διακοπές Ήπειρος

Γύρω από το γραφικό και δημοφιλές Πάπιγκο, δρύες και βουνοκυπάρισσα μάταια
προσπαθούν να συναγωνιστούν σε ύψος τα γύρω βουνά. Πιο ψηλά, το
καλοσχηματισμένο μονοπάτι διασχίζει γυμνές λάκκες, ξερολιθιές, καταπράσινα
μικρά λιβάδια και απόκρημνες κορυφές με αέρινα διάσελα, μέχρι να καταλήξει σε
μια ακόμα βουνοκορφή, όπου, τι παράξενο, «ακουμπά» τα νερά της μια λίμνη!

Δίπλα στη Δρακόλιμνη στον χωματόλοφο, με θέα την Γκαμήλα

Στην Ήπειρο τα βουνά κυριαρχούν και επηρεάζουν με το επιβλητικό παρουσιαστικό
τους τους ρυθμούς της τοπικής ζωής. Στην περιοχή του Ζαγορίου το μεγαλύτερο
και επιβλητικότερο βουνό είναι η Τύμφη, γνωστή και ως Γκαμήλα, από το όνομα
της ψηλότερης κορυφής της (2.497μ.). Συμπαγής και πολύκορφη οριοθετείται από
μεγάλες χαράδρες, φαράγγια και ορθοπλαγιές. Αν και τα τελευταία χρόνια με τη
σήμανση πολλών μονοπατιών δόθηκε η δυνατότητα στους πεζοπόρους να γνωρίσουν το
βουνό από πολλά σημεία, η διαδρομή Πάπιγκο – Δρακόλιμνη παραμένει η
δημοφιλέστερη.

Ανηφορίζοντας στα βουνά

H βρύση Τάφρος

Το εγερτήριο περίπου στις 6 το πρωί σε αναγκάζει να αφήσεις απρόθυμα τα ζεστά
κρεβάτια των ξενώνων, μα το φως της αυγής ήδη απαλύνει τις σκιές των βουνών.
Κατά τις 7 μένει πίσω και το εκκλησάκι των Ταξιαρχών του Μικρού Πάπιγκου, ενώ
οι πύργοι της Αστράκας δημιουργούν δέος, καθώς υψώνουν δεξιά σου το βραχώδες
ανάστημα των 1.800 μέτρων τους.

Από το κέντρο του χωριού και ακολουθώντας τη σήμανση του εθνικού μονοπατιού
03, ανηφορίζεις μέχρι τη μεγάλη βρύση Αβραγώνια στα 1.000 μ. περίπου. H
διαδρομή είναι κατάφυτη, με τα πουρνάρια, τα κυπαρίσσια και τα πεύκα να σε
αγκαλιάζουν από παντού. Το σαθρό έδαφος δυσκολεύει στην ανηφοριά, ενώ η πυκνή
βλάστηση αφήνει λίγα ανοίγματα προς τον ουρανό. Χωρίς κάποια αξιοπρόσεκτη
αλλαγή, στα 1.250 μ. εμφανίζεται άλλη μία βρύση με τρεχούμενο νερό, η
Αντάλκη. Το δάσος των βελανιδιών και των βουνοκυπάρισσων αραιώνει
παραχωρώντας σιγά σιγά τη θέση του στους θάμνους και τις ξερολιθιές. Δεξιά
πλέον διακρίνεται καθαρά η Αστράκα, με τις πρώτες ακτίνες του ήλιου να
φωτίζουν τις βραχώδεις πλαγιές της.

Το μονοπάτι προσπαθεί να σπάσει την ανηφορική κλίση της πλαγιάς κάνοντας
συνεχείς ελιγμούς έως τα 1.500 μ. και καθώς έχουν περάσει περίπου δύο ώρες
ανάβασης από το χωριό, συνηθίζεται μία στάση στη βρύση Τάφρος που
βρίσκεται εδώ. H πινακίδα γράφει 1.20′ για το καταφύγιο από την Τράφο, μα
μάλλον απευθύνεται σε άτομα με πολύ καλύτερη φυσική κατάσταση από τον μέσο
όρο, καθώς η ανηφόρα είναι ακόμα μεγάλη και το καταφύγιο δεν φαίνεται πουθενά.

