«Tα τραγούδια είναι φάρμακα, όχι παίξε γέλασε»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά  |
 |
|
«Δουλέψαμε πάρα πολύ στο σπίτι. Δύο χρόνια πηγαινοερχόμασταν. Μου έστελνε |
Είναι από τα ερωτήματα που δεν εκφράζονται, αλλά υπάρχουν εδώ και χρόνια στον
αέρα: Τι είναι είδηση, τις ημέρες μας, στο ελληνικό τραγούδι; Έτσι όπως βλέπω
τον Σταμάτη Κραουνάκη, τον Μανώλη Μητσιά και τη Λίνα Νικολακοπούλου ξέρω ότι,
αν μη τι άλλο, σε κάποια πράγματα μπορούμε να συμφωνούμε ακόμη.
H τελευταία συνάντηση των δύο δημιουργών, που από τα πρώτα τους βήματα στον
χώρο κατάφεραν να δώσουν νέα πνοή και διάσταση στην έννοια «λαϊκό τραγούδι»,
με μία από τις ελάχιστες πια φωνές «που έχουν το νόμιμο δικαίωμα να
εκπροσωπούν τα ακριβά πρόσωπα του ελληνικού τραγουδιού που σήμερα δεν υπάρχουν
πια» (όπως είπε η Λίνα Νικολακοπούλου), ναι, είναι είδηση – τουλάχιστον για
όσους έχουν νιώσει, έστω άπαξ, τη λυτρωτική δύναμη ενός αληθινού τραγουδιού.
Πρώτο «δείγμα γραφής» των τριών και μεγάλη επιτυχία ήταν, 21 χρόνια πριν, το
«Ποτέ» («δεν θα μπω σ’ άλλο σώμα»), όπου ο Σταμάτης και η Λίνα, στο ξεκίνημά
τους τότε, μοιράστηκαν τον δίσκο του Μητσιά, «Εξ αδιαιρέτου», μαζί με τους
Θόδωρο Δερβενιώτη-Κώστα Βίρβο. Με τον Σταμάτη είχαν να συναντηθούν γύρω στη
δεκαετία. Με τον Μανώλη Μητσιά από το 1996 «Στο δρόμο με τα χάλκινα» – δίσκος
εξαιρετικός που δεν είχε την κατάλληλη υποστήριξη.
Γιατί άνθρωποι που αποδεδειγμένα έχουν ακόμα να δώσουν δεν δουλεύουν πια
μαζί; Ή μήπως το σημερινό δισκογραφικό «κλίμα» δεν καλοβλέπει τέτοιες
συναντήσεις;
Λ.N.: Εμείς που είμαστε και κακομαθημένοι γιατί έχουμε κάνει πολλά
μέχρι τώρα, δεν αντέχουμε να μη μας δείχνουν εμπιστοσύνη οι εταιρείες. Σου
λένε «δεν νομίζω ότι αυτό θα πάει». «Γιατί θέλετε να το κάνετε έτσι;». Δεν σ’
αφήνουν να κάνεις έναν δίσκο ρεπερτορίου.
Μ.M.: Αυτή είναι η διαφορά με το παρελθόν. Έμπαινε μέσα ο Λαμπρόπουλος
και σου έλεγε, «κάνε καλά τραγούδια». Σήμερα θέλουν το σουξέ… εδώ και τώρα.
Θα συμφωνείτε, φαντάζομαι, ότι το mainstream έχει μετακινηθεί προς την
πλευρά του «φέιμ στόρι». Αισθάνεστε ώρες ώρες στην άκρη;
Λ.N.: Μα είμαστε περιθώριο – ηθελημένα. H μόνη θετική πλευρά του
περιθωρίου είναι η ελευθερία μας. Αυτό που μας κάνει να χαμογελάμε είναι ότι
το παιδί μπορούμε να το κάνουμε ανά πάσα στιγμή. Απλώς, θέλουμε να είναι και
λιγάκι της προκοπής οι συνθήκες. Αυτή τη στιγμή, δεν υπάρχει το αίτημα από
τους πολλούς, από τις εταιρείες δηλαδή, να ποτίσουν αυτό το χώμα…
Απογοήτευση;
Λ.N.: Προσωπικά, με βοηθάει πολύ αυτό που σπούδασα (σ.σ.:
Κοινωνιολογία). Όταν αλλάζει η ρότα, κοιτάζω να δω πού πάνε τα πράγματα. Δίνω
το δικαίωμα στον εαυτό μου να πει, «μήπως όλα αυτά που θέλουμε εμείς είναι
πολυτέλεια; Μήπως οι αγωνίες των ανθρώπων είναι αλλού;». Γιατί είναι φάρμακα
τα τραγούδια, δεν είναι παίξε γέλασε. Κοιτάζω να δω, λοιπόν, τι ανάγκη έχει ο
ψυχισμός του κόσμου εκείνη τη στιγμή.
