ΣE ΠPΩTO ENIKO Eκτός από ποδόσφαιρο, τι άλλο έχετε;

Εντάξει, λοιπόν, το πήραν. Με γεια τους, με χαρά τους. Να το χαίρονται. Να το
ποτίζουν και να το ταΐζουν. Φτάσαμε κι εμείς εκεί και γυρίσαμε πίσω. Σαν να
ξεχάσαμε τον θερμοσίφωνα ανοιχτό και τα κλειδιά στην πόρτα, να επιστρέψαμε να
τα πάρουμε και να βρεθήκαμε κλειδωμένοι έξω. Δύο φορές. Δηλαδή αν θέλαμε – αν
θέλαμε πολύ – θα είχαμε κερδίσει την AEK. Αν ήθελε εκείνη, θα είχε πάρει εμάς.

Μεταξύ Ηρακλείου και Ηρακλή, όμως, χάσαμε το τρένο. Σφύριξε δυο φορές και
πάει. Στο καλό και να μας γράφετε. Αλλά άρχισαν τον χορό… Τους «δώσαμε»
Νικοπόλ – μαζί με τα δοκάρια, για τις δύσκολες ώρες – (αχ, βρε Αντώνη, κι εσύ
– που δεν έφταιγες κιόλας) και πήραν φόρα.

Ξαφνικό τούς ήρθε, από σπόντα τούς ήρθε, μέσω Σάο Πάολο τους ήρθε – είδε το
νταμπλ φως κι ανέβηκε. Χτύπησε κουδούνι κι άνοιξαν (την ώρα που εμείς ψάχναμε
για τα κλειδιά – με την ησυχία μας). Και έρχονται τώρα με τα χέρια ψηλά,
πανηγυρικά σαν σε Παπαριζίτικο χορευτικό, να μας σπάσουν τα νεύρα. Να δεις τον
Ολυμπιακό σε SMS, να τρομάξεις. Να τον δεις στον δρόμο, να περάσεις απέναντι
και τρία στενά πιο πάνω. Να τον δεις στη δουλειά, στα ψώνια, στο διπλανό
τραπέζι, στο σπίτι να σε περιμένει με ανοιχτές αγκάλες και εκείνο το χαμόγελο.
Το ξέρετε δα. Να τους βλέπεις όλη τη χρονιά, πριν από τον αγώνα να κάνουν
βόλτες στην Ιάσονος, να πλησιάζεις (ήμαρτον, φίλε «βάζελε») μέχρι και να τους
συμπαθείς λιγάκι και εκείνοι – τι περιμένεις; – στο τέλος να «εκφράζονται» με
τον χειρότερο τρόπο. Εις διπλούν. Και με γιορτές και με πανηγύρια. Και στους
δρόμους και στα φανάρια. Συγγνώμη, αλλά εκτός από ποδόσφαιρο, τι άλλο έχετε;
Αλλά τι να ‘χετε κι εσείς; Κάτι παπάδες που τσακώνονται, κάτι τηλε-ανοσίες της
συμφοράς και κάτι Γιουρο-φιέστες που θα κρατήσουν έως τον Δεκαπενταύγουστο και
λίγο λέω…