MΠΛE «H μουσική θέλει συνεχή εγρήγορση»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά  |
 |
|
«Το εξωτερικό, για συναυλίες, έχει περάσει από το μυαλό μας, αλλά είναι |
Αν θεωρήσουμε το ροκ εν ρολ μια υπόθεση των άκρων, τότε οι Μπλε δεν ανήκουν
εκεί. Κι αν ποπ ονομάσουμε τη χατζηγιαννική ατμόσφαιρα που κυριαρχεί εδώ και
μερικά χρόνια στη μέιν στριμ δισκογραφία, και πάλι οι Μπλε δεν είναι τυπικό
παράδειγμα του είδους. Το πέμπτο τους άλμπουμ, «Έτσι θέλω εγώ να ζω» (Minos –
ΕΜΙ), ήρθε να σηματοδοτήσει, επετειακά, μια συνεπή πορεία 10 χρόνων, και
ενσωματώνει μέσα σε μια γενικότερη ποπ ατμόσφαιρα στοιχεία κλασικού ροκ,
χορευτικές πινελιές, ήχους ελεκτρόνικα, έχοντας σήμα κατατεθέν – σταθερά εδώ
και οκτώ χρόνια – τη δυναμική φωνή της Τζώρτζια Κεφαλά. Το πιο ηλεκτρικό
κομμάτι του δίσκου «Κοίταξέ με δυο φορές» ήταν για μέρες μέσα στα 10 πρώτα των
πωλήσεων του ελληνικού παραρτήματος διαδικτυακής πώλησης τραγουδιών iTunes…
Μπορεί η εποχή μας να είναι απαγορευτική στη γέννηση και μακροημέρευση των
συγκροτημάτων, να όμως που υπάρχουν και οι εξαιρέσεις…
«Όλοι έχουμε ημερομηνία λήξης», λέει η Τζώρτζια, η οποία αυτή την εποχή
απέχει από παντός είδους επαγγελματική δραστηριότητα, καθώς διανύει την πολύ
ενδιαφέρουσα περίοδο της αναμονής του πρώτου της τέκνου (όπου να ‘ναι σκάει
μύτη). «Και το φινάλε είναι πιο κοντά όταν η πηγή των τραγουδιών είναι μία.
Κάποια στιγμή δεν μπορείς να ξεφύγεις από τον εαυτό σου, από την εικόνα που
έχει επιλέξει το κοινό σου. Αυτό είναι μια τρομερή φυλακή, μια φυλακή που
πρέπει να είσαι διαρκώς σε εγρήγορση για να την αποφύγεις. Μετά είναι και το
άλλο. Όσο μεγαλώνουμε, αλλάζουμε και είναι φυσικό αυτό. Οι αλλαγές όμως είναι
κατά των ομάδων».
Οι Μπλε ανήκουν στην κατηγορία των συγκροτημάτων που, μετά την… τρικυμία της
αποχώρησης της Θεοδοσίας Τσάτσου, φαίνεται να τα κατάφεραν να βρουν μια, έστω
επιφανειακή, ισορροπία και να συνεχίσουν σταθερά, διαμορφώνοντας έναν ήχο που
έχει απήχηση σε ένα ευρύτερο ακροατήριο διαφόρων ηλικιών.
«Έτσι είναι ακριβώς. Κι αυτό το οφείλουμε στο γεγονός ότι ο καθένας μας έχει
τον ρόλο του και κανείς δεν ονειρεύεται να κάνει τη δουλειά του άλλου. Εγώ έχω
τον κύριο λόγο στην ερμηνεία, ο Γιώργος Παπαποστόλου στη μουσική και ο Γιώργος
Παρώδης στους στίχους. Εκείνοι είναι φίλοι από παιδιά και μένουν στη
Θεσσαλονίκη. Εγώ, σταθερά στην Αθήνα. Και ο καθένας μας είναι εντελώς
διαφορετικός από τον άλλο, ακόμη και σε προτιμήσεις στη μουσική… ».
Στην εποχή των γρήγορων μετακινήσεων, η διαδρομή Αθήνα – Θεσσαλονίκη
είναι αστεία απόσταση που γεφυρώνεται με καλή συνεννόηση και σωστό
προγραμματισμό. «Μπαίνουμε στούντιο αφού έχει γίνει προεργασία στα τραγούδια
από τους δύο. Κατά κανόνα πηγαίνω εγώ στη Θεσσαλονίκη. Άλλωστε, η δουλειά μας
έχει τόσο πολύ ταξίδι και μετακίνηση, που το έχω συνηθίσει».
«Ονειρευόμαστε τη διάρκεια»
H Τζώρτζια περιγράφει τον εαυτό της ως άτομο ιδιαίτερα ανοικτό σε μουσικά
γούστα και ιδιαίτερα πρόθυμο να αναμετρηθεί με προκλήσεις, «όποιες και να ‘ναι
αυτές, ακόμη και μια συνεργασία με έναν ρεμπέτη».
«Από την άλλη», λέει, «ο Γιώργος που γράφει για τους Μπλε έχει μια προσήλωση
στη δεκαετία του ’70, ενώ ο Παρώδης (ο στιχουργός) είναι ο κουλτουριάρης της
παρέας, εκείνος που ψάχνει τα πράγματα, που του αρέσουν πολλές μουσικές. Οι
διαφορές μας βέβαια δεν πολώνουν τη συνεργασία. Το αντίθετο… Ίσως γι’ αυτό
και το ρεπερτόριό μας έχει τέτοια γκάμα. Έχουμε παίξει ντίσκο, ποπ, ροκ, τα
πάντα – χωρίς να προδώσουμε την εικόνα μας. Και η γκάμα των ηλικιών που
βλέπουμε στις συναυλίες μας είναι μεγάλη. Από 15άρηδες μέχρι πάνω από 40».
Αλήθεια – μια που ανέρθηκε η λέξη συναυλίες – πώς φαντάζεσαι να συνδυάσεις
την τέχνη της… μητρότητας με τις απαιτήσεις του επαγγέλματος;
«Πολύ απλά. Θα πάρω τον μικρό μαζί μου. Θα γεννήσω μέσα στον Μάιο και
υπολογίζουμε, από τα μέσα Ιουλίου, να ξεκινήσουμε περιοδεία. Τα λάιβ είναι ένα
βασικό κομμάτι της δουλειάς μας κι όσο περνάει από το χέρι μου θα επιμείνω».
Και μια επιθυμία της για το μέλλον, σε σχέση με τους Μπλε;
«Αυτό που ονειρεύομαι είναι η διάρκεια. Όπως επίσης να βγούμε πιο επιθετικά,
με ροκ κομμάτια, που θα το λέει η ψυχή τους».
Google news
