H «δική» μας Tζένιφερ Λόπεζ

Είχαμε δεν είχαμε την πάθαμε την υστερία μας με την Έλενα Παπαρίζου. Και η
πλάκα είναι ότι όποιος τολμήσει να εκφράσει τις αντιρρήσεις του για το θέμα –
κυρίως για τον τρόπο που σηματοδοτήθηκε από την κρατική τηλεόραση και
γενικότερα από την Πολιτεία – χαρακτηρίζεται μίζερος και ελιτιστής. Λες και
δεν υπάρχει καμία διαφορά μεταξύ τού χαίρομαι για την επιτυχημένη συμμετοχή
μας και με πιάνει πυρετός εθνικής ανάτασης και υστερίας για το μέγα επίτευγμα
της χώρας μου. Λάβαρα και σημαίες πέρυσι για τον Σάκη Ρουβά με το «Shake it»
(όχι, δεν ξεχνάμε τις περυσινές «παρελάσεις»), λόγοι, λάβαρα, δήμαρχοι και
υπουργοί φέτος με την Παπαρίζου. Και, μονίμως, η αιώνια ερώτηση να αιωρείται
στις τηλεοπτικές συζητήσεις των «ειδημόνων»: Γιατί να μη φτιάξουμε και εμείς
τη δική μας Τζένιφερ Λόπεζ; Τι έχει δηλαδή εκείνη (που δεν το έχει το δικό μας
το κορίτσι); Και ερωτώ: Γιατί όλοι οι προηγούμενοι νικητές – πλην ελαχίστων
εξαιρέσεων – ξαναγύρισαν στο μικρομάγαζο της γειτονιάς τους; H απάντηση είναι
απλή. Απλούστατη. Μια «διεθνής καριέρα» χρειάζεται τη βαριά βιομηχανία (της
μουσικής) να σχεδιάσει και κυρίως να στηρίξει ένα ολοκληρωμένο και μακρόπνοο
πλάνο δράσης. Τι διαθέτει η Ελλάδα; Ένα επαρχιακό κατάστημα «νεωτερισμών» που
παράγει μέτρια προϊόντα, αποκλειστικά, για την εγχώρια κατανάλωση. Και μάλιστα
προϊόντα μικρής διάρκειας. H Έλενα μπορεί να μπορεί (το πιστεύω ότι μπορεί).
Αλλά δεν φτάνει.