ANAΛΩΣIMA Eποχές διαπλεκόμενες

Οι εποχές έχουν γίνει σαν τους ανθρώπους. Οι πιο ισχυρές προσωπικότητες
επιβάλλονται, τείνουν να εξαφανίζουν τις λιγότερο ισχυρές. Και οι λιγότερο
ισχυρές είναι συνήθως οι πιο ενδιαφέρουσες, αυτές που διαθέτουν τις αποχρώσεις
και τις διακυμάνσεις. H άνοιξη και το φθινόπωρο είναι οι πιο ωραίες εποχές,
αλλά δεν μπορούν πια να γλιτώσουν από την καταπίεση του χειμώνα και του
καλοκαιριού. Αυτές οι δύο έχουν κυριαρχήσει με τα αδρά και εύκολα αναγνωρίσιμα
χαρακτηριστικά τους. Από το ύψος της βασιλείας τους πιέζουν την άνοιξη και το
φθινόπωρο, να τα εξαφανίσουν τελείως. Προχωράει ο χειμώνας βαθιά μέσα στην
άνοιξη, με τα σκούρα του ρούχα, τις σκούρες του μούρες, ευνοημένος από την
κινδυνολογία του εικοστού πρώτου αιώνα, από την κατήφεια του και την απληστία
του. Νεοσυντηρητικός, κουμπωμένος, με τα μάτια γεμάτα υποψία, με σηκωμένο τον
γιακά. Έχει πατήσει κάτω το καημένο, το μελαγχολικό φθινόπωρο, το γλυκά
φιλοσοφημένο, με τους δισταγμούς και τις ανασφάλειές του, τις αμφιβολίες, τις
τρυφερότητές του. Προχωράει απτόητος και μπλέκει τα δάχτυλα με το αποχαυνωμένο
καλοκαίρι, το λιπαρό και λαδωμένο των οργανωμένων διακοπών, που δεν έχει νόημα
χωρίς άμμο και θάλασσα. Κι ανάμεσα στα δύο προσπαθεί να σκάσει μύτη η άνοιξη,
με κάτι αναστεναγμούς από τις χαραμάδες του τσιμέντου, κάτι μυρωμένα χάδια σε
χρόνο ανύποπτο, που μας βρίσκουν απροετοίμαστους, με τα διλήμματα που βάζει,
για το νόημα της ζωής και τις αξίες της, που δεν τα αντέχουμε. Μέσα στα
αζήτητα πάρκα, που ξέφυγαν από άλλες εποχές και δεν υποψιάζονται ότι προκαλούν
με την ύπαρξή τους και μόνο, βρίσκει καταφύγιο και φουντώνει τα δέντρα,
βασανίζει τους εφήβους, αναστατώνει τα παιδιά. Άτιμη εποχή, αλλά πού θα πάει,
θα την εκδικηθούμε σύντομα, περιμένει το ωφελιμιστικό καλοκαίρι στη γωνία να
την ταπεινώσει.