Δύσκολα «γενέθλια» για τον Σιράκ

Ούτε γιορτές ούτε φωταψίες. Καμία τελετή δεν θα γίνει σήμερα στο Προεδρικό
Μέγαρο των Ηλυσίων για τα 10 χρόνια που κλείνει εκεί ο Ζακ Σιράκ. Τι να
γιορτάσει άλλωστε ο πρόεδρος, όταν το «όχι» στο Ευρωπαϊκό Σύνταγμα εξακολουθεί
να επικρατεί στις δημοσκοπήσεις; Και όταν η δημοτικότητά του σημειώνει τις
τελευταίες εβδομάδες κάθετη πτώση;

Πριν από μερικούς μήνες, ωστόσο (το φθινόπωρο του 2004), μερικοί πιστοί του
είχαν ρίξει την ιδέα για μια τρίτη προεδρική υποψηφιότητα το 2007. Ήταν μια
περίοδος που ο Σιράκ και οι σύμβουλοί του είχαν ακλόνητη πίστη στη
δημοτικότητα του προέδρου, χάρη στην ευρύτατη υποστήριξη που είχε συγκεντρώσει
με την αντίθεσή του στον αμερικανοκίνητο πόλεμο στο Ιράκ. Μια δημοτικότητα που
έμοιαζε ανεπηρέαστη από την αυξανόμενη ανεργία, τον τραγικό χειρισμό του
καύσωνα του θέρους του 2003 και τον θυμό που είχαν προκαλέσει στον κόσμο οι
μεταρρυθμίσεις στις συντάξεις και την κοινωνική ασφάλιση. Και αυτό δεν
εξέπληττε τότε κανέναν. Στις πάνω από τέσσερις δεκαετίες που βρίσκεται στη
γαλλική πολιτική, ο Σιράκ είχε ανέκαθεν επιδείξει μια ασυνήθιστη ικανότητα να
δέχεται πλήγματα χωρίς όμως να τραυματίζεται, να καταλαβαίνει πού φυσάει ο
άνεμος και να είναι εξαιρετικά επιδέξιος στον χειρισμό των ψηφοφόρων. Αλλά
τώρα η αντοχή, η διαίσθηση και η τύχη φαίνεται να τον έχουν εγκαταλείψει.

Τελευταία ελάχιστος λόγος γίνεται για τρίτη θητεία. Πρόσφατα μάλιστα κάποιοι
ψιθύρισαν πως ο Σιράκ πιθανόν να μην ολοκληρώσει ούτε και τη δεύτερη θητεία
του, αν οι Γάλλοι απορρίψουν στο δημοψήφισμα της 29ης Μαΐου το Ευρωπαϊκό
Σύνταγμα. Όταν έφτασαν στ’ αυτιά του οι ψίθυροι αυτοί, ο Γάλλος πρόεδρος
δήλωσε κατηγορηματικά ότι δεν πρόκειται να παραιτηθεί αν καταψηφιστεί το
Σύνταγμα. Εν τούτοις, μια ήττα στην κρίσιμη αυτή ψηφοφορία θα τον μετέτρεπε σε
ανίσχυρο και θα έκανε τους ιστορικούς, ακόμη και τους οπαδούς του, να
αναρωτιούνται τι κατάφερε στα δέκα χρόνια που ήταν επικεφαλής ενός από τα
ισχυρότερα κράτη της Ευρώπης.

H «απειλή» που ονομάζεται Σαρκοζί

Νικολά Σαρκοζί. Ο ισχυρός αντίπαλος του Σιράκ μέσα στο ίδιο του το κόμμα

Άμεσα συνδεδεμένη με την παρακμή του Σιράκ είναι η ανάδυση ενός ισχυρού
αντιπάλου μέσα στην παράταξή του, του πρώην υπουργού Εσωτερικών και
Οικονομίας, Νικολά Σαρκοζί. Τα νιάτα του, η ορμή του και η ικανότητά του να
χειρίζεται τα μέσα ενημέρωσης έκαναν τον Σαρκοζί τον δημοφιλέστερο πολιτικό
στη Γαλλία, με αποτέλεσμα ο Σιράκ να μοιάζει με γερασμένο πολιτικό μιας άλλης
εποχής. Ο Σαρκοζί πήρε μάλιστα επιδέξια την ηγεσία ενός κόμματος που είχε
δημιουργηθεί ειδικά για τον Σιράκ (της Ένωσης για μια Προεδρική Πλειοψηφία,
που μετονομάστηκε σε Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα, διατηρώντας τα ίδια αρχικά,
UMP) και τώρα το χρησιμοποιεί για να ενισχύσει τις δικές του προεδρικές
φιλοδοξίες. Αν γίνονταν σήμερα προκριματικές εκλογές για να καθοριστεί ο
υποψήφιος του UMP στις προεδρικές τού 2007, δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο Σιράκ
θα έχανε με μεγάλη διαφορά. Το γεγονός αυτό προσδίδει στο δημοψήφισμα της 29ης
Μαΐου για το Σύνταγμα της E.E. μια προσωπική διάσταση: μπορεί να είναι η
τελευταία ευκαιρία που έχει ο Σιράκ για να «λουστράρει» την κληρονομιά του.
Από την άλλη, βέβαια, μπορεί να σημάνει και την οριστική καταβαράθρωση του
κύρους του…

«Ένας πρωταθλητής στις στροφές 180 μοιρών»

KAI H «ΠΡΟΕΔΡΙΚΗ» «ΦΙΓΚΑΡΟ» ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ

Οι επέτειοι δίνουν την ευκαιρία για απολογισμούς επιτευγμάτων και αποτυχιών
και ο απολογισμός του Σιράκ φαίνεται τελικά μάλλον αποθαρρυντικός. Μια
δημοσκόπηση που δημοσιεύθηκε τη Δευτέρα στη (φιλοσιρακική) εφημερίδα «Λε
Φιγκαρό» αποκάλυψε πως λιγότεροι από το ένα τρίτο των Γάλλων είναι
ικανοποιημένοι από την απόδοση του Σιράκ στην προεδρία – δύο στους τρεις
δήλωσαν απογοητευμένοι από τη δράση του. Επέκριναν την κοινωνική και την
οικονομική πολιτική του και είπαν πως απέτυχε στη μάχη του κατά των
διακρίσεων, αλλά ούτε κατάφερε να φέρει την ηθική στην πολιτική. «Φυσικά και
μπορεί κανείς να επικρίνει τον άνδρα», έγραφε το κύριο άρθρο της εφημερίδας.
«Την προφανή έλλειψη συνέπειας εκ μέρους του. Πρόεδρος-χαμαιλέοντας, που
υιοθετεί όλες τις υποθέσεις που είναι της μόδας, αποδεχόμενος τις αντιφάσεις
του. Τη μια μέρα, υποστηρικτής της μείωσης των φόρων· την επομένη, κήρυκας της
εναλλακτικής παγκοσμιοποίησης. Τη μια χρονιά, υπέρ της επανάληψης των
πυρηνικών δοκιμών στον Ειρηνικό· μια άλλη, λυσσαλέος υποστηρικτής της
προστασίας του περιβάλλοντος. Ένας πρωταθλητής στις στροφές 180 μοιρών».