το ταμείο του οργανισμού. Ερωτηματικά υπάρχουν και
για τη στάση της Κομισιόν, η οποία θα μπορούσε να θεωρήσει τη συμμετοχή του
Δημοσίου στην εθελουσία ως επιδότηση, δηλαδή παραβίαση του ελεύθερου
ανταγωνισμού.

Στην πραγματικότητα, Καραμανλής και Αλογοσκούφης παίζουν τα ρέστα τους. Αν δεν
τους βγει το πέρασμα από την ήπια προσαρμογή στην ταχεία αναδιάρθρωση, τότε η
τρίτη πράξη θα είναι φινάλε. Δηλαδή, αυλαία.