ANAΛΩΣIMA Tι τσιγγουνιά!

Έχουμε τον πιο ακριβό καπουτσίνο της Ευρώπης! Φυσικό δεν είναι, όμως, αφού η
χώρα μας βρίσκεται τόσο μακριά από το κέντρο των καπουτσίνων; Μέχρι να
ταξιδέψει ο καλόγερος στην εξωτική μας χώρα, η γεύση του αλλοιώνεται και η
τιμή του υψώνεται. Ωστόσο, μένει ίδιο το όνομά του, κάτι που πληρώνουμε ακριβά
εμείς οι λάτρεις των ονομασιών και των τίτλων. Τριάμισι ευρώ έχει στα παρισινά
Ηλύσια Πεδία ο καφές; E, στο αθηναϊκό Πράσινο Πάρκο έχει τέσσερα ευρώ και
είκοσι λεπτά. Κάνεις ένα ολόκληρο ταξίδι νοερό, μόνο που βλέπεις αυτό το
νούμερο γραμμένο στο λεπτό χαρτάκι του ταμείου. Τέσσερα ευρώ και είκοσι λεπτά;
Μα αυτό είναι πέρα από την Αψίδα του Θριάμβου, πέρα από καφενεία όπου μπορούν
να καθήσουν οι κοινοί θνητοί και να παραγγείλουν κάτι. Αυτό ξεπερνά τις
προσδοκίες της αριστοκρατίας να γευθεί κάτι εξαιρετικά σπάνιο όταν αποφασίζει
να χρησιμοποιήσει τις συνήθειες της δημόσιας εστίασης. Είναι ένα ποσόν πέρα
από τις απαιτήσεις των συνταξιούχων για αυξήσεις μέσα σε μία χρονιά. Είναι
ακριβό πέρα από την ακρίβεια, είναι πολύτιμο, είναι μοναδικό. Το καφενείο ήταν
της μόδας πριν από τριάντα χρόνια και αν κλείσει, ίσως γράψουμε όλοι κάτι
συγκινητικό στις στήλες μας. Γι’ αυτό πλήρωνε και μη μιλάς. Πιες τον καφέ σου
και πες στη μοίρα «ευχαριστώ» που υπάρχει ακόμα. Δεν πίνεται ο καφές; Κρίμα,
αλλά καλύτερα για την υγεία. Τα έχεις όλα, πλήρωσες για την τοποθεσία,
γλίτωσες και την επιβάρυνση του νευρικού συστήματος. Μήπως μπορείς να πας για
καφέ στο Παρίσι; Δεν μπορείς! Ευχαριστημένη να είσαι! Πουρμπουάρ δεν αφήνεις;
Τι τσιγγουνιά!