Προσωποκράτηση για οφειλές από εμπορικές δραστηριότητες

ΥΠΕΡ τής προσωποκράτησης για οφειλές από εμπορικές δραστηριότητες
τάσσεται η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, την ώρα που – ενώπιον της Ολομέλειας
του Συμβουλίου της Επικρατείας – εκκρεμεί το ζήτημα της συνταγματικότητας του
μέτρου για χρέη προς το Δημόσιο.

H Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ειδικότερα, απέρριψε αίτηση ιδιοκτήτη
κέντρου διασκέδασης, που ζητούσε να αναιρεθεί απόφαση του Εφετείου με την
οποία είχε κριθεί ότι υποχρεούται να καταβάλει οφειλόμενα ποσά σε μουσικούς με
την απειλή προσωποκράτησης, καθώς ο ίδιος λογίζεται ως έμπορος και το χρέος ως
προερχόμενο από εμπορική δραστηριότητα.

H συγκεκριμένη απόφαση στηρίζεται στη σχετική με την προσωποκράτηση για
οφειλές από εμπορική αιτία νομολογία, καθώς και στη νομοθεσία που αφορά τα
ατομικά δικαιώματα. Δέχεται, δηλαδή, ότι από το ισχύον νομικό καθεστώς δεν
προκύπτει επιθυμία κατάργησης της προσωποκράτησης, αλλά μόνο η πρόβλεψη της
εξαίρεσης, σε περίπτωση οικονομικής αδυναμίας του οφειλέτη.

H υπόθεση παραπέμφθηκε στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, λόγω της διαφωνίας που
ανέκυψε στο Τμήμα του Ανωτάτου Δικαστηρίου το οποίο ασχολήθηκε σχετικά με το
ποιος φέρει το βάρος της απόδειξης της οικονομικής αδυναμίας του οφειλέτη.
Μέλη του Τμήματος που παρέπεμψε την υπόθεση στην Ολομέλεια είχαν υποστηρίξει
την άποψη ότι ο δανειστής οφείλει να τεκμηριώσει την ενδεχόμενη κακοπιστία του
οφειλέτη, θέση με την οποία συμφώνησε και ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Δ.
Λινός στην εισήγησή του προς την Ολομέλεια. Ο Άρειος Πάγος ωστόσο έκρινε
τελικά ότι αν ο οφειλέτης δεν εκπληρώνει τις οικονομικές του υποχρεώσεις προς
τρίτους προβάλλοντας οικονομική αδυναμία, οφείλει και να αποδείξει τη
βασιμότητα των ισχυρισμών του.