ANAΛΩΣIMA Kαι Άγιος και Mέγας

Πώς δεν μου είχε ξανατύχει αυτό; Τόσο επιτυχημένες κινήσεις έκανα στη σκακιέρα
των αναχωρήσεων – αφίξεων; Το μαρτυρικό πέρασμα από τον Άγιο Κωνσταντίνο, άξιο
της εβδομάδας των Παθών, που δεν σου χαρίζεται ούτε μετά την Ανάσταση, γιατί
δεν το είχα καταγράψει στα εθνικά χαρακτηριστικά μας; Αφού αξίζει και μας
αξίζει. Το χωριό έχει όνομα αυτοκρατορικό και με τις αυτοκρατορίες έχουμε
γαλουχηθεί παιδιόθεν. Έστω κι αν τις βιώνουμε κλεισμένοι στη γάστρα του
αυτοκινήτου, που αργά και βασανιστικά, σαν σε λιτανεία, σαν σε προσκύνημα,
σέρνεται καίγοντας όλα του τα λάδια και τις αμόλυβδες, καταβροχθίζοντας τα
οκτάνια και σκορπώντας γενναιόδωρα τα διοξείδια του άνθρακα, στην υπομονετική
φάλαγγα που στριμώχνεται έξω από το χωριό. Αρχίζει το μποτιλιάρισμα πριν φανεί
ο τρούλλος του αγίου και τραβάει δίπλα σε λοφίσκους και ακρογιαλιές, που
ξαφνικά φαίνονται να σε χλευάζουν, καθώς στραφταλίζουν και σείονται από
αεράκια και δροσιές που μοιάζουν όμως να ανήκουν σε άλλον πλανήτη. Κι αφού
έχεις φτάσει στα βάθη της υπομονής και της αντοχής, έχεις ξεχάσει τα διόδια
που πλήρωσες κι όλη την ανάπτυξη που βίωσες ως χώρα και πολίτης τα τελευταία
τριάντα χρόνια, φτάνεις τέλος στην πολίχνη με το μεγαλειώδες όνομα και να που
γίνεται η εθνική η περιβόητη, η κεντρική, ο άξονας της χώρας, το καμάρι της,
μία λουρίδα στενή δρόμος, ανάμεσα στη θάλασσα και στα σπίτια. Θαύμα, θαύμα που
έφτασες, θαύμα που χωράνε όλοι και κάποια στιγμή περνάνε, θαύμα που τέλειωσε
για σένα σε λίγα μέτρα η δοκιμασία, ενώ για τους άλλους συνεχίζεται. Κι ακόμα
μεγαλύτερο θαύμα, που όλος ο κόσμος το θεωρεί φυσικό να υφίσταται τόσα δεινά,
για το χατίρι του Αγίου. Αλλά ήταν και αυτοκράτορας, μεγάλη η χάρη του…