«Ορίστε καλές παραλίες για τις ταινίες σας»

«Greece – Film your myth!» Ελλάδα – Κινηματογράφησε τον μύθο σου! H γιγαντιαία
αφίσα αναρτημένη στην Κρουαζέτ των Καννών προς γνώση ξένων επενδυτών. Και η
ολοσέλιδη διαφήμιση του τελευταίου «Variety» επεξηγεί τον… μύθο που επινόησε
μέσω ειδικού επερχόμενου νόμου το υπουργείο Πολιτισμού: «Εννέα λόγοι να
επιλέξεις την Ελλάδα για να γυρίσεις την ταινία σου»!

Ποιοι είναι αυτοί οι λόγοι; Οι πέντε πρώτοι γραφικοί: ήλιος, παραλίες, βουνά,
θάλασσες και Περικλής. Ως εξής:

Ατελείωτες ηλιόλουστες μέρες. Ατελείωτες παραλίες 15.021 χιλιομέτρων.
Ατελείωτες φυσικές ομορφιές. Ατελείωτες αρχαιολογικές τοποθεσίες. Και
ελάχιστες αποστάσεις ανάμεσα (ας πούμε) στην ορεινή Βυζίτσα και στις παραλίες
του Πηλίου!

Οι τρεις επόμενοι της τεχνικής και της… φαντασίας: Εξαιρετικά εκπαιδευμένοι
τεχνικοί και συνεργεία. Εξαιρετικά αναπτυγμένη φαντασία για την επίλυση κάθε
προβλήματος (εδώ μπαίνουν η πανουργία και ο Οδυσσέας). Εξαιρετική τεχνολογία
(περίπου επιπέδου Τζορτζ Λούκας).

Τελευταίος και ένατος το… ψητό: «30% tax credit» και «100% allocation». Που
πα να πει ότι το Ελληνικό Δημόσιο θα «επιστρέφει» μέχρι και 30% του ποσού που
δαπανήθηκε για το γύρισμα μιας ελληνικής συμπαραγωγής με ξένη εταιρεία. Καθώς
και ένα 100% επί του αφορολόγητου αποθεματικού. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Πώς
λένε στην πόκα «περίπτωση φλος ρουαγιάλ»; Έτσι κι εδώ. Περίπτωση νεοελληνικής
λαμογιάς. Όχι από το υπουργείο Πολιτισμού αλλά από τους υποψήφιους «παίκτες».

Διότι, προϋπόθεση εφαρμογής αυτού του «Νομοσχεδίου για την ανάπτυξη της
κινηματογραφίας» είναι η απαραίτητη παρουσία Ελλήνων παραγωγών. Αυτοί
«εντέλλονται» να ανακαλύψουν επενδυτές της αλλοδαπής. Αυτοί και στα σούρτα –
φέρτα με τα υπουργεία Πολιτισμού και Οικονομικών. Αυτοί θα λαμβάνουν και το
«ψητό». Καταλάβατε; Όχι; Ιδού:

Είσαι (λόγου χάριν) ή, ακόμα… καλύτερα, αναβαπτίζεσαι παραγωγός. Στη
συνέχεια εντοπίζεις κάποιον, παρόμοιο μ’ εσένα, Ελληνοαμερικανό παραγωγό και
τηλεφωνικώς του διαμηνύεις το εξής λαβράκι: Τόνι, είσαι για ένα 30%; Εκείνος
ρωτάει αφελώς: «Μα πώς;» H απάντηση απλή: Υπερτιμολογείς το κόστος παραγωγής,
έρχεσαι εν Ελλάδι και μεταξύ ήλιου, παραλίας, θάλασσας και αστακών γυρίζεις
ταινία και αμφότεροι, φίφτι φίφτι, τσεπώνετε το παραδάκι!

Το δεύτερο λαβράκι ακόμα μεγαλύτερο: Αμφότεροι (ο Έλλην ομού μετά του Τόνι)
συνεργάζονται με ελληνική εταιρεία που έχει βάλει στην μπάντα αφορολόγητο
αποθεματικό (αυτό δηλαδή το ποσόν που δεν μοιράζεται ως κέρδος στους μετόχους)
και με την ίδια υπερτιμολόγηση πακετάρουν ταινία και λαμβάνουν όχι μόνο το 30%
αλλά μαζί μ’ αυτό και το 100% των δαπανηθέντων εν Ελλάδι ποσών!

Αγαπητοί μου, η μέθοδος είναι γνωστή στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου.
Σκηνοθέτες-παραγωγοί με υπερτιμολογημένες προτάσεις εισέπρατταν από τον
δημόσιο κορβανά πενήντα (ας πούμε) εκατομμύρια δραχμές και στη συνέχεια
γύριζαν τις ταινίες τους με τα τριάντα. Τα υπόλοιπα υπέρ του… φιλόπτωχου
ταμείου καλλιτεχνών. Πώς λέμε «Ελλάς, χώρα φτωχή πλουσίων Ελλήνων»; Έτσι
ακριβώς. «Κινηματογράφος φτωχός πλουσίων παραγωγο-σκηνοθετών». Μακάρι να διαψευστώ!

INFO

Την Κυριακή ο υφυπουργός Πολιτισμού θα δώσει πρες κόνφερανς στην ταράτσα του
«Carlton» με θέμα: «Εισαγωγή φορολογικών και αναπτυξιακών κινήτρων με στόχο
την προσέλκυση παραγωγών και χρηματοδοτών για ταινίες που γυρίζονται στην Ελλάδα».