Tα αδιαφανή «άλματα» της κυβέρνησης

EK ΤΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ η «μεταρρυθμιστική» στροφή της κυβέρνησης, αποτέλεσμα της
μακράς περιόδου απραξίας και της επιδείνωσης που αυτή επέφερε στην οικονομία,
δεν μπορούσε παρά να είναι ατελής, κακοσχεδιασμένη, στο πόδι και βεβαίως
αδιαφανής.

Τα γεγονότα μαρτυρούν το αληθές του λόγου.

H συμφωνία της διοίκησης του ΟΤΕ και των εργαζομένων δεν έχει ακόμη δοθεί στη
δημοσιότητα. Οι υπεύθυνοι αρκούνται για την ώρα σε γενικές και αυθαίρετες
περιγραφές, δεν εκπληρώνουν ούτε καν την κοινοβουλευτική υποχρέωση κατάθεσης
εγγράφων, όπως αρμόζει σε μια κυβέρνηση που κήρυξε τη διαφάνεια.

Ο λόγος προφανής. Δεν γνωρίζουν το ακριβές κόστος, «επικοινωνούν» στηριζόμενοι
σε υποθέσεις, παραπέμπουν ακόμη και στην «τρισκατάρατη» Σοφοκλέους,
προκειμένου να αντλήσουν επιχειρήματα και να βρουν κάλυψη για την αντιμετώπιση
του δυσθεώρητου και άγνωστου βάρους για τα Ταμεία και το κράτος.

Το αυτό συμβαίνει και με το Ασφαλιστικό των τραπεζών. Κατευθύνεται η κυβέρνηση
στη λύση ενός σύνθετου θέματος, χωρίς καν να γνωρίζει το ακριβές βάρος των
υποχρεώσεων που αναλαμβάνει. Στηρίζεται σε αναλογιστικές προσεγγίσεις των
ίδιων των ενδιαφερομένων, δηλαδή των τραπεζών. Κάθε τράπεζα έχει κάνει τη δική
της μελέτη, χωρίς το κράτος να έχει δική του γνώμη. Κανείς σήμερα δεν είναι σε
θέση να αποδώσει με ακρίβεια το μέγεθος του προβλήματος της κύριας και της
επικουρικής σύνταξης των τραπεζών.

Παρά ταύτα η κυβέρνηση έρχεται να νομοθετήσει, να μεταφέρει βάρη στο IKA,
δηλαδή στο κοινωνικό σύνολο, τα οποία κατά την εκδοχή των τραπεζών – αν
υπαχθούν όλες στη ρύθμιση – κυμαίνονται μεταξύ 7-8 δισ. ευρώ και κατά τις
εκτιμήσεις τρίτων μπορεί να ξεπερνούν τα 10 ή και τα 12 δισ. ευρώ.

Πώς θα νομοθετήσει σε τέτοιο καθεστώς ασάφειας η τόσο διαφανής, κατά τα
λεγόμενά της, κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας;

Πώς θα μεταθέσει το πρόβλημα στο πάμφτωχο IKA, επιδοτώντας χονδροειδέστατα
υπερκερδοφόρες επιχειρήσεις, όπως οι τράπεζες;

Πώς θα αποδεχθεί μείωση των ασφαλίστρων που καταβάλλουν οι τράπεζες από 28% σε
9% για τις κύριες συντάξεις και από 13% στο 3% για τις επικουρικές;

Πώς μπορεί να γίνει αυτό με ταυτόχρονη διατήρηση του προσυνταξιοδοτικού
δικαιώματος, το οποίο θα επιτρέπει τη μεταφορά στο IKA ακόμη και του κόστους
της όποιας εθελουσίας εξόδου ακολουθήσει;

Ό,τι και αν επινοήσει ο υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών, δεν μπορεί να
δώσει ικανοποιητική απάντηση στα παραπάνω, δεν μπορεί να αναιρέσει το
επιχείρημα ότι κατευθύνεται προς την υιοθέτηση ενός ακραίου μηχανισμού
επιδότησης και μάλιστα ιδρυμάτων τα οποία ειδικώς την τελευταία δεκαετία έχουν
κερδίσει τα μέγιστα.

Αλλά και στην υπόθεση του ΟΠΑΠ η κυβέρνηση παλινωδεί, αρνείται στην κυριολεξία
τον εαυτό της. Οδηγείται ανερυθρίαστα σε λύση την οποία είχε πολεμήσει
λυσσαλέα στο παρελθόν.

Αλλά εκεί όπου θα φανεί το μέγεθος της σπουδής και πρεμούρας «ν’ αρπάξουμε
ό,τι μπορούμε» θα είναι στην εταιρεία του Αερολιμένος Αθηνών. Πώς, αλήθεια, θα
αποτιμηθεί η εταιρεία του αεροδρομίου των Σπάτων; Εκεί έχουν επενδυθεί σχεδόν
2,3 δισ. ευρώ και οι νέοι «εκτιμητές» μιλάνε για αποτιμήσεις μόλις 3,5 δισ.
ευρώ, χωρίς σχεδόν να λαμβάνουν υπόψη τις προοπτικές του αεροπορικού έργου,
ούτε την κερδοφορία, παρούσα και μελλοντική, του αεροδρομίου.

Αν έτσι έχουν τα πράγματα, αν όλα στήνονται στο πόδι όπως φαίνεται, η
«μεταρρύθμιση» που τόσο πομπωδώς προβάλλεται θα περιπέσει σε ανυποληψία
μεγίστη, δεν θα αποφέρει τα προσδοκώμενα και βαθμιαία θα μετατραπεί από
εργαλείο αναγέννησης της «νέας διακυβέρνησης» σε μηχανισμό καταστροφής…