NTITZEΪ ΣΠΟYKI Tη νύχτα που το κλαμπ… πήγε Hρώδειο

Ο Σπούκι κόβει – ράβει και δένει στα πικάπ. Και γίνεται ο πρώτος ντιτζέι που παίζει στο Ηρώδειο

Προχωρημένα «λουκ» και «κοντράστ». Ψίθυροι περιέργειας από θαμώνες του
Ηρωδείου, που δεν βλέπουν ορχήστρα και ανησυχούν. Ντιτζέι; Δηλαδή, τι κάνει;
Βάζει δίσκους; Με μια πολύ – μα πολύ – γενική έννοια, ναι, «βάζει δίσκους».
Στην εποχή, αυτό, του «ντιτζεϊκού» χαλκού. Πριν εξελιχθεί ως είδος.

Ο Σπούκι αναλαμβάνει ο ίδιος να προλογίσει. Μέσα σε μια μακριά –
μοναστηριακή σχεδόν – ρόμπα, στέκεται στην άκρη της σκηνής, σαν μαθητής
κολεγίου, κοντά στα πικάπ του και λέει πόσο συγκινημένος νιώθει που βρίσκεται
εκεί – εικόνες που θα κρατήσει στο μυαλό του μέχρι τα γεράματα. Είναι σαν να
απαντάει σε όσους πιθανώς πίστευαν πως οι άνθρωποι που συναναστρέφονται
μηχανές χάνουν από συναίσθημα. Ό,τι θα δείτε στη σκηνή – λέει – είναι λάιβ.
«Ζωντανό» θα πει πως μπροστά στα μάτια μας ανακατεύει ήχους και εικόνες.

Εικόνες, πώς; Εφαρμόζει περίτεχνα την τεχνική του ντιτζέι (ένα
καλλιτεχνικό κόψε – ράψε – δανείσου – γράψε – δημιούργησε) πάνω στο «H Γέννηση
ενός έθνους» του Γκρίφιθ, έργο με ρατσιστικό περιεχόμενο που προπαγανδίζει την
Κουκ Κλουξ Κλαν. Πριν καν αγγίξει τα πικάπ, ο Σπούκι παρατηρεί πως πολλά από
όλα αυτά που παρουσιάζονται στο έργο, «επιστρέφουν» ξανά στη σημερινή Αμερική,
που δεν είναι αυτή η Αμερική που θα ήθελε να ζει και – καταλήγει στον μικρό
πρόλογό του – «δεν ψήφισα Μπους». Χειροκρότημα.

Ένα μεγάλο πανί – οθόνη κεντρικά σηκώνει το βάρος του «… έθνους» –
δεξιά κι αριστερά σε μικρότερες οθόνες παίζεται επίσης η ταινία με μικρή
διαφορά φάσης. Κείμενο που «παρακολουθεί» το στόρι ρέει στα ελληνικά και στα
αγγλικά (το παρακολουθούν προσεκτικά και οι πρωταγωνιστές του Σικάγο, που
είχαν ρεπό και δεν έχασαν την ευκαιρία να δουν Ηρώδειο και ντιτζέι),
κρατώντας, όλο αυτό, την αισθητική του βωβού κινηματογράφου με τα διακριτικά
του Πολ Μίλερ (δες dj Spooky).

Ηλεκτρονικός ήχος και μελωδία. «Λούπες» και άφθονα «σκρατς» συνοδεύουν
τις εξεγέρσεις του Νότου, τη δολοφονία του Λίνκολν, τις βαμβακοφυτείες και τις
λευκές παρελάσεις της Κλαν – έτσι όπως τις «είδε» ο Γκρίφιθ. «Σάμπλς» (μικρές
μουσικές φράσεις) από παλιά μπλουζ μπλέκονται στη μουσική αφήγηση του
Νεοϋορκέζου, που λέει παράλληλα τη δική του ιστορία.

Κάποιοι, είναι αλήθεια, μένουν έξω από τις προσεγγίσεις του Σπούκι. Οι
πιο πολλοί από αυτούς γιατί συνέχιζαν να απορούν για το τι ακριβώς συνέβαινε
μέχρι το τέλος. Άλλοι με καλλιτεχνικές αντιρρήσεις, κατά πόσο η εικόνα ήταν
περιττή ή άστοχη πάνω στον ήχο. Ενώ η μουσική (χωριστά από την εικόνα και το
σχόλιο) θα μπορούσε από μόνη της να σταθεί και να διαπρέψει. Μήπως άλλωστε και
στα κλαμπ δεν προβάλλονται ταινίες την ώρα που ο «τζόκεϊ» ιδρώνει τη φανέλα
του στη σκηνή;

Το χειροκρότημα πλούσιο. Άρεσε. Και άρεσε επίσης πολύ που το Φεστιβάλ
Αθηνών δοκίμασε και τόλμησε κάτι διαφορετικό, άνοιξε ορίζοντες, έφερε και άλλο
κοινό στο Ηρώδειο – γιατί εκτός από τα pas-de-deux υπάρχουν και τα «σκρατς».
Και τα καλά νέα κυκλοφορούν γρήγορα.