…στον «Θαλασσινό»

Μου είναι ιδιαίτερα δύσκολο να γράψω για εστιατόριο σήμερα. Από μία φίλη
δημοσιογράφο έμαθα για τον θάνατο του Πάνου Γεραμάνη. Της έστειλα χαιρετίσματα
το πρωί της Κυριακής του Πάσχα και μου έστειλε ένα λιτό, σπαρτιάτικο μήνυμα:
«Πέθανε ο γείτονάς σου». Για ένα λεπτό δεν κατάλαβα τι εννοούσε.

Για πάνω από μία δεκαετία, κάθε Παρασκευή, ο Πάνος έγραφε για τις ταβέρνες της
Αθήνας. H μνήμη του, εγκυκλοπαίδεια. H καρδιά του πάντα ανοιχτή να μοιράσει
τις ατελείωτες γνώσεις του για το τελευταίο κουτούκι στην Αθήνα. Ήξερε τα
πάντα, μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια για τις σπεσιαλιτέ των ταβερνείων
της πόλης. Ο λόγος του ήταν πάντα ευχάριστος, ποτέ δεν έπιανε την πένα του με
σκοπό να κριτικάρει. Δεν ήταν ποτέ καυστική, αλλά πάντα γλυκιά. Και αυτός ήταν
ένας από τους πολλούς λόγους για τον οποίο ήταν τόσο αγαπητός. Περιέγραφε μόνο
τη χαρά του να βρεθεί κανείς γύρω από ένα τραπέζι με φίλους, με λίγο κρασί,
κατά προτίμηση ένα καλό χύμα (ήξερε όλες τις καλές πηγές) και απλό, γνήσιο
φαγητό. Δεν μπορώ να μετρήσω τις φορές που με προλάβαινε στα εστιατόρια και
τις ταβέρνες. Πήγαινε και μου έλεγε κάποιος ιδιοκτήτης ότι ήταν φίλος με τον
Π. Γεραμάνη. Ο τόνος του ήταν πάντα γεμάτος τιμή και σεβασμό.

Δεν είναι λίγο το να φεύγεις από αυτόν τον κόσμο και όλοι, φίλοι και γνωστοί,
να λένε για το πόσο καλός άνθρωπος ήσουν. Δεν δουλεύαμε καθημερινά μαζί και
σίγουρα δεν είχα τη μακροχρόνια φιλία μαζί του, όπως άλλοι συνάδελφοι εδώ στην
εφημερίδα. Πολύ λυπάμαι που τόσα χρόνια «γείτονες» δεν είχαμε ποτέ την
ευκαιρία – δεν έτυχε ποτέ – να βρεθούμε στο ίδιο τραπέζι.

Με αφορμή ίσως τη φυγή τού Π. Γεραμάνη επέλεξα σήμερα να αποφύγω τις πολλές
φανφάρες στο θέμα της εξόδου και να μιλήσω άλλη μία φορά για ένα από τα
«φανάρια» της απλής και γνήσιας κουζίνας της Αθήνας. Ίσως κι επειδή τώρα
τελευταία η δική μου πένα σε ό,τι αφορά τα εστιατόρια έχει παραγίνει καυστική.
«Τους πολτοποίησες» μου έλεγε ο σύζυγός μου πρόσφατα. Έτυχε πριν από λίγες
ήμερες και ύστερα από περίπου έναν – ενάμιση χρόνο να βρεθώ στην ψαροταβέρνα
του Γιώργου και της Ντίνας Λουκή, στον «Θαλασσινό», στις Τζιτζιφιές. Ήταν
μάλιστα Σάββατο βράδυ και τον παρακάλεσα τελευταία στιγμή για ένα τραπέζι από
το τηλέφωνο. «Θέλω να σας δω. Κάτι θα βρω» μου είπε καθώς μετρούσε τις
καρέκλες για να δει εάν πράγματι θα χωρέσουμε. Όταν έφθασα είδα αρκετούς
γνωστούς και μάλιστα συναδέλφους, όλοι με την ίδια έκφραση στο πρόσωπό τους,
σαν να λέμε όλοι χωρίς λόγια «ναι, εδώ πάμε όταν θέλουμε απλώς να φάμε καλά».

«Ο Θαλασσινός» δεν είναι πάντα στην κορυφή των γεύσεων και της μόδας. Είναι
όμως πάντα σταθερός και πολύ καλός, με εξαιρετικά φρέσκο ψάρι και ψαρομεζέδες
φτιαγμένους περίτεχνα και με μεράκι.

Στους μεζέδες συγκεντρωθήκαμε εκείνο το βράδυ επειδή φθάσαμε αργά. H μεγάλη,
φρεσκότατη βραστή σαλάτα του είναι πάντα κάτι που παραγγέλνω επειδή είναι
υγιεινή. Οι χορτοκεφτέδες με θαλασσινά ήταν πολύ καλοί, φρεσκότατοι και
τραγανοί, στο σωστό μέγεθος ώστε να μην απορροφήσουν λάδι. H μελιτζανοσαλάτα,
μια λιχουδιά πεντανόστιμη, τα μύδια τηγανητά με κουρκούτι τα σερβίρει με μια
δυνατή σκορδαλιά (τη γλείφαμε στο τέλος). Μου άρεσαν ιδιαίτερα οι
λαχανοντολμάδες με θαλασσινά, ένα τελείως «μαμαδίστικο» φαγητό, χορταστικό και
γεμάτο σπιτική στοργή. Δοκιμάσαμε και μια μακαρονάδα με θαλασσινά και σάλτσα
ντομάτας, η οποία ήταν πεντανόστιμη και μια άλλη με γαρίδες και ρόκα η οποία
ήταν καλή. Όλα αυτά τα απλά και χωρίς φανφάρες φαγητά τα συνοδέψαμε με ένα
ωραιότατο δικό τους κρασί.

«Θαλασσινός», Ηρακλέους & Λυσικράτους 32, Τζιτζιφιές. Τηλ. 210-9404.518