ANAΛΩΣIMA Hμιαπαίσιοι χώροι

Ένα σκυλάκι αλυχτά κάθε βράδυ στον απέναντι ημιυπαίθριο χώρο. Ώς τώρα νομίζαμε
ότι ήταν μπαλκόνι, αλλά τώρα καταλάβαμε ότι πρόκειται για ημιυπαίθριο. Κρίμα
που δεν μπορεί να το καταλάβει και το έρμο το ημίαιμο. Ημίαιμο δεν ξέρω αν
είναι, γιατί ο ημιυπαίθριος έχει σκεπαστεί από μια τέντα μέχρι κάτω κι έτσι
δεν το βλέπουμε. Μόνο το ακούμε να κλαίει όσο αντέχει, μέχρι να αποκοιμηθεί
από κούραση, να κλείσουμε κι εμείς λίγο μάτι. Ημιύπνο κάνουμε. Αργά κοιμάται,
νωρίς ξυπνά το ζώο, κι αρχίζει πάλι τον θρήνο τον σπαραχτικό, κάτι σαν
ημιγάβγισμα και ημικλάμα. Το έχουν εκεί για να συνηθίσει εκείνο τη μοναξιά και
τον περιορισμό, να συνηθίσει και η γειτονιά τους ήχους της ημιζούγκλας. Πώς να
καταλάβει ότι βρίσκεται σχεδόν στο ύπαιθρο; Άντε να του εξηγήσεις ότι αυτό το
μπαλκόνι σχεδιάστηκε για να έχουν σχέση οι ένοικοι με τον περιβάλλοντα χώρο,
να παίρνουν αέρα, να επικοινωνούν με το τοπίο, που λένε και οι αρχιτέκτονες.
Θα έπρεπε να ντρεπόμαστε που δεν είμαστε τοπίο, όλοι εμείς ένα γύρω, και
καθόμαστε και ξαγρυπνάμε πίσω από τα δικά μας μπαλκόνια, βεράντες και
ημιυπαίθριους, μ’ αυτό το κάλεσμα της φύσης. Πάντως στο βάθος του τοπίου
υπάρχουν τα βουνά, εκεί που οι μακρινοί πρόγονοι του ημίαιμου κυνηγούσαν τις
νύχτες κι όταν είχε πανσέληνο ούρλιαζαν. Είναι παράξενο, γιατί στο
ημιυπαίθριο, αν και τόσο μακριά από τους προγόνους, το ημίαιμο δεν
περιορίζεται στην πανσέληνο, ουρλιάζει κάθε νύχτα. Εχτές μάλιστα άρχισαν και
μερικοί άνθρωποι να ουρλιάζουν. Σα να εξαπλώνεται μια διάθεση ημιάγρια. Λες
και τα ημισπίτια στην ημιπόλη μάς εξαγριώνουν περισσότερο από όσο μας
ξεκουράζουν. Λες και μας καταδικάζουν σε κάτι σαν ημιζωή.