Τι ανάγκη έχει τώρα;
Λ.N.: Νομίζω ότι ο Έλληνας έχει χάσει τον προσανατολισμό του. Είναι
ζαλισμένος. Σημασία έχει εμείς που είμαστε στο μεταίχμιο μιας νέας εποχής να
έχουμε ξεκάθαρους στόχους και για καμιά δεκαετία ακόμα να μπορέσουμε να
κάνουμε κάτι που συλλογικά θα το θυμόμαστε και θα το καμαρώνουμε.
Σ.K.: Μα τι θα πει mainstream, μου λες; Ό,τι βλέπουμε στις τηλεοράσεις
και ακούμε στα ραδιόφωνα δεν είναι mainstream. Είναι αυτό που ανακάλυψαν οι
καναλάρχες και οι τηλεορασάρχες με το άθλιο γούστο τους – αυτά που ακούνε και
στα άθλια σαλόνια τους, που είναι καρακιτσαριό. Αυτό δεν είναι κυρίως ρεύμα.
Είναι διαπλεκόμενο. Το διαπλεκόμενο τού σκυλά με το ξεπεσμένο σαλόνι. Γιατί το
κανονικό σαλόνι ακούει Κάλλας. Άντε να πάει και μέχρι Ρέμο – Νταλάρα να δει τι
γίνεται…
Υπάρχει το «κανονικό σαλόνι»;
Σ.K.: Αμέ. Είναι όλοι οι κρυφοί άνθρωποι που δεν φαίνονται, αλλά είναι
εκείνοι που ορίζουν τα πράγματα. Ξέρεις ποια είναι η δική μου χαρά; Όταν
άρχισα τη Σπείρα Σπείρα, νόμιζα ότι δεν υπάρχει κοινό. Και είδα με τα μάτια
μου ότι όταν ανάψει το σπίρτο, μπορεί να γίνει πυρκαγιά. Ναι, υπάρχει κοινό.
Μάλιστα, κοινό υπολογίσιμο αριθμητικά που δεν επηρεάζεται από τη διαφήμιση και
την άλλη μέρα θα πάρει τον φίλο του στο τηλέφωνο για να του πει τα νέα. Αυτό
είναι μια υπόγεια νίκη που δεν γίνεται από κανένα διαπλεκόμενο.
«Εκπαιδεύονται για τα φράγκα…»
Όπως σας βλέπω τώρα, μου θυμίζει λιγάκι ’90 – για να μην πω ’80…
Σ.K.: Το μόνο που διαφέρει είναι ο ίδιος ο δίσκος. Πιστεύω ότι έχουμε
εκμεταλλευτεί στο έπακρο την ταυτότητα του μεγάλου λαϊκού τραγουδιστή, σε ένα
δίσκο που έχει γερά θεμέλια λαϊκού. Χωρίς όμως να μιμείται τον λαϊκό ήχο. Το
ζεϊμπέκικο να είναι ζεϊμπέκικο, αλλά ο ήχος του να διαφέρει.
Ακόμα μαθαίνετε, κύριε Μητσιά;
Μ.Μ.: Πάντα. Ο Σταμάτης έχει το χάρισμα να σου μεταδίδει κάτι που δεν
σου έχει περάσει ποτέ απ’ το μυαλό. Είναι ένα ταλέντο που το έχει και ο Μίκης.
Ο Ξαρχάκος, ο Μαρκόπουλος…
Σ.K.: Είναι λίγοι οι τραγουδιστές που φέρουν μέσα τους την αγωγή της
συνέχειας της ελληνικής μουσικής. Είναι ο Μανώλης, η Δόμνα Σαμίου, η Ελένη
Βιτάλη…
Δεν υπάρχουν νέες φωνές;
Σ.K.: Υπάρχουν. Απλώς δεν τους έβαλε κανείς την έννοια να εκπαιδευτούν
ως προς αυτόν τον στόχο.
Ως προς τι εκπαιδεύονται;
Σ.K.: Ως προς τα φράγκα…
INFO
«Ισόβια» των Σταμάτη Κραουνάκη και Λίνας Νικολακοπούλου με τον Μανώλη Μητσιά,
από τη Legend.
Google news