Λίγο πιο πάνω, το μονοπάτι χωρίζεται, με τον νότιο κλάδο να οδηγεί έπειτα από
πορεία μίας ώρας στους πρόποδες της Αστράκας και σε ύψος 1.900 μ., όπου
βρίσκεται η Προβατίνα, το δεύτερο σε κατακόρυφο βάθος βάραθρο του
κόσμου μετά το Sotano Del Baro του Μεξικού. Το βάθος του φθάνει τα 405 μ. και
στα τοιχώματά του, δίπλα στη μικρή λίμνη του πυθμένα, βρίσκεται από το ’84 μία
μικρή χάλκινη πλακέτα για τους πρωτοπόρους Έλληνες σπηλαιολόγους του ΣΠΕΛΕΟ
που αποκάλυψαν τα μυστικά της Προβατίνας.

Το μονοπάτι ανηφορίζει προς το καταφύγιο έχοντας πάντα δεξιά την Αστράκα, ενώ
αριστερά και πάνω φαίνεται πλέον καθαρά η γυμνή κορυφογραμμή της
Ραδόβολης. Προσπερνώντας τη βρύση Κρούνα, το μονοπάτι ανηφορίζει
σε μια ανοιχτή ρεματιά και ύστερα από λίγο επιτέλους εμφανίζεται και το
καταφύγιο ψηλά στον αυχένα Αστράκας – Λάπατου. Ο… ορατός «στόχος» δίνει
κουράγιο στους κουρασμένους πεζοπόρους που βρίσκονται πλέον στα 1.950 μ.

Στον χορό των κορυφών

Μετά την ολιγόλεπτη στάση στο καταφύγιο και την ανανέωση ίσως κάποιων
προμηθειών, το μονοπάτι προς τη Δρακόλιμνη κατηφορίζει έντονα σε σαθρό,
κυρίως έδαφος. Ακολουθώντας τον αριστερό κλάδο του μονοπατιού καταλήγεις στη
λάκκα, όπου σχηματίζεται η Ξερολούτσα, μία μικρή εποχική λίμνη που
δημιουργείται την άνοιξη από το λειώσιμο του χιονιού, ενώ από την απέναντι
πλευρά της δεσπόζει η κορυφή της Αστράκας (2.436 μ.). Προσπερνώντας το μικρό
καταπράσινο λιβάδι και τη στάνη του Τσουμάνη, η πορεία γίνεται πάλι
ανηφορική. Για περίπου δύο ώρες το μονοπάτι ανεβοκατεβαίνει γυμνούς λόφους
προκαλώντας αμφιβολίες για το αν είναι δυνατόν να υπάρχει εδώ πάνω λίμνη, η
οποία μάλιστα στα νερά της φιλοξενεί μεγάλο πληθυσμό ενός αμφιβίου με
αξιοσημείωτη αντοχή στις συνθήκες των μεγάλων υψομέτρων. Πρόκειται για τον
αλπικό τρίτωνα, στον οποίο, κατά πολλούς, οφείλει και το όνομά της. H
παράδοση όμως λέει άλλα… Συγκεκριμένα, αναφέρει πως το όνομα Δρακόλιμνη το
οφείλει στο ότι ζούσαν δύο δράκοι στην περιοχή. Ο ένας ήταν στην Τύμφη και
έπινε νερό από τη λίμνη και ο άλλος στον Σμόλικα. Οι σχέσεις τους ήταν
τεταμένες και έριχναν συνέχεια μεταξύ τους κούτσουρα και βράχια, «εξηγώντας»
έτσι και τα βράχια στις όχθες, μέχρι που νίκησε ο δράκος της Τύμφης.

