ANAΛΩΣIMA Περιττή άνοιξη

Τα δέντρα που το καλοκαίρι είναι γεμάτα με μεγάλα φύλλα και κεράσια, βερίκοκα,
τζάνερα και γιαρμάδες, έχουν τώρα μόνο λουλούδια. Κάτι λεπτεπίλεπτα
λουλουδάκια είναι, με το παραμικρό φύσημα του ανέμου τα πέταλά τους
σκορπίζονται και εξαφανίζονται, σαν να εξαϋλώνονται στη ζεστή ατμόσφαιρα του
κήπου. Τα παιδιά τούς ρίχνουν μια ματιά μουτρωμένα. Δεν έχει τίποτα την άνοιξη
σ’ αυτό το πλούσιο χωριό, ούτε σύκα στα ερείπια των σπιτιών που άφησε ο παλιός
σεισμός κι έχουν γίνει συκομάνες, ούτε βατόμουρα στους φράχτες, που απλώς σε
τσιμπάνε μόλις πας να περάσεις, με φρέσκα, αναιδή κλαριά. Σε τι χρησιμεύει η
άνοιξη αφού δεν μπορείς ούτε μπάνιο στη θάλασσα να κάνεις και πας και βουτάς
τα πόδια σου κι είσαι εντελώς γελοίος, ντυμένος δίπλα στα νερά, ούτε το χιόνι
να χαρείς στο βουνό, που λειώνει και τρέχει σε ορμητικούς χειμάρρους. Κι είναι
τόσο ενοχλητικοί αυτοί οι χείμαρροι, τους ξέχασαν και οι μηχανικοί που
έφτιαξαν τους καινούργιους δρόμους, φαίνεται καλοκαίρι ή χειμώνα είδαν την
περιοχή, δεν υπολόγισαν το πέρασμά τους, και τώρα τρέχουν πάνω στην άσφαλτο
και διαβρώνουν τα πάντα. Μπαζώσανε τις κοίτες τους, έριξαν κάτω τα γεφυράκια,
έφτιαξαν μια ωραία ευθεία και κάθε άνοιξη έρχονται τα νερά απρόσκλητα και τη
χαλάνε. Στ’ αλήθεια δεν χρησιμεύει σε τίποτα η άνοιξη, μόνο που σου φουσκώνει
την ψυχή με κάτι που δεν μπορείς να διευθετήσεις, επιθυμίες που δεν
αναγνωρίζονται, δεν γίνεται να εκφραστούν και δεν ξέρει κανείς πώς
πραγματοποιούνται, προσδοκίες που σε ξεβολεύουν και σε αναστατώνουν, δεν είναι
δικές σου, δεν ξέρεις τίνος είναι. Άνεργη, μετανάστρια, ανεπιθύμητη εποχή,
αχαρτογράφητη και αφορολόγητη, ανεπίδεκτη και ανυπόδητη, άτακτη, ενοχλητική
και αναίσθητη στα ανθρώπινα πάθη, σαν εξωγήινη κάθε φορά, που δεν την
προσκαλέσαμε ποτέ μας.