ΠATPIΣ ΣEPΟ H Eπίδαυρος μπορεί να περιμένει

Ο Πατρίς Σερό, από τους σοβαρούς σκηνοθέτες – ηθοποιούς της Ευρώπης, έγινε για
λίγες ημέρες ο δικός μας άνθρωπος. Όχι μόνο γιατί με τις δύο παραστάσεις που
έδωσε στην Αθήνα, «Σημειώσεις από το Υπόγειο», συγκέντρωσε γύρω του όλη σχεδόν
τη θεατρική κοινότητα, αφού με την ερμηνεία του προκάλεσε «διάλογο» με τις
απαραίτητες κόντρες για το πώς ανεβαίνει ένα κείμενο του Ντοστογιέφσκι, αλλά
και γιατί εκδήλωσε θερμό ενδιαφέρον για την Επίδαυρο, βάζοντας εμμέσως
υποψηφιότητα για συμμετοχή του στο Φεστιβάλ Αρχαίου Δράματος. Ο Πατρίς Σερό,
σκηνοθέτης του θεάτρου, της όπερας και του κινηματογράφου, με παραστάσεις που
έχουν μείνει ιστορικές – όπως ο οκτάωρος «Πέερ Γκιντ» ή η «Λούλου» με την
Ελληνίδα Τερέζα Στράτας – είναι αυτός που «ξαναδιάβασε» τον Μαριβό και
καθιέρωσε διεθνώς τον νεαρό τότε Μπερνάρ Μαρί Κολτές, ανεβάζοντας το σύνολο
των έργων του. Με άλλα λόγια είναι μια ήρεμη δύναμη που καταφέρνει, χωρίς
θορύβους και εντυπωσιασμούς, να δημιουργεί ζητήματα. Όπως συνέβη και με το
«Υπόγειο», το οποίο παρουσίασε στην άδεια σκηνή του θεάτρου «Ιλίσια – Ντενίση»
υπό τη μορφή θεατρικού αναλογίου. Αυτή ακριβώς η φόρμα είναι που αναστάτωσε το
αθηναϊκό κοινό. Γιατί όπως πολλούς ενθουσίασε η γοητεία και η γνώση της
προσέγγισης του κειμένου, άλλο τόσο η απλή ανάγνωση προκάλεσε αντιρρήσεις σε
ορισμένους που περίμεναν να δουν μια πολύπλοκη σκηνική ερμηνεία ενός
πυρακτωμένου λόγου. H ανάγνωση του «Υπογείου» με τον Σερό ήταν και η προσωπική
του μελέτη, η σκηνοθετική του «άποψη». Οδηγήθηκε στο θεατρικό αναλόγιο γιατί,
όπως είπε, «κρατώντας το κείμενο στο χέρι δεν εξαφανίζομαι ως ηθοποιός στην
άβυσσο, προσπαθώντας να ταυτιστώ με τον ρόλο, που δεν θα μπορούσα ποτέ να τον
φτάσω. Πού και πού παίζω τον ρόλο. Πού και πού τον διηγούμαι. Πρόκειται για
αφήγηση. Αυτό που κάνω έχει περισσότερη σχέση με το πώς διηγείσαι μια
ιστορία». Ανάμεσα πάντως στις δύο αθηναϊκές παραστάσεις βρήκε τον χρόνο και
ταξίδεψε στην Επίδαυρο. Ο φίλος του Διονύσης Φωτόπουλος τον ξενάγησε στο
μνημείο το οποίο είχε επισκεφθεί πριν από δεκαετίες – αλλά κάθε φορά έχει
μεγαλύτερη φόρτιση και μαγεία – και στο μικρό αρχαίο θεατράκι. Τι σχεδιάζει
πάνω στο αρχαίο δράμα δεν έγινε γνωστό. Δεν υπάρχει όμως αμφιβολία πως θα έχει
ενδιαφέρον μαζί με τις κυλιόμενες εγχώριες παραγωγές μας να υπάρξει και μια
πρόταση ενός ξένου σοβαρού καλλιτέχνη, ο οποίος είναι «αγνός» με το είδος –
δεν έχει ανεβάσει έως τώρα αρχαία ελληνική τραγωδία -, αλλά αρμόδιος για να
«ξαναδιαβάζει» σπουδαία κείμενα.