Κοντεύεις να αγγίξεις τον ουρανό όταν αναπάντεχα στη γυμνή αλπική περιοχή και
στην αγκαλιά της βουνοκορφής εμφανίζεται η λίμνη, δημιουργώντας ένα παράξενο
τοπίο. Στέκει γαλήνια, σαν σε θρόνο, με το τοπίο να αποπνέει δέος από το ύψος
των 2.100 μ. όπου βρίσκεται, ενώ από την κορυφή του χωματόλοφου που ορθώνεται
ακριβώς μπροστά από τη Δρακόλιμνη, απολαμβάνεις τον χορό των άγριων κορυφών
που έχει στηθεί γύρω της. Από τη μια πλευρά στέκουν επιβλητικά η Αστράκα και η
Γκαμήλα, στο βάθος ο Σμόλικας (2.637 μ.) και μπροστά ένα απύθμενο χάος, καθώς
1.500 μέτρα περίπου χαμηλότερα βρίσκεται η χαράδρα του Αώου με τις κατάφυτες
από πεύκα και έλατα πλαγιές της. Εδώ πάνω είναι σχεδόν αδύνατο να μην αφεθείς
κι εσύ στον ορίζοντα που μόνο οι αετοί γνωρίζουν.

Στη ζεστασιά της πέτρας

Μικρό Πάπιγκο

Όλο το Ζαγόρι είναι γνωστό για την πολιτιστική κληρονομιά του, το ανάγλυφο
του εδάφους και για την αρχιτεκτονική των σπιτιών του, όπου επικρατεί ως
βασικό δομικό υλικό η πέτρα. Όμως το Πάπιγκο φαντάζει ακόμα πιο επιβλητικό με
μια ολωσδιόλου δική του ομορφιά που το κάνει να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα
χωριά. H θέση του είναι προνομιακή, καθώς πλαισιώνεται από πελώριες και
απότομες βραχοσειρές που το προστάτευαν παλαιότερα από τους διάφορους
επιδρομείς. Τσιούκα, Λάπατο, Ραδόβολη από τον Βορρά, Αστράκα, Ατζιάιμα, Κούπος
από την Ανατολή και το φαράγγι του Βίκου από τα νότια. Μόνο προς τα δυτικά
μένει ανοικτό ένα μικρό μέρος, η Μάννα, όπου οι ντόπιοι παρατηρώντας το
ηλιοβασίλεμα προβλέπουν τον καιρό. Τα σπίτια σκεπασμένα με πλάκες, διαθέτουν
συνήθως ευρύχωρες πλακοστρωμένες αυλές και επικοινωνούν με περιποιημένους
λιθόστρωτους δρόμους. Τόσο το Μικρό όσο και το Μεγάλο Πάπιγκο είναι από τα
καλύτερα διατηρημένα δείγματα ορεινών οικισμών της Ηπείρου.

ΑΞΙΖΕΙ NA ΔΕΙΤΕ

* Την εκκλησία του Αγίου Βλασίου (1852) στο
Πάπιγκο, με αξιόλογο τέμπλο και εξαγωνικό κωδωνοστάσιο.

* Το κτίριο του Δημοτικού Σχολείου στο Πάπιγκο με την προτομή
του Μιχαήλ Αναγνωστόπουλου.

* Τις Κολυμπήθρες, φυσικές λιμνούλες που σχηματίζονται σε
γραφική ρεματιά στη διαδρομή Πάπιγκο – Μικρό Πάπιγκο.

H βυζαντινή εκκλησία των Ταξιαρχών στο Μικρό Πάπιγκο

* Το εργαστήρι ξυλογλυπτικής και την εκκλησία των
Ταξιαρχών στο Μικρό Πάπιγκο.

Από τους ξενώνες του Πάπιγκου με θέα την Αστράκα

* Τους πύργους της Αστράκας (1.800 μ.).

* Τις κορυφές της Τύμφης, Γκαμήλα (2.497 μ.),
Αστράκα (2.436 μ.) και του Σμόλικα (2.637 μ.) από τον λόφο που ορθώνεται
μπροστά από τη Δρακόλιμνη.

