ANAΛΩΣIMA Zήσαμε τον μύθο μας

Στη γέφυρα εκείνη του Φαλήρου, που ενώνει τον σταθμό του Ηλεκτρικού με την
αφετηρία των τραμ και την είσοδο του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας, στεκόμασταν
πέρσι το καλοκαίρι και καμαρώναμε από ψηλά τη νέα μεγαλούπολη που αναδυόταν.
Ήταν σαν να είχε συμβεί ένα θαύμα και η άσχημη πόλη, που δεν είχε σταματήσει
να ασχημαίνει με μανία επί δεκαετίες, βρήκε τον χρόνο και τη διάθεση να σταθεί
λίγο μπροστά στον καθρέφτη, να ανακαλύψει τις ομορφιές της και να τις
αναδείξει σε εικόνες συνόλου, όπως αυτή, πάνω από τη γέφυρα. Φορούσαμε
μπλουζάκια του «Αθήνα 2004» ή είχαμε κρεμασμένη στον λαιμό την κορδέλα του και
καμαρώναμε εκεί ψηλά, επίτηδες, για να σταθούν και οι τουρίστες να κοιτάξουν
αυτό το ίδιο που κοιτούσαμε, την πόλη που ήταν όμορφη. Μόλις περνούσαμε
απέναντι χωρίζαμε, τα παιδιά μου πήγαιναν στο Στάδιο να παρακολουθήσουν αγώνες
κι εγώ πήγαινα στη θάλασσα με το τραμ, να κολυμπήσω. Μπάνιο στο Φάληρο, όπως
όταν ήμασταν παιδιά, σε κάποιο μυθικό παρελθόν που υπάρχει μόνο στις
φωτογραφίες. Τι περηφάνια εθνική ήταν εκείνη, να μένουμε σε μία πόλη που είχε
την ακτή σε απόσταση είκοσι λεπτών από το κέντρο της! Την άμμο αληθινή, όχι
φερμένη με φορτηγά όπως στις όχθες του Σηκουάνα, τη θάλασσα τόσο εύκολη, στην
άκρη του χεριού, αντί για πάρκα, αντί για πάρκινγκ, αντί για ευγένεια και
φτηνό καπουτσίνο και ευγενικούς οδηγούς, να σε αποζημιώνει για όλα. Τι γαλάζιο
κατάσαρκα, καλύτερο κι από σημαία με πούλιες… Για ένα καλοκαίρι. Το
φθινόπωρο μάθαμε ότι η Ψυττάλεια σουρώνει στον Σαρωνικό, σουρωνικέ μου τα
κυματάκια σου… Ζήσαμε τον μύθο μας και τώρα τα κεφάλια μέσα, με το συμπάθιο
κιόλας.