H «μαϊμού» μεταρρύθμιση και ο διχασμός του ΠAΣΟK

ΠΡΟΒΑΛΛΕΙ η κυβέρνηση την πρόσφατη συμφωνία της διοίκησης του ΟΤΕ με
την ομοσπονδία των εργαζομένων στον οργανισμό για την εθελουσία έξοδο 6.000
υπαλλήλων ως πρότυπο μεταρρύθμισης και στηρίζει επ’ αυτής τη «στροφή» προς τη
λεγόμενη διαρθρωτική πολιτική.

Έναντι μάλιστα του δυσθεώρητου κόστους της εθελουσίας εξόδου – ύψους 1,6 δισ.
ευρώ, από τα οποία μόλις 400 εκατ. ευρώ θα καταβάλει ο ΟΤΕ και τα υπόλοιπα το
κράτος – και των αντιδράσεων που η διαδικασία αυτή προκαλεί, αναδεικνύει σε
μείζονα τη ρύθμιση, η οποία καθιστά κατά τι ευχερέστερες στο μέλλον τις
απολύσεις των νεοπροσλαμβανόμενων στον οργανισμό. Λεόντειος η συμφωνία για
τους πενηντάρηδες που θα την απολαύσουν, προκλητική, σχεδόν αναιδής για τους
πολλούς, δεν μπορεί να λαμβάνει χαρακτήρα μεταρρύθμισης και μάλιστα
καθοριστικής για το μέλλον.

Ουσιαστικά, η κυβέρνηση μετέθεσε στο κράτος και μέσω αυτού στο κοινωνικό
σύνολο, στο πλήθος δηλαδή των φορολογουμένων, το ενδογενές πρόβλημα
εκσυγχρονισμού μιας υπό κρατικό έλεγχο επιχείρησης. Δεν απέχει πολύ η
συγκεκριμένη λύση, από εκείνη που είχε επιλεγεί για τις προβληματικές
επιχειρήσεις τού ΟΑΕ το 1983 ή αργότερα, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, για
την Ολυμπιακή. Στο όνομα της εξυγίανσης και της ιδιωτικοποίησης, το κοινωνικό
σύνολο ανέλαβε δυσθεώρητο κόστος, χωρίς τελικώς να υπηρετηθούν οι
διακηρυγμένοι στόχοι, όπως η πραγματικότητα κατέδειξε.

«Σοβιετικού τύπου»

Με άλλους λόγους, πρόκειται για μεταρρύθμιση «σοβιετικού τύπου», όπως λέει ο
πρώην υπουργός Οικονομίας κ. Νικ. Χριστοδουλάκης, για μεταρρύθμιση «μαϊμού», η
οποία ουδόλως ταιριάζει με τα ήθη των ανταγωνιστικών οικονομιών, που συνεχώς
επικαλείται η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, αλλά μηδέποτε ακολουθεί.

Όπως μάλιστα δείχνουν τα πράγματα, κάτι ανάλογο πρόκειται να συμβεί τις
επόμενες ημέρες με το Ασφαλιστικό των Τραπεζών. Και στην περίπτωση αυτή, με τη
λύση που προκρίνεται, το κράτος θα αναλάβει – μέσω του IKA – το κόστος
χρηματοδότησης των επικουρικών ταμείων της Εμπορικής και της Αγροτικής
Τράπεζας και ακολούθως των υπολοίπων εμπορικών Τραπεζών. Το κοινωνικό σύνολο
θα επιβαρυνθεί και πάλι υπέρμετρα, στο όνομα μιας νόθου εξυγίανσης ή μιας
αβέβαιης ιδιωτικοποίησης.

Στον βαθμό δε που η συγκεκριμένη μέθοδος επικρατήσει, θα αυξήσει τις
απαιτήσεις και θα καταστήσει ακόμη πιο δαπανηρές τις όποιες κινήσεις στο
μέλλον.

Αντίδραση υπό πίεση

Κι όμως, αυτή η τόσο προβληματική και επαχθής για το κοινωνικό σύνολο επιλογή
δίχασε την αντιπολίτευση και προκάλεσε εσωτερική κρίση στο ΠΑΣΟΚ. Ασυντόνιστο
ακόμη το κόμμα τού Γιώργου Παπανδρέου – παρά το πλήθος των συντονιστών και των
πολιτικών συμβούλων -, χωρίς καθαρή άποψη για τη θέση και την πορεία της
χώρας, επνίγη σε μια κουταλιά νερό. Δεν αντέδρασε, καθυστέρησε να τοποθετηθεί,
αναμένοντας προφανώς να… κάτσει ο κουρνιαχτός. Κι όταν τα πράγματα πήραν
κάποια μορφή αντέδρασε υπό πίεση, δυστυχώς με όρους επικοινωνίας και όχι με
όρους πολιτικής.

Έγινε φανερή η αδυναμία και θα γίνεται εμφανέστερη όσο τα διλήμματα θα
έρχονται και θα επανέρχονται. Ηττήθηκε το ΠΑΣΟΚ την περασμένη εβδομάδα.

Το πρόβλημα της κυβέρνησης έγινε δικό του· κυριάρχησε ο διχασμός τής
αντιπολίτευσης, αυτός έμεινε στον κόσμο.

Κινδυνεύει με ήττα διαρκείας το ΠΑΣΟΚ, όσο δεν ξεκαθαρίζει τι είναι και τι δεν
είναι. Πελαγοδρομώντας, κινούμενο πότε από εδώ και πότε από εκεί, μη
ξεκαθαρίζοντας με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει, θα χάνει διαρκώς και θα
αναδεικνύει σε μείζονες τις διαχειριστικές – παλαιάς κοπής – κινήσεις της
κυβέρνησης.