ΠΩΣ ΘΑ ΠΑΤΕ

Με δικό σας μεταφορικό μέσο. Επίσης, καλή λύση είναι να πάτε αεροπορικώς μέχρι
τα Ιωάννινα και από εκεί να νοικιάσετε αυτοκίνητο. Τα Ιωάννινα απέχουν 445
χλμ. από την Αθήνα και 362 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη. Ακολουθώντας τη διαδρομή
Ιωάννινα – Καλπάκι (34 χλμ.), θα διανύσετε ακόμα 4 χλμ. για να συναντήσετε
δεξιά σας τη λοξή διασταύρωση προς Μεσοβούνι – Αρίστη (10 χλμ.). Απομένουν 11
δύσκολα μα γραφικά ασφάλτινα χιλιόμετρα μέχρι το Πάπιγκο και ακόμα 2 χλμ. για
το Μικρό Πάπιγκο. Από το Μικρό Πάπιγκο καλό είναι να ξεκινήσετε πρωί. Θα
ακολουθήσετε το αριστερό δρομάκι από τη βρύση στο κέντρο του χωριού και έπειτα
το ευδιάκριτο μονοπάτι 03. Μέχρι το καταφύγιο θα χρειαστείτε περίπου
τρεισήμισι ώρες, συναντώντας πολλές πηγές με τρεχούμενο νερό και με την
υψομετρική κλιμάκωση να είναι μεταξύ των 980 μ. – 1.950 μ. Από το καταφύγιο
προς τη Δρακόλιμνη θα περπατήσετε περίπου 2 ώρες σε καλοσχηματισμένο μονοπάτι
με την υψομετρική κλιμάκωση της πορείας να είναι μεταξύ των 1.950 μ. – 1.750 –
2.100 μ. Φυσικά χρειάζονται καλά παπούτσια για πεζοπορία και άνω του μετρίου
φυσική κατάσταση. Νερό θα χρειασθεί να προμηθευτείτε μετά το καταφύγιο, καθώς
νωρίτερα οι συχνές πηγές θα καλύψουν τις ανάγκες σας. Τη διαδρομή μέχρι το
καταφύγιο μπορείτε να την καλύψετε και με ζώα (γαϊδούρια – μουλάρια), τα οποία
συνήθως χρησιμεύουν για τη μεταφορά προμηθειών στο καταφύγιο και στις στάνες.
Θα τα βρείτε κατόπιν συνεννοήσεως επί τόπου, σε προσιτές τιμές. H συγκεκριμένη
διαδρομή κρίνεται ως ιδανική για άνοιξη και φθινόπωρο, αλλά και κατά τον
υπόλοιπο χρόνο αποκλείεται να σας απογοητεύσει.

ΔΙΑΜΟΝΗ

Οι πετρόχτιστοι ξενώνες των δύο οικισμών του Πάπιγκου θα ικανοποιήσουν και
τους πλέον απαιτητικούς. Ενδεικτικά αναφέρουμε: «Παπαευαγγέλου»: Τηλ.
26530-41.135, «Αστράκα»: Τηλ. 26530-41.693, «Σαξώνης»: Τηλ. 26530-41.615, «Το
Ρόδι»: Τηλ. 26530-41.954. Αν θέλετε να διανυκτερεύσετε στο καταφύγιο το οποίο
είναι ανοιχτό και φυλασσόμενο από τον Μάιο – Οκτώβριο, καλό είναι να έχετε
συνεννοηθεί με τον ΕΟΣ Πάπιγκου: τηλ. 26530-41.138.

ΦΑΓΗΤΟ

Υπάρχουν ταβερνούλες με καλό φαγητό και φυσικά τις περίφημες ζαγορίσιες πίτες,
όπως είναι οι «χορτόπιτες» και οι «κασιόπιτες» με γάλα, τυρί, αυγά, γιαούρτι
και αλεύρι. Στην ταβέρνα του «Ιωαννίδη» σε παραδοσιακό πετρόχτιστο χώρο
δοκιμάστε επίσης τα μαγειρευτά αλλά και το μοσχάρι σούπα. Επίσης, η ταβέρνα
του ξενοδοχείου «Καλλιόπη» φημίζεται για τις πίτες. Αν είστε πολυπληθής παρέα
και θέλετε να φάτε στο καταφύγιο, καλό είναι να έχετε συνεννοηθεί νωρίτερα με
τον ΕΟΣ Πάπιγκου.

info

ΕΟΣ Πάπιγκου: 26530-41.138 * Κοινότητα: 26530-41.931 * Αγροτικό ιατρείο:
26530-41.180 * Αστυνομία: 26530-41.294

Διεύθυνση: Γιάννης Ντρενογιάννης * Υπεύθυνος Ύλης: Χρήστος Λιάλιος