Iστορική αλλά… ακριβή νίκη

Ο Τόνι Μπλερ εξασφάλισε την τρίτη συνεχή θητεία του ­ ένα σπάνιο επίτευγμα.
Αλλά για πόσο ακόμη θα παραμείνει στην Ντάουνινγκ Στριτ; Την επαύριον της
νίκης, τα σενάρια για την παράδοση της εξουσίας στον Γκόρντον Μπράουν βγήκαν
πάλι από το συρτάρι.

Ο άθλος του Τόνι Μπλερ με το σερί των τριών εκλογικών νικών σίγουρα του
εξασφαλίζει μία εξέχουσα θέση στα ιστορικά βιβλία. Όμως, η σημαντική μείωση
της εκλογικής βάσης του κόμματος εγείρει ερωτηματικά για το αν θα παραμείνει
στην Ντάουνινγκ Στριτ καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας του. Αναμένεται να
δεχτεί πιέσεις μέσα από το κόμμα του για πρόωρη παράδοση της εξουσίας στον
Γκόρντον Μπράουν, που οι οπαδοί του πιστεύουν ότι οι Εργατικοί θα είχαν
υποστεί ακόμη μεγαλύτερες απώλειες, αν ο ίδιος δεν είχε αναλάβει κεντρικό ρόλο
στην προεκλογική εκστρατεία. «Ο Βρετανός πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ απέσπασε μια
ιστορική εκλογική νίκη, αλλά η επιτυχία του ήταν μικρότερη από ό,τι ήλπιζε»,
εκτιμά η ισπανική «Ελ Παΐς», τονίζοντας ότι ο Βρετανός πρωθυπουργός «γνωρίζει
ότι πρέπει να μοιραστεί την επιτυχία αυτή με τον υπουργό Οικονομικών Γκόρντον
Μπράουν. H ισπανική εφημερίδα υποστηρίζει μάλιστα ότι η νίκη αυτή σηματοδοτεί
«την έναρξη της αποχώρησης του Μπλερ».

Γκόρντον Μπράουν. Ο υπουργός Οικονομικών και πιθανός διάδοχος του Μπλερ παραδέχτηκε ότι υπήρξε ψήφος διαμαρτυρίας και υποσχέθηκε ότι οι Εργατικοί θα κάνουν το παν στο μέλλον «προκειμένου να υπηρετήσουν κατά τον καλύτερο τρόπο τη χώρα»

Ψήφος διαμαρτυρίας. Ο αρχηγός των Εργατικών είδε την πλειοψηφία του να
περιορίζεται σημαντικά, καθώς πολλοί παραδοσιακοί του κόμματος φαίνεται να
έριξαν ψήφο διαμαρτυρίας για τη συμμετοχή της Βρετανίας στον πόλεμο κατά του
Ιράκ. Αυτοί ακριβώς οι οπαδοί που είχαν ψηφίσει Εργατικούς το 1997 και το
2001, γράφει η εφημερίδα «Ιντιπέντεντ», «μάτωσαν τη μύτη» του Τόνι Μπλερ αυτή
τη φορά εξαιτίας του Ιράκ.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Τζορτζ Γκαλαγουέι. Το μικρό κόμμα
Σεβασμός τού πρώην στελέχους του Εργατικού κόμματος που αντιτάχθηκε στον
πόλεμο του Ιράκ – με αποτέλεσμα να κατηγορηθεί κάποτε ακόμη και ως πράκτορας
του Σαντάμ – κατόρθωσε να νικήσει στην εκλογική περιφέρεια του Μπίτναλ Γκριν,
στο Ανατολικό Λονδίνο, την υποψήφια των Εργατικών Οόνα Κινγκ και να
εξασφαλίσει μία έδρα στη νέα Βουλή. H αντίπαλός του είναι από τους πιο στενούς
συνεργάτες του Μπλερ και υπέρμαχος του πολέμου στο Ιράκ. Μετά την εκλογή του,
ο Τζορτζ Γκαλαγουέι εξαπέλυσε επίθεση κατά του Μπλερ, τονίζοντας ότι οι
Εργατικοί έχασαν την έδρα τους στο Μπίτναλ Γκριν, όπου διαμένουν πολλοί
μουσουλμάνοι, λόγω της συμμετοχής της Βρετανίας στον πόλεμο στο Ιράκ. Οι
επιδόσεις των Εργατικών ήταν πολύ χειρότερες στην πρωτεύουσα από ό,τι σε άλλες
εκλογικές περιφέρειες της χώρας. Όμως, το Συντηρητικό Κόμμα δεν κατόρθωσε να
εκμεταλλευτεί αυτή την «αχίλλειο πτέρνα» των Εργατικών στα μεγάλα αστικά
κέντρα. Όπως δήλωσε η πρώην πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ, «τα αποτελέσματα
δεν είναι ικανοποιητικά για τους Συντηρητικούς».

Οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες. Εκείνοι που άντλησαν ψήφους από το Εργατικό
Κόμμα και τα αντιπολεμικά αισθήματα πολλών ψηφοφόρων του ήταν οι Φιλελεύθεροι
Δημοκράτες τού Τσαρλς Κένεντι, που καθιερώνονται πια ως τρίτο μεγάλο κόμμα στο
βρετανικό πολιτικό σύστημα, με σημαντικά αυξημένη εκλογική βάση. Ο ίδιος ο
Γκόρντον Μπράουν, υπουργός Οικονομικών και πιθανός διάδοχος του Τόνι Μπλερ,
παραδέχτηκε ότι υπήρξε ψήφος διαμαρτυρίας και υποσχέθηκε ότι οι Εργατικοί θα
κάνουν το παν στο μέλλον «προκειμένου να υπηρετήσουν κατά τον καλύτερο τρόπο
τη χώρα».