ANAΛΩΣIMA Tα τέλεια Aρχαία

Μόλις έδωσαν εξετάσεις στα Αρχαία τα βλαστάρια μου, έγραψαν «τέλεια», κατά πώς
δηλώνουν σεμνά κι εγώ διάβασα στην εφημερίδα την απόφαση της υπουργού Παιδείας
να βάλει κι άλλα Αρχαία στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο. Πρώτη μου αντίδραση,
αυθόρμητη χαρά. Διότι εμένα τα Αρχαία μού αρέσουν. Γι’ αυτό γράφουν «τέλεια»
τα παιδιά μου, επειδή κάθομαι και τους τα μαθαίνω και το απολαμβάνω, όπως τα
απολάμβανα στο σχολείο. Βέβαια ήμουν η μόνη στην τάξη, και μάλιστα δεν
τολμούσα να το ομολογήσω στις φίλες μου, τότε. Τώρα, λοιπόν, περισσότερα
αρχαία σημαίνουν περισσότερη επαφή με τα παιδιά μου μέσα από τα κείμενα που
ακόμα λατρεύω. Ωραία. Όμως πρέπει να παραδεχθώ ότι όσο καλούς βαθμούς κι αν
παίρνουν τα τρία μου παιδιά, κανένα δεν τα αγάπησε όσο εγώ. Με το πρώτο
πληγώθηκα, με το δεύτερο συμβιβάστηκα, τώρα πια έχω καταλάβει ότι τα Αρχαία
είναι μάθημα που πρέπει να διδάσκεται κατ’ επιλογήν και μόνο στη φιλολογική
κατεύθυνση. Χρειάζεται κλίση, αγάπη και καλλιέργεια. Να τα χώνεις στο κεφάλι
παιδιών που δεν τους αρέσουν. Παραδέχομαι πια πως δεν έχει κανένα νόημα. Όμως
δεν θα γλιτώσουμε από αυτή τη νοοτροπία. Κι άλλες ώρες Αρχαία σημαίνουν κι
άλλη παρεξήγηση της τωρινής μας γλώσσας. Κι άλλη περιφρόνησή της, κι άλλη
αποξένωση από αυτή, κι άλλο μπουρδούκλωμα. Δυστυχώς, τα Νέα Ελληνικά είναι η
γλώσσα μας και αυτά δεν διδάσκονται, δεν καλλιεργούνται αρκετά, δεν
προσηλώνονται στη μελέτη τους οι μαθητές όπως στο κύριο, κατακύριο μάθημα της
αληθινής, της δικής τους γλώσσας. Αλλά δεν βάζουν μυαλό οι υπουργοί, το πήραμε
απόφαση. Και όσο υπόσχονται αυτοί περισσότερα Αρχαία τόσο εγώ αγωνιώ πώς να
καταφέρω να σπουδάσω τα παιδιά μου στην Αγγλία.